آیا جهان آرمانی فقط یک آینه است؟ یا نگاه ما است که جهان را تخریب کرده؟

در جهانی که تخت یزدان نابود شده، جام جهان ادرار می‌ریزد، کودکان را مالش داده‌اند، همه چی حل شده، زبان به دیوانه مضراب تبدیل شده، قدرت تنها تب است، و معنا دزدیده شده — آن‌وقت است که سؤالِ پایه‌ای‌ترین فلسفهٔ وجودی برمی‌خیزد: آیا جهان، خراب است؟ یا ما، درونِ خودمان، خرابی را تصور کرده‌ایم؟ «آیا جهان آرمانی فقط یک آینه است؟ یا نگاه ما است که جهان را تخریب کرده؟» — این سؤال، نه یک پرسشِ ادبی، بلکه یک تشخیصِ ترسناک است. نیما شهسواری، با تمامی مصرع‌هایش، به ما نمی‌گوید که جهان بد است. او به ما می‌گوید: جهان، همانی است که تو به او نگاه می‌کنی. و نگاه تو، دیگر نه یک نگاهِ بی‌طرف است — نگاه تو، یک تیرِ فلزی است که به داخلِ خودت شلیک می‌کند. و این تیر، همان است که جهان را می‌شکند. ما، نه فقط شاهدِ تخریب هستیم — ما، تخریب‌کننده‌ایم. و این تخریب، نه از بیرون، بلکه از درون، آغاز می‌شود.

جهان آرمانی: آینه‌ای که هیچ چیزی را بازتاب نمی‌دهد

«جهان آرمانی» در عنوان این مقاله، نه یک مکان فیزیکی است — بلکه یک حالتِ ذهنی است. این جهان، آنچه است که ما از خودمان می‌بینیم. آرمانی، نه به معنای «بهترین»، بلکه به معنای «تصور شده» است. نیما، در این شعر، به ما می‌گوید: جهان، دیگر یک جهانِ مستقل نیست. جهان، تنها یک آینه است. و این آینه، دیگر نه تصویری از حقیقت را نشان می‌دهد — این آینه، تنها تصویری از ترسِ ما را بازتاب می‌دهد. هر کلمه‌ای که نیما می‌نویسد — جام جهان، تخت یزدان، مالش طفل صغیر — همهٔ آن‌ها، نه یک واقعیتِ بیرونی هستند، بلکه یک تصویرِ درونی هستند. آن‌ها، نمادهایی هستند که ما، درونِ خودمان، به آن‌ها معنا داده‌ایم. و وقتی ما به آن‌ها نگاه می‌کنیم، دیگر نه جهان را می‌بینیم — ما، خودمان را می‌بینیم.

این نگاه، عمیق‌تر از هر نقد اجتماعی است. چرا؟ چون اگر جهان بد است — می‌توانیم انتظار داشته باشیم که یک روز، بهتر شود. اما اگر جهان، آینه‌ای است که ما را نشان می‌دهد — آنگاه، هیچ تغییری ممکن نیست. چون تغییر، نه در جهان است — تغییر، در نگاه ما است. و نگاه ما، دیگر نه یک نگاهِ انسانی است — نگاه ما، یک نگاهِ تب است. نگاه ما، یک نگاهِ خلأ است. نگاه ما، یک نگاهِ دیوانه مضراب است. و این نگاه، دیگر نه می‌تواند تغییر کند — این نگاه، خودِ تخریب است. بنابراین، جهان آرمانی، دیگر یک جهانِ عالمی نیست — جهان آرمانی، یک جهانِ شخصی است. و این جهان، هر کسی را به شکلی منحصر به فرد، تخریب می‌کند — دقیقاً همانطور که او، خودش را تخریب می‌کند.

نگاه ما: تخریب، نه از بیرون، بلکه از درون

نیما در این شعر، به ما می‌گوید: شما فکر می‌کنید که دین، سیاست، یا قدرت، جهان را تخریب کرده‌اند. اما این اشتباه است. این‌ها، تنها ابزارهایی هستند که ما، برای تخریبِ خودمان، استفاده می‌کنیم. تخت یزدان، نه به دلیل اینکه خدا وجود دارد، نابود شده — تخت یزدان، نه به دلیل اینکه ما به خدا باور نداریم، نابود شده — تخت یزدان، نه به دلیل اینکه ما به خدا باور داریم، نابود شده. تخت یزدان، نابود شده — چون ما، به خدا باور داشتیم. و این باور، همان است که ما را به تباهی کشاند. ما، باور داشتیم که خدا، عدل است. و وقتی عدل نیامد — ما، خدا را کشتیم. ما، باور داشتیم که دین، طهارت است. و وقتی طهارت نیامد — ما، دین را نجس کردیم. ما، باور داشتیم که عشق، نجات است. و وقتی نجات نیامد — ما، عشق را تباه کردیم.

