درست مثل همین الآن که با گامهای مادر که از کوچه گذشت و به خانه آمد درب به یکباره باز شد، صدای گامهای او را از چند گامی حس میکنم و میدانم که به سمت اتاقم آمده است، در طول تمام مدت که به پشت پنجره نشستهام باید تمام حواس را معطوف شنیدن کنم و با دل و جان تمام صداها را بشنوم، آخر احتمال آمدن ناگهانی هر لحظهی یکی به درون اتاق بسیار است و مکافات از آنجا آغاز خواهد شد که من پشت پنجره نشسته باشم
دختر که پشت پنجره نمینشیند،
دختر که نباید به بیرون نگاه کند
دختر که نباید تا این حد بیحیا باشد و دختر که نباید…
باز به اتاق آمد و من او را از گامهای سنگینش و آن طور که زمین را برمیکند و به داخل میآید تشخیص دادم، گویی با هر گام برداشتن میخواهد زمین را به دنبالهی خود بکشاند و هر چه بر آن است را زیر و رو کند، برای هرکسی که چند باری به راه رفتن او گوش فرا داده باشد تشخیص صدای گامهای او آسان است و برای منی که در طول تمام عمر این گام برداشتنها را دوره کردهام آسانتر
قبل از رسیدنش به داخل اتاق باید خود را به صورت دیگری در اتاق جای دهم،
باید که از قبل خط قرمزها را مرور کنم،
دختر دراز نمیکشد، اگر هم کشید از پشت به روی زمین دراز نمیکشد،
دختر که به پشت پنجره نمینشیند و به بیرون چشم نمیدوزد،
پردههای پنجرهی اتاق دختر همواره کشیده است و باید که برای اطمینان پردهای متشکل از چند لایه سراسر پنجرهها را بپوشاند
دختر درس بسیار هم نمیخواند، آخر این چه کاری است، این درس خواندنها که ما را به جایی نمیرساند ما باید درس زندگی بیاموزیم و برای زندگی تلاش کنیم، اما هر چه باشد خواندن درس خطرات کمتری به همراه دارد، پس آنگاه که صدای پای او را شنیدم باید که خود را به جایگاهی برسانم که از چندی پیش آن را برای خود تعبیه داشتهام،
آن میز تحریر کوچک با آن چراغ مطالعه که چه قدر آنها را دوست دارم، هر دو را پدر برایم خرید، با چه ذوق و شوقی برای آوردنش به بالا، به حیاط رفتم و از خاطرم رفته بود که چادر سر کنم، آخر پدر که توان خریدن چیزی نداشت، مردی که همهی روز را کار میکرد و در سرما و گرما جان میکند توان خریدن این اشیای لوکس را نداشت، اما او که لابههای مرا شنیده بود، دیده بود از حسرت داشتن این میز تحریر چه مویهها کردم، پس اگر بارهای دیگران را به کول برد و همهی سنگینی را به جان خرید باز به دل مرا یاد کرد و در این روز به خاطرم بود تا آن را به همراه بیاورد و برایم دنیای تازهای را ترسیم کند، دنیایی پر از آرزوهای تازه، خواندن و نوشتن در میان میز کوچکی با چراغی که دفتر و کتابهایم را روشن و پر نور میکرد، دیگر نمیتوانستم بر جای خود خشک بمانم، دوست داشتم تا پدر را در این آوردن بارها کمک کنم، او به عصارهی همین بار بردنها این بار گران را برای من تدارک دید و دور از انصاف بود که باز هم همهی بار را به دوش بکشد و از پلهها به بالا بیاورد
فریادهای مداوم مادر مرا به خود خواند و همهی شیرینی داشتن آن میز تحریر و آن چراغ مطالعه به قلبم جا ماند
تنها هرزگان اینگونه به حیاط میآیند، آن هم حیاطی که از بالکن دیگر همسایهها دید دارد و هر کدام از آنها میتوانند این هرزگی را ببینند،
غر و لندهای مداوم مادر که این دختر به باطن هرزه است و اینگونه کارها را میپسندد، هر چه با او کنیم از او چیزی فراتر از آن برداشت نخواهیم کرد، اما حال بهترین جایگاه برای من و برای رویارویی با آن زن در میان همین میز تحریر است و در حالی که کتابهایم را به دست گرفته و آنها را میخوانم او میتواند به من نزدیک شود و وارد اتاق شود و هر کاری که خواست بکند
دقیقاً از دل این اتاق چه میخواهد؟
چیست که برای او تا این حد این اتاق را جذاب کرده است؟
چه چیز با ارزشی در این اتاق تا به حال جسته است که هر بار به آمدن در این اتاق راغب میشود؟
بارها و بارها طول حرکت او را در این اتاق را دوره کردهام، اما هیچ نیافتهام و حال باز هم در حالی که مثل همیشه با گامهایش زمین را میکند و به پیش میرود با سری به پایین و ابروانی در هم به اتاق میآید، بیمعطلی و طبق رسوم و عادت دیرینهاش باید که تلنگری به من بزند
نمردی اینقدر خود را به اتاق حبس کردی، ذرهای هم با ما باش و ما را دریاب
بعد با سرعت به سوی کمد لحاف و تشکها رفت و سر به درون برد، اما من که ندیدم چیزی بردارد یا چیزی بگذارد تنها سر به درون برد و بعد از چندی باز از اتاق بیرون شد، در حالی که داشت از اتاق فاصله میگرفت با صدایی که به فریاد میمانست گفت:
بیا و غذایی بپز آن پدر و برادر بیچارهات تا چندی دیگر خواهند آمد
چرا نام آن پدر دردمند را به کنار آن برادر تنهلش یکجا آورد، او که بیچاره نیست، مشخص است حال در پی چه میگردد، آیا باز هم دختر تازهای را برای صحبت کردن جسته است و یا طبق عادت همیشه به سر کوچه با دوستان اراذلتر از خود در حال جولان دادن است،
حال چندی است که از پنجرهی اتاق او را نمیتوانم ببینم، اما گذشتهها همهی حرکاتش را از پنجره زیر نظر داشتم، آخر پاتوق اصلیشان همین چند گامی آن سوتر زیر پنجرهی پونه بود، میآمد صدایش را به سرش میانداخت با دوستان عربده میکشید، شوخی میکرد و بعد از آمدن پونه به پشت پنجره یکی از دوستان را به این و آن سو پرتاب میکرد و عرض اندامی میکرد و بیچاره پونه که چه مبهوت این پهلوان پنبهی در خیابانها میشد
اما حال دیرزمانی است که دیگر به چند گامی آنسوتر با آن دوستان اراذل نقل مکان کرده است، تنها از بالای پشتبام نیمه تمام میتوانم او را ببینم، چند باری که دیدمش همان رفتارهای تکراری گذشته را کرد، باز هم قلدری میکرد، فریاد میزد، با همه شوخی راه میانداخت و بعد از این سفر پربار در هر ساعت که دوست داشت به خانه میآمد تا از شاهکارهایش برای مادر سخن براند و او از داشتن چنین پسری حظ برد و باز به چشمان به لبها و به ذهنش فریاد بزند
ای کاش به جای من پسری زاییده بود تا هیچگاه به هرزگان بدل نمیشدم،
باید شام پخت باید برای او غذا پخت تا فردا بهتر و بیشتر بتواند عربده سر دهد باید این تفاخر بزرگ خاندان را به دیگر محلهها هم رساند و همه از دیدن او درس بگیرند و بدانند که فرزند ارشد محبوب خاتون چه عربدهکش قهاری است، باید او را با غذاهای لذیذ سیراب کنم باید او را…
اما آن پیرمرد هم از همان غذا میخورد، خب اگر برای او غذا نپزم باز به تخممرغی از سوی محبوب خاتون مهمان خواهد شد،
چه چیز بیشتر جز تخممرغ در تمام این سالها خورده است، تمام کارها و بار بردنهایش برای من بود و تمام بار منت بر سر من خراب شده است و اینها را چه دخلی به محبوب خاتون بزرگ که یکه زن و تنها ناجی خانوادهی ما است، اگر او را هیچگاه سیراب نکرده ارزشی نیست تنها ارزش جاری آن است که او آن مرد دیوانه را زندگی عطا کرده، تمام پول کار کردنهایش را اندوخته تا بتواند خانهای بسازد تا بتواند امروز سقفی بر سر داشته باشد، اگر زندگی نکرد، اگر نفهمید تمام عمرش چگونه گذشته اگر در تمام این سالها هیچگاه غذای درستی به دهان نبرد هیچ ارزشی در میان نیست که محبوب خاتون یکه مدبر این خاندان است
باید به میان آشپزخانه باشم، باید تمام کارها را به بهترین شکل به پیش برم، او از من تدارک شام خواست و من باید شام بپزم، آشپزخانه را تمیز کنم، گردگیری کنم، جارو بکشم و هر چه در دید میآید را بشورم و بسابم که این آخرین اخطار او به من بود، تخطی از آن جنگ بیپایان دیگری را به وجود خواهد آورد،
