کتاب تازه

«ویسپوژی» اثرِ رادیکال و بیدارکننده‌یِ نیما شهسواری، کالبدشکافیِ رابطه‌یِ خونینِ تمدنِ بشری با سایرِ جانداران است. نویسنده با نقدِ مفهومِ «اشرف‌الانواع»، نشان می‌دهد که چگونه صنعتِ سلاخی و باورهایِ سنتی، شکنجه‌یِ جان‌هایِ بی‌دفاع را تقدیس کرده‌اند. ویسپوژی فراخوانی است برایِ پایان دادن به «تجارتِ عصاره‌یِ جان» و بازگشت به اصالتی که در آن، صلحِ جهانی تنها با «نفیِ آزار در بشقابِ غذا» محقق می‌شود.

«جهانگیر» اثرِ جنجالی و ژئوپلیتیکِ نیما شهسواری، کالبدشکافیِ میل به سلطنت بر زمین و فرجامِ شومِ تمدنِ مادی است. نویسنده با نقدِ هستی‌شناختیِ مالکیت، نشان می‌دهد که چگونه رقابتِ خاندان‌هایِ قدرت برای به دست آوردنِ «شاه‌کلید»، زمین را به شهرکی سوخته و تهی از جان تبدیل کرده است. جهانگیر فراخوانی برایِ شکستنِ بتِ مالکیت، خلعِ سلاحِ جهانی و بازگشت به «میهنِ جان» است؛ جایی که مدیریتِ تخصصی جایگزینِ فرمانرواییِ مطلق می‌شود.

«اندساس» اثرِ ساختارشکنی از نیما شهسواری است که تمدن را به مثابه یک کارخانه‌یِ عظیم برای مسخِ موجوداتِ زنده تصویر می‌کند. نویسنده با معرفیِ مراحلِ ناذا، ساذا، راذا و کاذا، نشان می‌دهد که چگونه «جانِ» آزاد در بدوِ تولد، توسطِ خانواده، مدرسه، دین و اقتصاد سلاخی می‌شود تا محصولی مطیع به نام «انسان» تولید گردد. اندساس فراخوانی رادیکال برایِ تخریبِ این ماشینِ انسان‌ساز و بازگشت به اصالتِ وجودیِ پیش از هویت است.

«جهان جان‌گرایی» اثرِ غایی و مانیفستِ بنیادینِ نیما شهسواری برایِ تغییرِ ساختارهایِ جهانی است. نویسنده با نقدِ ریشه‌ایِ نظام‌هایِ سیاسیِ موجود، مدلِ «قانون‌گذاری از درد» را پیشنهاد می‌دهد که در آن قوانین نه از اراده‌یِ قدرت، بلکه از ترجمه‌یِ رنجِ تمامِ جانداران استخراج می‌شوند. این کتاب با معرفیِ مفاهیمی چون «مترجمانِ درد» و «حوزه‌یِ جان»، نقشه‌یِ راهی برایِ رسیدن به صلحِ پایدار، انحلالِ سلاح‌ها و تحققِ کرامتِ مطلقِ جان در سراسرِ گیتی است.

«توموکراسی» اثرِ ساختارشکن و انقلابیِ نیما شهسواری در نقدِ زیربنایِ نظام‌هایِ اقتصادیِ جهان است. نویسنده با افشایِ ماهیتِ یکسانِ بازارِ آزاد و کنترلِ دولتی در استثمارِ بشر، مدلِ نوینی به نام «توموکراسی» را به چالش می‌کشد که در آن زندگی تنها یک «کازینویِ مهندسی‌شده» است. این کتاب فراخوانی است برایِ خروج از برده‌داریِ مدرن و بازگشت به جهانی که در آن «کارخانه» نه محلِ انباشتِ سود، بلکه فضایِ تجلیِ هنر و همیاریِ جان‌هاست.

«آنتروپی» اثرِ تحلیلی و جسورانه‌یِ نیما شهسواری در نقدِ دو سویه‌یِ افراطیِ تاریخ: سنتِ سرکوبگر و مدرنیته‌یِ مصرف‌زده است. نویسنده با ترسیمِ سفرِ جامعه از «حرم‌خان» به سویِ «لرد»، نشان می‌دهد که چگونه هر دو سیستم با کالایی‌سازیِ بدن، «مهر» را به مسلخ می‌برند. این کتاب فراخوانی است برایِ بیداریِ ارگانیکِ جامعه (سوما) و رسیدن به «برابریِ جان‌ها» در جهانی که اخلاق در آن مانندِ تنفس، طبیعی و رها از آزار است.