این، یک فرآیندِ مرگبار است. ما، نه فقط جهان را تخریب می‌کنیم — ما، نگاهِ خودمان را تخریب می‌کنیم. و این تخریب، نه یک عملِ بیرونی است — این تخریب، یک عملِ درونی است. هر بار که ما به یک نظام اعتقاد داریم — ما، نگاهِ خودمان را تخریب می‌کنیم. هر بار که ما به یک دین باور داریم — ما، نگاهِ خودمان را تخریب می‌کنیم. هر بار که ما به یک انقلاب اعتقاد داریم — ما، نگاهِ خودمان را تخریب می‌کنیم. و این تخریب، هیچ وقت متوقف نمی‌شود. چون هر بار که ما نگاهِ خودمان را تخریب می‌کنیم — ما، دوباره به یک نظام اعتقاد داریم. و این اعتقاد، دوباره، ما را به تخریب می‌کشاند. و این چرخه، بی‌پایان است. و این چرخه، همان است که جهان را تخریب می‌کند. و این چرخه، همان است که ما را تخریب می‌کند.

آینهٔ خالی: وقتی نگاه، خودش را نمی‌بیند

نیما در اینجا، به ما می‌گوید: ما، دیگر نه یک نگاهِ انسانی داریم — ما، یک نگاهِ خالی داریم. «آیا جهان آرمانی فقط یک آینه است؟» — این سؤال، در واقع، یک سؤالِ دوگانه است. اولین بخش: آیا جهان، آینه است؟ — بله. دومین بخش: آیا آینه، چیزی را بازتاب می‌دهد؟ — نه. آینهٔ ما، خالی است. چرا؟ چون ما، دیگر نمی‌توانیم خودمان را ببینیم. ما، دیگر نمی‌توانیم به خودمان باور کنیم. ما، دیگر نمی‌توانیم به خودمان نگاه کنیم. و این نگاهِ خالی، همان است که جهان را تخریب می‌کند. چون وقتی نگاه خالی است — جهان، خالی می‌شود. و وقتی جهان خالی است — ما، خالی می‌شویم.

این تصویر، ترسناک‌ترین تصویر شعر است. نیما، در اینجا، به ما می‌گوید: ما، دیگر نه انسان‌هایی هستیم که جهان را می‌بینیم — ما، انسان‌هایی هستیم که نمی‌توانیم خودمان را ببینیم. و این عدم دیدن، همان است که تباهی را تولید می‌کند. چون وقتی نمی‌توانیم خودمان را ببینیم — ما، هر چیزی را می‌توانیم به خودمان نسبت دهیم. ما، هر چیزی را می‌توانیم به جهان نسبت دهیم. ما، هر چیزی را می‌توانیم به خدا نسبت دهیم. و این نسبت دادن، هیچ چیزی را نجات نمی‌دهد — این نسبت دادن، فقط یک نوعِ تب است. و این تب، همان است که جهان را تخریب می‌کند. و این تب، همان است که ما را تخریب می‌کند.

نگاهِ کودک: آخرین فرصتِ بازیابی

اما در این تاریکیِ عمیق، یک نگاهِ کوچک باقی مانده است. «مالش طفل صغیر» — این مصرع، نه تنها نمادِ تجاوز است — این مصرع، نمادِ آخرین نگاهِ انسانی است. کودک، تنها موجودی است که هنوز نمی‌داند که جهان، خراب است. کودک، تنها موجودی است که هنوز نمی‌داند که نگاه، خالی است. کودک، تنها موجودی است که هنوز نمی‌داند که ما، تخریب‌کننده‌ایم. و این نادانی، همان است که نگاه را زنده نگه می‌دارد. و این نگاه، تنها چیزی است که می‌تواند جهان را بازیابد — اما فقط اگر ما، بتوانیم آن را ببینیم.

