تکنولوژی در خدمتِ جان؛ چرا هوشِ مصنوعی ابزارِ شعرِ ماست؟
به‌کارگیریِ هوشِ مصنوعی برایِ خلقِ موسیقیِ متن در پروژه‌یِ فکریِ نیما شهسواری، فراتر از یک انتخابِ تکنولوژیک، یک کنشِ آگاهانه برایِ عبور از سدهایِ سنت و تعصب است. برخلافِ آهنگسازِ انسانی که همواره در بندِ محدودیت‌هایِ فرهنگی و پیش‌فرض‌هایِ ذهنی است، هوشِ مصنوعی بر اساسِ طیف‌سنجیِ دقیقِ کلمات، عاطفه‌ای خالص و الگوریتمیک تولید میکند.
مزیتِ استراتژیکِ این هم‌افزاییِ دیجیتال:
- بی‌طرفیِ خلاقانه: حذفِ سوگیری‌هایِ سنتی که اغلب مانع از درکِ مفاهیمِ رادیکال می‌شوند.
- پایداریِ اخلاقی: فرآیندِ تولیدِ این آثار کاملاً دیجیتال است و هیچ جانداری در مسیرِ خلقِ این هنر، دستخوشِ بهره‌کشی یا آسیب نشده است.
کالبدشکافیِ پیوند؛ وقتی کلمه با ارتعاشِ دیجیتال یکی میشود
در این دسته، ما با وحدتِ زیستیِ کلمه و موسیقی روبروییم. فرآیندِ خلقِ این آثار، یک تعاملِ زنده میانِ اراده‌یِ انسانی (دکلمه) و توانمندیِ ماشین (تجزیه و تحلیلِ فرکانسی) است. ماشین با نفوذ به لایه‌هایِ زیرینِ حسِ کلمات کلیدی، چون «جان»، «خون» و «درندگی»، آوایی تولید میکند که مستقیماً به حافظه‌یِ شنیداریِ مخاطب نفوذ میکند.
اتمسفرهایِ انتزاعی؛ هنر برایِ مواجهه با واقعیتِ تلخ
هدفِ ما در اینجا خلقِ ملودی‌هایِ گوش‌نوازِ مرسوم نیست؛ چرا که حقیقتِ جانگرایی، همواره دلپذیر نیست. ما در پیِ ساختِ اتمسفرهایِ صوتیِ تیره و انتزاعی هستیم که آینه‌یِ تمام‌نمایِ فاجعه‌یِ تمدنی باشد.
تجربه‌یِ شنیداری: مخاطب با طیفی از صداها مواجه میشود که از نجواهایِ سردِ دیجیتال تا ارتعاشاتِ سنگینِ اقیانوسی در نوسان است؛ فضایی طراحی شده برایِ بیدار کردنِ وجدان‌هایِ خفته در میانِ هیاهویِ مادی‌گرایی.
رسالتِ آوانگارد؛ تبدیلِ «مفهوم» به «تجربه‌یِ حسی»
شعرِ موسیقی، کوتاه‌ترین مسیر برایِ نفوذِ فلسفه‌یِ نفیِ آزار به لایه‌هایِ عمیقِ ادراک است. مفاهیمِ دشواری همچون «واسازیِ اشرف‌الانواع» یا «نقدِ مالکیتِ جهانی»، وقتی در قالبِ یک اتمسفرِ صوتیِ گیرا عرضه می‌شوند، از ذهنِ سرد به احساسِ گرمِ انسانی منتقل می‌شوند.
این بیداریِ هنری، نه یک سرگرمی، بلکه شروعِ یک تغییرِ رفتاری در جهتِ بازگشت به اصالتِ جان است.
چشم‌انداز؛ آرشیوی برایِ بیداریِ فردا
ما در حالِ ایجادِ جامع‌ترین آرشیوِ صوتیِ جان‌گرایانه هستیم؛ جایی که هر کلمه‌یِ رهایی‌بخش، طنینی از ارتعاشِ دیجیتال را نیز با خود دارد. این میثاقِ ما با هستی است: دانش به جایِ اشغالِ فضایِ فیزیکی و تخریبِ زیست‌بوم، فضایِ لایتناهیِ ارتعاش را تسخیر میکند تا حقیقت، از قلبی به قلبی دیگر منتقل شود؛ میراثی برایِ آنان که حقیقت را در آوایِ بیدارِ پیشینیان جستجو می‌کنند.
