کتاب آنتروپی؛ واسازیِ استبدادِ زهد و لذت، نقدِ حرامیانِ مدرنیته و مانیفستِ تعادلِ جان | اثر نیما شهسواری

آب‌خنک رودخانه به بافت‌های آلت درمانده‌ی او رسیده بود، آلتی که حال قرمزرنگ پر از تاول بود، رنگش به قرمزی خون می‌زد، نمی‌توانست لمسش کند، مگر درزمانی که از بی‌تابی زیاد و درد جان‌فرسا آن را صفت فشار می‌داد،

به فراخور جهیدن او به آب‌‌، من که از بالاتری تمام حرکات این جماعت درمانده را می‌دیدم، دیدم که بی‌شمارانی خود را به آب پرتاب کردند،

شاید باورتان نشود اما من بخارهای برآمده از رودخانه را می‌دیدم، انگار تکه‌ای از زغال گداخته به درون آب افتاده بود و بخار می‌شد و آلت‌های جماعتی که در میان آب سرد بود، برای چند صباحی آرام می‌ماند

اینجا سوما است،

من هم سوما هستم،

اصلاً همه‌ی ما سوما هستیم،

سوما یعنی دنیا، یعنی همه‌ی جهان و خب اینجا هم جهان است و من هم نامم سوما است، روزگارانی پیش‌تر همه‌چیز عادی بود، دنیا طبق معمول خود روز داشت و شب می‌شد، هرچند حال هم همین داستان در پیش است اما امروز مردمان سوما همه به دردالت دچارند،

بیماری همه‌گیر عجیبی است، از یک سال پیش مردمان در سوما با درد آلت‌هایشان از خواب برمی‌خواستند،

ابتدا درد شدید و وحشتناکی نبود،

کمی آلتشان سوزش داشت، کمی متورم بود و به‌مرورزمان بیشتر و بیشتر شد، دردها ادامه کرد آلت‌ها متورم‌تر شد و دانه‌های چرکین سطح آلتشان را فراگرفت، بیشتر مردان به این رنج دچار شدند اما زنان هم کم‌وبیش دردآلت داشتند،

نام این رنج را مردمان سوما،

خشکیدگی زندگی،

نفرین زایمان و مرگ نسل خواندند،

چراکه آنان دیگر نمی‌توانستند، بچه‌دار شوند نمی‌توانستند روی‌هم بجهند و حال یک سال است که مرد و زنی در خلوت و عیان روی‌هم نرفته وجهشی در کار نیست و مردمان افسرده و غمین‌‌اند.

دردالت خیلی زود همه‌گیر شد و تمام سوما را به خود آلوده کرد و حال هر بار و در هر گوشه بیشمار مردمان را می‌بینی که درراه جستن آبی سرد در حال مویه کردن و دویدن‌اند، اما تمام دردالت خلاصه بدین نجهیدن و درد در میان آلت‌هایشان نشد، بلکه ذره‌ذره علائم دیگری به بار آورد، آن‌ها پس از چندی سرگیجه می‌شدند، احساس تهوع داشتند، تب می‌کردند و هذیان می‌گفتند و حتی برخی دیده که آنان درحالی‌که بیضه‌هایشان ترکیده و خون زمین را پرکرده مرده‌اند، هرچند این مورد را من زیاد ندیده و تنها شنیده‌ام اما او را دیدم، زیاد هم دیدم،

 او حرم است

حرم مردی است موعظه‌گر که به این بیماری مهلک دچار نشده، او سرحال و قبراق با بدنی بی‌درد و استوار در سوما گشت می‌زند و مردم را فرامی‌خواند به پاک بودن و طاهر شدن اندام،

این کار را از پیشترانی، از پیش از اپیدمی دردالت آغاز کرده بود، هرروز به میان سوما می‌آمد و مردم را فرامی‌خواند

آی ای ایها الناس

مردمان ناپاک سوما

شما به در‌گاه خداوند رحیم گناه کرده‌اید،

شما این صحن مقدس را آلوده و ناپاک کرده‌اید

ای مردمان ناپاک، توهین شما به جایگاه والای قدسی حق‌تعالی عذابی علیم خواهد داشت

این پیامبر خودخوانده و پیشگو،

پیشگویی کرد،

درست است، همین حرم بود که در روزگارانی شاید بیش از دو سال قبل از دردالت گفته بود. خدا دردی نازل خواهد کرد و بعد از نازل آمدن دردالت او جریح تر در سوما فریاد می‌کشید

بچشید از عذاب الهی خداوند که این جزای ناپاکان و شهوت‌پرستان است،

خداوند وعده‌های خود را به سرانجام رسانده و  دروغ نگفت

بزرگوار حرم را می‌گویم،

درد آمد و حالا همه را فراگرفته بود و همان مرد درشت‌هیکل زمانی که از آب بیرون آمد و کمی از درد آلتش کم شده بود به سمت جماعت رفت و به آنان خواند که امروز باید وعده را عملی سازند،