تحلیل پدیدههای «توهمگرایی»، «تطهیر زشتی» و «انفعال» در بستر فرهنگی-تاریخی ایران
متن ارائه شده در صدد کاوش عمیق در پدیدهای فرهنگی-تاریخی است که در بطن جوامعی خاص، به ویژه جامعه ایرانی، ریشه دوانده است. این پدیده، که نویسنده آن را عمدتاً «توهمگرایی» و میل به «اوهام» مینامد، نه صرفاً یک ویژگی روانشناختی فردی، بلکه دارای ریشههای فرهنگی و تاریخی سترگ است که به ظهور مظاهری چون «تطهیر زشتی» و «انفعال» جمعی منجر میشود. تحلیل جامع این متن مستلزم کنکاش در مولفههای بنیادی نظیر رابطه فرهنگ با واقعیت عینی، نقش عوامل مذهبی و عرفانی در شکلدهی و تقویت این پتانسیل فرهنگی، و در نهایت ارزیابی پیامدهای سیاسی و اجتماعی چنین گرایشی در طول تاریخ و تا به امروز است.
تقابل بنیادی: میل به اوهام در برابر واقعیت
هسته اصلی این تحلیل را تقابل میان «میل به اوهام» و «میل به واقعیت» شکل میدهد. نویسنده استدلال میکند که جوامعی که تمایل بیشتری به پذیرش اوهام دارند، به سرعت بیشتری تحت تأثیر فرهنگها و ایدئولوژیهایی قرار میگیرند که بر پایههای این وهمگرایی بنا شدهاند. مثال عینی افغانستان و ظهور طالبان از میان مجاهدینی که با حمایت غرب قدرت یافتند، شاهدی بر این مدعاست. در این بستر، نیروهای خارجی تنها نقش کاتالیزور بیرونی را برای بالفعل کردن یک پتانسیل درونی ایفا کردهاند. این «پتانسیل فرهنگی» است که به یک گروه افراطی مانند طالبان امکان میدهد در افغانستان ریشه دوانده و به قدرت برسد، در حالی که در کشوری چون سوئیس، با بنیانهای فرهنگی متفاوت، پیدایش چنین جریانی در مقیاس گسترده، تقریباً ناممکن تلقی میشود. این تمایز، مرز روشنی میان وجود عناصر رادیکال فردی (که در هر جامعهای یافت میشوند) و پذیرش ساختاری و جمعی یک ایدئولوژی افراطی قائل میشود. عامل تعیینکننده، ظرفیت فرهنگی بستر جامعه برای پذیرش و پر و بال دادن به چنین جریانهایی است.
در خصوص جامعه ایران، نویسنده همین گرایش به اوهام و عدم رویارویی با واقعیت را به انقلاب ۱۳۵۷ و تفسیرهای پارانویایی از آن («کار خارجیها بود») تعمیم میدهد. این نگرش، نه تنها مسئولیتپذیری داخلی را نادیده میانگارد، بلکه به جای تحلیل علل و عوامل ریشهای داخلی، در پی یافتن دشمن یا عامل بیرونی برای توجیه وقایع است. در اینجا، نقش «ریشههای فرهنگی» برجسته میشود و در این میان، «توهمگرایی» در فرهنگ ایرانی، که به گفته نویسنده همواره وجود داشته و توسط صوفیگری «خیلی خیلی بیشتر هم به آن جایگاه و پایگاه داده میشود»، به عنوان یک عنصر کلیدی معرفی میگردد. صوفیگری، از این منظر، با دور ساختن افراد از واقعیت عینی و سوق دادن آنها به عالمی از وهم و خیال، این قابلیت فرهنگی را به نحوی فزاینده تقویت کرده است. این گریز از واقعیت، زمینه را برای پذیرش «خیالات عدهای توهمگرا» و «غرق شدن در پارانویا و سوءظن» مهیا میسازد.
تطهیر زشتی: بازتعریف امر قبیح
یکی از برجستهترین نمودهای این وهمگرایی و گریز از واقعیت، پدیده «تطهیر زشتی» است. نویسنده معتقد است که نگاه صوفیگرایانه، بستر لازم را برای این عمل فراهم آورده است؛ کتمان واقعیت، بیاعتنایی به حقایق عینی جهان و تلاش برای توجیه و زدودن قبح از هر آنچه که ذاتاً زشت و ستمکارانه است. این شامل تطهیر «اتفاقات پر از زشتی و نکبت» در اسلام، و «باورهایی که پر از آلودگی و فساد و زشتی و ظلمت و نابرابری» هستند، میشود. مثالهای بارزی از این تطهیر ارائه میگردد: از مجازات بریدن دست دزدان و محاربین که صراحتاً در قرآن و فقه اسلامی ذکر شده است (و این جماعت آن را به «دست روحانی» تعبیر میکنند تا از جنبه فیزیکی و ظالمانه آن بگریزند)، تا داستان خیالی خضر و موسی و قتل کودک بیگناه توسط خضر. این رویکرد، با «ساعتها داستانسرایی» و «ملیح تصویر کردن» امور زشت، رنج و درد، ظلم و ستم و تاثیرات مخرب رفتارهای وحشیانه را از اذهان عمومی محو کرده و تصویری تازه، وهمآلود و به ظاهر بیعیب از آن ارائه میدهد. این مکانیسم روانی-اجتماعی در دوران معاصر نیز در تطهیر کشتارها و جنایات جمهوری اسلامی در سالهای مختلف (۱۳۶۷، ۸۸، آبان ۹۸ و…) خود را نشان داده و همان ریشههای فرهنگی وهمگرایانه و تطهیر زشتی را بازتولید میکند.
