کتاب قلمرو آرمانی؛ مانیفستِ تقسیطِ قدرت، نقدِ استبدادِ یگانگی و تز سیاسیِ مدیریتِ جان‌محور | اثر نیما شهسواری

مگر ممکن است بی‌مدد از دیگران راهی را به پیش رود؟

مگر ممکن است بتواند دست به ساختن زند بی‌آنکه از دیگران بخواند و راه راستین را بداند؟

دوباره از نو باید که سرآغاز کرد، هر چه گام پیشینیان برداشته را از نو برون برد و از گام نخستین به پیش رفت و این عمر کوتاه تا کدامین ساختن‌ها و کشف به پیش خواهد برد او را؟

نمی‌دانند، لیک بسیاری می‌خوانند که همه چیز را می‌دانند، آنان که خود را به جهالت واداده‌اند بیشتر از دیگران خواهند خواند که می‌دانند و باز به سودای خاموشی بیشماران خواهند خواند از آنچه نمی‌دانند

آدمی بر آمده است تا از این زندگی جمعی و بودن در اجتماع راهی بسازد و صدای دنباله‌داری او را فرا خوانده است که باید برای این اجتماع کاری کرد

اما چه کار؟

چگونه کاری توان همگام‌سازی این سیل بیشمار را خواهد داشت؟

چه کاری توان زندگی در رفاه بیشتر را فراهم خواهد کرد؟

جمعیت بیشمار از آدمیان در کنار هم همه چیز جهانشان به یکدیگر وابسته است و راهی در برابر نیست جز آنکه این خیل بیشمار را به نظم در آورد، مگر ممکن است بی داشتن حکومتی واحد همه را به نظمی فرا خواند؟

آنان گفته‌اند و در پی بیشماران ایستاده شاید راهی جز آنچه آنان گفته‌اند بجویند و هیچ طریقتی جز چنین نظمی در میانه نیست،

باید به هم در آمد و با هم شد تا شاید زندگی را آرام به پیش برد، این ریل ادامه‌دار همه را به زندگی در کنار هم فرا می‌خواند و آنان که عزلت را برگزیده‌اند مدام وابسته به بودن با دیگران شده‌اند.

کتمان می‌کنند، مدام هر چه جمع خوانده است را به کناری می‌زنند، اما آنچه واقعیت جهان آن‌ها است به همه فهمانده است که آنان محتاج بودن با دیگران‌اند، آنان نیازمند دانستن از دیگران‌اند، آنان برای بقا به بودن با دیگران چشم دوخته‌اند، حالا مدام هر چه واقعیت است را حاشا خواهند کرد و واقعیت را به آنچه حقیقت ساخته در دل‌هایشان است تغییر خواهند داد، واقعیت را به حقیقت درآمیختند تا شاید چیزی عایدشان شود و هیچی در برابر نبود

حقیقت، نفرین بر او همه را آلوده به خود کرد، همه را مبتلا به خود کرده است و می‌شنوند آنچه او برایشان خوانده است.

حکومت لازمه‌ی زیستن این زندگی جمعی است، لیکن آنان که دانستند، آنان که از لذت خواندند از حرص و آز کشیدند می‌دانند چه کنند، می‌دانند چگونه همه چیز را برای خود کنند.

چه زود ندایی همه‌ی دنیایشان را از آن خود کرد

سر نخستین دالان زندگی بود، آنگاه که وارد این تالار زیستن شدند، دست بردند و هر چه در برابر بود را برای خود خواستند،

شیئی در دستشان بود که خواند

این برای من است

از آن من است

مالک آن من هستم و این‌گونه زاده شد این فرزند خلف حرص و آز

آز می‌خواند و به سوی خود فرا می‌خواند تا جماعت بیشماری بی ثمر از آنچه نمی‌دانستند تنها بدانند.

چه می‌دانند؟

نمی‌دانند که نمی‌دانند و تنها می‌دانند، می‌دانند و این‌گونه است که از ندای خوش آوای او خواندند بر این بیشماران در برابر که مالک شدن چیست، ندای حقیقت به گوششان آمده با نفرین او به پیش می‌روند، نفرین او را برای خود خواسته‌اند و از آنچه می‌خواهند بر آن می‌خوانند، از آنچه می‌دانند برای او می‌خوانند و این‌گونه است که خواندند

هزاری سرود و ورد خواندند و همه ندایی را بر آسمان و زمین تکرار کردند، آن ندا را شنیده‌ای، بسیاری شنیده‌ای، هربار شنیده‌ای، این نفرین تو را نیز مبتلا به خود کرده است، برایت مدام خوانده و تو را از خود کرده است، حال تو جزوی از بودن آن هستی و همه‌ی تو برای او است، بشنو این صدایی را که بر آمده از بودن تو است، بر آمده از ماندن تو در این کارزار بدسیرت است، او می‌خواند و تو به کرنشی از آنچه او خوانده است گوش خواهی سپرد و همه را آویزه‌ی گوش خواهی کرد، بخوان به نام نامی اعظم که همه چیز برای او است.

وای این ندا را قبلاً شنیده‌ام

در بیکران شنیده‌ام،

همه جا شنیده‌ام،

همه وقت شنیده‌ام

این پر تکرارترین غزل‌ها به دنیای من است، این یگانه آواز خنیاگران جهان من است این زمزمه‌ی فیلسوفان جهان من است، این ندای پیام‌آوران با عصمت دنیای من است، این تمام صدای جهان من است.

آری شنیده‌ام، پرتکرار همه را شنیده‌ام، به هزار آواز همه را شنیده‌ام، جز این هیچ نشنیده‌ام و همه را از آن شنیده‌ام.