«کوزه‌گر» اثرِ انقلابی و ساختارشکنِ نیما شهسواری در ردِ مرزهایِ اعتباری و بازتعریفِ مفهومِ وطن است. نویسنده در این کتاب، با نقدِ صریحِ شناسنامه‌ها و اوراقِ هویتی به مثابه‌یِ «مستطیل‌هایِ اسارت»، استدلال می‌کند که تعلق به خاک، یک جبرِ تحمیلی است. این اثر فراخوانی است برایِ هجرت از هویت‌هایِ کاغذی به سویِ «اصالتِ بی‌مرزِ جان»؛ جایی که وطن نه در جغرافیا، بلکه در آغوشِ امنِ هر جاندارِ دردمندی بنا می‌شود.

«پروسه انسان» جراحیِ خیره‌کننده‌یِ آینده‌ای است که در آن «جان» به یک محصولِ کشاورزی تبدیل شده است. نیما شهسواری در این اثر، با ترسیمِ «دشت‌هایِ زایش» و «کپسول‌هایِ حیات»، نشان می‌دهد که چگونه سیستم‌هایِ توتالیتر با صنعتی‌سازیِ بقا، انسان را به کودِ تقویت‌کننده برای نسل‌هایِ مطیع تبدیل می‌کنند. این کتاب فراخوانی است برایِ بیداری از نظمِ ماشینی و بازگشت به اصالتِ پیوندهایِ عاطفی فرایِ تولیدِ بیولوژیک.

«مونومانیا» اثرِ استراتژیک و تکان‌دهنده‌یِ نیما شهسواری در نقدِ سلطنتِ مطلقِ هوش بر جهان است. نویسنده در این کتاب، جهانی را تصویر می‌کند که در آن «هُبَج‌ها» (ابرانسان‌های عقل‌گرا) با حذفِ عاطفه، ارزشِ جان را با ضریبِ هوشی می‌سنجند. این اثر، هشداری صریح است درباره‌یِ فرجامِ تمدنی که در آن «گردویِ درونِ سر» (مغز) به بهایِ نابودیِ «جان»، پرستیده می‌شود و راهِ رهایی را تنها در پیوندِ دوباره‌یِ آگاهی با مهر می‌جوید.

«آدم‌خوار» اثرِ رادیکال و افشاگرانه‌یِ نیما شهسواری در نقدِ زیربنایِ وحشیانه‌یِ تمدنِ مدرن است. نویسنده با خلقِ شخصیتِ «الکس»، مرزهایِ پوشالی میانِ آدابِ سفره و جنایتِ سلاخی را فرومی‌ریزد و استدلال می‌کند که لذت از دریدنِ هر جانی، ریشه در یک جنونِ مشترک دارد. این کتاب، مانیفستی است برایِ درکِ این حقیقت که تا زمانی که خونِ جانداران کالا محسوب شود، صلحِ بشری تنها یک توهمِ تزیین‌شده با ادویه و آداب خواهد بود.

«پوسیدگی» جراحیِ عریانِ جامعه‌ای است که در میانه‌یِ مصرف‌گرایی و نمایش‌هایِ درخشان، از درون در حالِ متلاشی شدن است. نیما شهسواری در این اثر، با معرفیِ «اکسیرِ جادویی» به عنوان نمادِ تزویر، نشان می‌دهد که چگونه تمدنِ مدرن از رنجِ «مغنی‌ها» و خونِ «یاغیان» تغذیه می‌کند. این کتاب فراخوانی است برایِ بیداری از «بیماریِ آگاهی» و توقفِ چرخی که موفقیت را در بلعیدنِ هم‌نوع تعریف کرده است.

«شهر سوخته» اثرِ افشاگرانه‌یِ نیما شهسواری در ستایشِ خرد و نقدِ توده‌هایِ مسخ‌شده است. نویسنده در این کتاب، با واکاویِ تلازمِ مطلق میانِ آزادی و برابری، نشان می‌دهد که چگونه قدرت با ریسمان‌هایِ تعلق، «جان‌ها» را به اسارت می‌کشد. این اثر، فراخوانی است برایِ «یاغیانِ بیدار» تا از میانِ ویرانه‌هایِ جهل برخیزند و جهانی بنا کنند که در آن آرامش، تنها از پیوندِ رهایی و هم‌ترازیِ تمامِ جانداران جوانه می‌زند.