انفعال: تسلیم در برابر سرنوشت
عنصر دیگری که از دل این فرهنگ وهمگرا و صوفیمآبانه برمیآید، «انفعال» و «در خود ماندن» است. نویسنده استدلال میکند که نگاه صوفیگری با تأکید بر طلب هر چیز از یک «قدرت بالاتر و والاتر» (خدا، عشق، عرفان) و عدم نیاز به حرکت و کنش از سوی خود فرد، به نوعی انفعال و تسلیمپذیری دامن زده است. حمله مغول به ایران، با تمام وحشیگریهایش، به عنوان یک نمونه تاریخی از این «رضا به اتفاقاتی که داره می افته» و «هیچ ایستادگی و مقاومتی» نکردن مردم ذکر میشود. این تسلیمپذیری در برابر سرنوشت و ظلم و ستم، به بخشی از فرهنگ ایرانی تبدیل شده است؛ فرهنگی که در طول تاریخ، از منابع مختلفی مانند زرتشتیت، اسلام (شیعه و سنی) و حتی خردهفرهنگهای دیگر، «بردگی و بندگی و اسارت و فرمانبرداری» را به مردم خورانده است. اما صوفیگری به عنوان «نقطه تجلی» و تقویتکننده این انفعال، جامعهای «درخودمانده و منفعل» و «تسلیم و رضا در برابر سرنوشت خودشان» را به تصویر میکشد. این «صبوری احمقانه» نه تنها فضیلت صبر نیست، بلکه به «حماقت» و «تسلیم بودن» میانجامد.
این انفعال و پذیرش نکبت و زشتیها، به دنیای امروز نیز تعمیم مییابد. در مواجهه با حکومتی «وحشیخو» مانند جمهوری اسلامی، نویسنده «انفعال» و «در خود ماندن» بخش عظیمی از مردم را مشاهده میکند؛ «یک اکثریت خاموش پرتعداد» که با وجود مخالفت با حکومت، کنش جمعی و اعتراض همگانی از خود نشان نمیدهند. این، بازتولید همان «اغنای فرهنگی از گذشته» است که ریشههای عمیق در صوفیگری و وهمگرایی دارد. همچنین، «تطهیر زشتی» نیز در گفتمانهای معاصر دیده میشود، آنجا که جماعتی تلاش میکنند با جدا کردن «اسلام واقعی» از جمهوری اسلامی یا حتی از شخص پیامبر و خدا، ماهیت زشت و ستمکارانه اعمال و باورهای خاص را تطهیر کنند و بر نابرابریها و ظلمهای آشکار چشم بپوشند. این نوع تطهیر، حتی در تلاش برای آشتی دادن مفاهیمی مانند حقوق همجنسگرایان با اصول دین که در تناقض آشکار هستند، نمود مییابد.
نقش هنر در ترویج فرهنگ وهمگرا
یکی دیگر از مولفههای مهم در گسترش و ریشهدار کردن این فرهنگ وهمگرا، نقش «هنر» است. نویسنده هنر را «یک ابزار قدرتمند برای فرهنگ» و «بزرگترین قدرت» برای تغییر و شکلدهی فرهنگ معرفی میکند، حتی قدرتمندتر از زور و شمشیر (که البته نقش خود را در تاریخ، مانند صفویان در شیعهسازی یا حمله اعراب در اسلامی کردن ایران، داشته است). صوفیگری، که فاقد قدرت حکومتی و شمشیر برای تحمیل عقاید خود بوده، به طرز ماهرانهای از «سلاح قدرتمند هنر» بهره برده است. شاعران و ادیبان بزرگی مانند حافظ و مولانا، که «تتمههایی از این تفکر صوفیگری» را در خود داشتهاند، با اشعار عاشقانه و عارفانه خود، عشق را در ماوراءالطبیعه جستجو کرده و در راستای «تطهیر زشتی» و «دور شدن از واقعیت و نزدیک شدن به اوهام»، «سرودهای بیکران و ترانههای دلربا» سرودهاند. این مدیوم قدرتمند هنری، به صوفیگری امکان داده تا فرهنگ خود را در قلب مردم ایران جای دهد و تأثیرات عمیق و ماندگاری بر جا بگذارد.
