جان‌گرایی؛ مانیفست خروج از انسان‌محوری و بازگشت به اصالت حیات

از دل خاکی که مدفونم به خود کرد و به گور

من به پیشت آمدم تا شعر را خوانم به دور

هر که در هر روز و هر دوران زمین را خانه کرد

هر کسی بشنید و از بشنیدنش جام جهان را چاره کرد

من سراییدم که از جانم گذر در پیش جان

این حلول جان من بود و به جانت جاودان

با هم این تغییر دنیا را به پیش اذعان کنیم

شعر خود را در جهان از جان خود مهمان کنیم

من چنین خواندم که مایی بربخیزد  پیش رو

در پی جان دگر باشد به تغییر نکو

من وجودم را ز جان بیشماری داشتم

از نفس‌های پدر آن سرو و بید انداشتم

من به روی زوزه گرگی خودم را کاشتم

در ندای جغد پیری این جهان را داشتم

من به رودی در به در در باور جریان خویش

خویشتن را چون نهالی در دل جان کاشتم

یار من میراث من در این ندای جان بزید

زیدن جان در نهای خویشتن افسانه دید

از صدای داد آزادی به فریادی عظیم

شعر من بیداری از جانم به جانت داشتم

هر نفس از من تو بشنیدی میان ذکر و شعر

این من آن مایی که در پیش تن تو کاشتم

باز در هم ما حلول جان یکدیگر شدیم

جان یکی دنیا یکی در جان همدیگر شدیم

باز در این بیشه‌ی هم‌دانی و مانا است جان

جاودان راه رهایی در دل آن دشت زان

من تو را در این فلات مهرگستر دید باز

لاجرم دنیا ببیند فکر  فردایی فرار

کز دلش آزادی جان در یگانه روزی است

منع ظلم و زار و اضداد از حدیث خوبی است

باز تو خوانی و من در خاک بیدار است جان

جان من در پیش دست تو به پیشان است خوان

هر نفس جانی که دست آن مدد در پیش او است

رهنمایی بر نفس‌های من از آن دست بود

پیش هم در جان هم در این حلول جاودان

جان مانا می‌برد این شعر را در جای جان

جای دوری کز تلاش ما چنین نزدیک بود

پیش دست ما خودش در پیشه‌ی تن نیک بود

در دل جانم جهان جان‌گرایی خانه کرد

او تو را دید و به زعم ما جهان را چاره کرد

انتهای گفتن و صدها سروده حرف‌ها

جان من فرزند من را راهی آن خانه کرد

نام او را ما سراییدیم و حالا جان‌گرا

در پی احقاق جان در پیش دنیا چاره کرد

جان‌گرایی مامن امن همه جان‌های بود

جان‌گرا تعبیر این رویا جهان‌آسای بود