نیما در اینجا، به ما می‌گوید: ما، دیگر نمی‌توانیم به خودمان نگاه کنیم — اما شاید، بتوانیم به نگاهِ کودک نگاه کنیم. و این نگاه، دیگر نه یک نگاهِ انسانی است — این نگاه، یک نگاهِ خالی است. و این نگاه، همان است که جهان را تخریب می‌کند. اما این نگاه، همان است که جهان را بازیابد. چون وقتی ما، به نگاهِ کودک نگاه می‌کنیم — ما، دیگر نه به جهان نگاه می‌کنیم — ما، به خودمان نگاه می‌کنیم. و این نگاه، همان است که می‌تواند ما را از خلأ، جدا کند. و این جدا شدن، تنها چیزی است که می‌تواند ما را از تخریب، نجات دهد.

چرا این شعر، هنوز زنده است؟

چرا این شعر، در سال ۲۰۲۴، هنوز زنده است؟ چرا هنوز ما به جای دیدن، یک الگوریتم را دنبال می‌کنیم؟ چرا هنوز ما به جای نگاه کردن، یک پست می‌زنیم؟ چرا هنوز ما به جای خودمان، یک لینک کلیک می‌کنیم؟

نیما، در این شعر، نه یک شاعر است، بلکه یک گواه است. او می‌گوید: من دیدم. من دیدم که چطور جهان، آینهٔ خالی ما شد. من دیدم که چطور نگاه ما، جهان را تخریب کرد. من دیدم که چطور ما، دیگر نمی‌توانیم خودمان را ببینیم. و من هنوز زنده‌ام. و این زنده بودن، تنها به این معناست که من می‌توانم این را بگویم. این شعر، هیچ راه‌حلی نمی‌دهد. هیچ آینده‌ای را پیش‌بینی نمی‌کند. اما آنچه می‌دهد، چیزی است که هیچ نظامی نمی‌تواند بدهد: واقعیت. واقعیتِ بی‌فریب. واقعیتِ بی‌پناه. واقعیتِ بی‌نور.

در جهانی که همه چی حل شده، و تخت یزدان نابود شده، و جام جهان ادرار می‌ریزد، و کودکان را مالش داده‌اند، و زبان به دیوانه مضراب تبدیل شده، و قدرت تنها تب است، و معنا دزدیده شده — تنها چیزی که باقی مانده، این شعر است. و این شعر، دیگر نه یک شعر است — این شعر، یک گواهی است. گواهی برای آنچه که ما از دست داده‌ایم. گواهی برای آنچه که ما نتوانسته‌ایم بسازیم. گواهی برای آنچه که ما هستیم: یک آینهٔ خالی. و این آینهٔ خالی، دیگر نه یک آینه است — این آینه، خودِ ما است.

پرسش و پاسخ (FAQ)

نتیجه‌گیری: آینه، آخرین گواهی

نیما شهسواری، در این شعر، یک مراسمِ جنازه را برگزار می‌کند — جنازهٔ نگاه. او هیچ آیینی را جایگزین نمی‌کند. او هیچ مسجدی را بنا نمی‌کند. او تنها می‌گوید: آیا جهان آرمانی فقط یک آینه است؟ یا نگاه ما است که جهان را تخریب کرده؟ و این شدن، نه یک فاجعه، بلکه یک اعلامیه است. چون تا زمانی که ما به جهان باور داریم، ما نمی‌توانیم به خودمان باور کنیم. تا زمانی که ما به نگاه باور داریم، ما نمی‌توانیم به خلأ باور کنیم. تا زمانی که ما به آینه باور داریم، ما نمی‌توانیم به سکوت باور کنیم.

نیما، با این شعر، ما را به یک چالش بزرگ دعوت می‌کند: آیا می‌توانیم بدون جهان، انسان باشیم؟ آیا می‌توانیم بدون نگاه، زندگی کنیم؟ آیا می‌توانیم بدون آینه، وجود داشته باشیم؟

این سؤالات، در این شعر، هیچ پاسخی ندارند. اما این عدم پاسخ، خودش یک پاسخ است. چون نیما، به ما می‌گوید: پاسخ، نه در آسمان است، بلکه در زمین است. پاسخ، نه در کتاب‌های مقدس است، بلکه در چشمانِ کودکان است. پاسخ، نه در تخت یزدان است، بلکه در تنهاییِ آدمی است. و این تنهایی، اگر بتوانیم آن را بپذیریم — نه به عنوان تهیه، بلکه به عنوان آزادی — ممکن است، تنها راهِ نجات باشد.

صفحهٔ اصلی جهان آرمانی

کتاب‌های جهان آرمانی

پادکست‌های جهان آرمانی