تحلیل فلسفی: هستیشناسی، معرفتشناسی و اخلاق
توهمگرایی و تطهیر زشتی از منظر هستیشناختی و معرفتشناختی
پدیده «توهمگرایی» و «تطهیر زشتی» را میتوان از منظر هستیشناسی و معرفتشناسی مورد بررسی قرار داد. وهمگرایی، به نوعی، انکار یا نادیده گرفتن هستی عینی و اتکا به تفاسیر ذهنی و شهودی است. در این دیدگاه، واقعیت به معنای تجربی و قابل لمس آن، ارزش کمتری یافته و در مقابل، دنیای درون، شهود و مفاهیم متعالی، اصالت بیشتری پیدا میکنند. این گریز از واقعیت، میتواند ریشه در نیاز انسان به معنا، جستجوی آرامش در برابر بیرحمیهای جهان مادی، و تمایل به ساختن یک جهانبینی یکپارچه داشته باشد، حتی اگر این جهانبینی مستلزم نادیده گرفتن تناقضات آشکار باشد. «تطهیر زشتی»، تجلی عملی این معرفتشناسی است؛ با تغییر تفسیر از رویدادها و احکام، جامعه از مواجهه با پلیدیها و قساوتهایی که میتواند ایمان یا هویت جمعیاش را به چالش بکشد، اجتناب میورزد. این خودشکلی از مقاومت روانی در برابر حقیقت است که به نام «دین» یا «عرفان» مشروعیت مییابد. این عمل، نه تنها شناختی، بلکه اخلاقی نیز هست، چرا که مسئولیت اخلاقی را از عاملان زشتی سلب کرده و آن را در هالهای از تقدس یا معنویت میپوشاند.
انفعال از منظر فلسفه اخلاق و فلسفه سیاسی
پدیده «انفعال» نیز از منظر فلسفه اخلاق و فلسفه سیاسی قابل تأمل است. تسلیم در برابر «جبر و ظلم»، چه از سوی قدرتهای بیرونی و چه از سوی حاکمان داخلی، نشانگر از دست دادن «عاملیت» (Agency) فردی و جمعی است. هنگامی که یک جامعه، سرنوشت خود را محصول ارادهای مافوق انسانی یا یک تقدیر محتوم میداند، انگیزه برای کنش و تغییر از بین میرود. این «انفعال» میتواند ریشه در «در خود ماندن» و انزوای فردی داشته باشد که مانع از شکلگیری همبستگی و اقدام جمعی میشود. تاریخ اندیشه، مملو از بحثهایی پیرامون جبر و اختیار، آزادی و مسئولیت است. فرهنگی که به جای تأکید بر مسئولیت فرد در قبال سرنوشت خود و جامعهاش، او را به «تسلیم و رضا» فرامیخواند، عملاً راه را برای استبداد و ستمگری هموار میسازد. «صبوری احمقانه» همان نقطهای است که فضیلت صبر، به رذیلت تسلیم تبدیل میشود و در نهایت، انسان را از جایگاه موجودی فعال و کنشگر به موجودی منفعل و برده تنزل میدهد.
نتیجهگیری
در جمعبندی، مقاله نشان میدهد که «توهمگرایی»، «تطهیر زشتی» و «انفعال» نه پدیدههایی سطحی یا مقطعی، بلکه ریشههایی عمیق در ساختار فرهنگی جوامع خاص، به ویژه ایران دارند که از طریق عوامل تاریخی، مذهبی و عرفانی (به خصوص صوفیگری) تقویت و بازتولید شدهاند. هنر به عنوان ابزاری قدرتمند، در این فرایند نقش محوری ایفا کرده است. این الگوهای فرهنگی، به گونهای پایدار و مستمر، در طول تاریخ ایران و تا به امروز، در مواجهه با چالشهای سیاسی و اجتماعی خود را نشان دادهاند. غلبه بر این الگوها مستلزم یک بازاندیشی عمیق فرهنگی، رویارویی با واقعیتهای تاریخی و اجتماعی، و بازپسگیری عاملیت فردی و جمعی است تا جامعه بتواند از دام «اوهام» و «انفعال» رهایی یافته و به سوی کنشگری آگاهانه و مسئولانه حرکت کند. این چالش، نه تنها یک نبرد سیاسی، بلکه یک مبارزه فرهنگی و فلسفی در درک حقیقت و جایگاه انسان در جهان است.
نظراتِ شما پیش از انتشار، توسطِ هیئتِ تحریریه واکاوی شده و در صورت همسویی با اصولِ فوق، منتشر خواهد شد. توصیه میشود پیش از درج نظر، اسنادِ زیر را مرور کنید: