مجموعه شعر موسیقی‌های نیما شهسواری با هوش مصنوعی | تجربه‌هایِ نوینِ کلمه و ارتعاشِ دیجیتال

تبارشناسیِ شعر موسیقی در عصرِ الگوریتم؛ چرا هوشِ مصنوعی؟

انتخابِ هوشِ مصنوعی برایِ خلقِ موسیقیِ متنِ اشعار در پروژه‌یِ فکریِ نیما شهسواری، نه یک فرار از هنرِ انسانی، بلکه یک تجربه‌یِ آگاهانه برایِ کشفِ مرزهایِ جدیدِ بیان است. هوشِ مصنوعی، بر خلافِ آهنگسازِ انسانی، تعصباتِ فرهنگی و محدودیت‌هایِ سازی ندارد. او می‌تواند بر پایه‌یِ تحلیلِ «طیف‌سنجیِ کلمات» و «عاطفه‌یِ الگوریتمی»، اتمسفرهایِ صوتیِ انتزاعی و کاملاً هماهنگ با حسِ اثر خلق کند. هر اثرِ شعر موسیقی در این بخش، گواهی است بر استفاده‌یِ استراتژیک از تکنولوژی برایِ والاتر بردنِ پیامِ بیداری و نفیِ آزار، بدونِ آنکه هیچ جانداری در فرایندِ خلقِ آن آسیب ببیند.

کالبدشکافیِ تجربه‌یِ شعر موسیقی؛ از کلمه تا آوایِ دیجیتال

تهیه‌یِ یک اثرِ شعر موسیقی در این دسته، شاملِ یک فرایندِ دقیقِ تعاملِ انسان و ماشین است. ابتدا، اشعارِ نیما شهسواری با دقتِ تمام دکلمه می‌شوند. سپس، هوشِ مصنوعی با تحلیلِ ریتم، لحن و حسِ موجود در دکلمه، و با تمرکز بر کلماتِ کلیدی (مانند جان، خون، رهایی، درندگی)، موسیقیِ متنی مینیمال و انتزاعی خلق می‌کند. این موسیقی، نه به عنوانِ یک بخشِ جداگانه، بلکه به عنوانِ ارتعاشی درامتدادِ حسِ کلمه، در تار و پودِ اثر درمی‌آمیزد. هدف، ایجادِ یک وحدتِ زیستیِ صوتی است که در آن، مرزِ میانِ کلمه و موسیقی محو گردد.

اتمسفرهایِ صوتی؛ نفوذِ پیامِ جان‌گرایی در لایه‌هایِ عمیقِ احساس

ما در تجربه‌هایِ شعر موسیقی، به دنبالِ خلقِ ملودی‌هایِ گوش‌نوازِ سنتی نیستیم. هدفِ اصلی، ایجادِ اتمسفرهایِ صوتیِ عمیق و غالباً تیره و انتزاعی است که متناسب با جدیتِ فاجعه‌یِ تمدنی و رنجِ جانداران باشد. استفاده از هوشِ مصنوعی، این امکان را فراهم می‌آورد تا صداهایی خلق شود که مرزهایِ موسیقیِ متداول را درمی‌نوردند؛ از نجواهایِ دیجیتال تا ارتعاشاتِ بمِ اقیانوسی. این بسترِ صوتی، مقدمه‌ای است بر تغییرِ رفتار و بازگشت به اصالتِ جان که هدفِ نهاییِ تمامیِ آثارِ نیما شهسواری است.

رسالتِ آگاهی‌بخشیِ شنیداری در ساحتِ هنرِ آوانگارد

شعر موسیقی، ابزاری قدرتمند برایِ ترویجِ فلسفه‌یِ نفیِ آزار در میانِ جان‌هایِ پذیرا است. بسیاری از مخاطبان، با متونِ بلند و پژوهشی ارتباط برقرار نمی‌کنند؛ اینجاست که این فرمِ هنری نقشِ حیاتیِ خود را ایفا می‌کند. با گوش دادن به این آثار، مفاهیمی چون «احترام به حیات»، «نقدِ مالکیتِ جهانی» و «واسازیِ اشرف‌الانواع» به بخشی از تجربه‌یِ حسی و احساسیِ شنونده تبدیل می‌شوند. این بیداریِ هنری، مقدمه‌ای است بر بیداریِ وجدان و بازگشت به اصالتِ جان که هدفِ نهاییِ تمامیِ آثارِ نیما شهسواری است.

چشم‌انداز؛ آرشیوِ گویایِ اندیشه‌یِ انتقادی در ساحتِ آوا

در آینده، این بخش به جامع‌ترین آرشیوِ صوتیِ شعر موسیقیِ جان‌گرایانه در جهانِ فارسی‌زبان تبدیل خواهد شد. ما در پیِ آن هستیم که هر غزلی که بویی از بیداری و رهایی دارد، نسخه‌ای از این هنرِ نوین نیز داشته باشد. این تعهد، بخشی از میثاقِ ما با طبیعت است؛ جایی که دانش به جایِ اشغالِ فضایِ فیزیکی و تخریبِ جنگل‌ها، فضایِ ارتعاش را اشغال می‌کند و از قلبی به قلبی دیگر منتقل می‌شود. شعر موسیقی، میراثِ ماندگاری هستند برایِ آیندگانی که حقیقت را نه در میانِ اوراقِ پوسیده، بلکه در آوایِ بیدارِ پیشینیانِ خویش خواهند جست.