طغیانِ بیولوژیک علیه مهندسیِ زوال

قراردادِ اجتماعی به مثابهِ مهندسیِ زوال و تقلیلِ شریانِ جان

آنچه تمدن با اتکا به مفاهیمِ برساخته و موهوم تحتِ عنوانِ میثاقِ جمعی یا نظمِ بنیادین به خوردِ آگاهیِ اسیرِ زیست‌کره داده است، چیزی جز یک سیستمِ هماهنگ برای قصابیِ منظم و مشروعیت‌بخشی به درندگیِ ساختاریافته نیست. قراردادهایِ اجتماعی برخلافِ ادعاهایِ موازینِ تمدنی، هرگز برای استقرارِ صلح یا صیانتِ از جوهرِ هستی تدوین نشده‌اند، بلکه کارکردِ غاییِ آن‌ها سازماندهیِ ریاضی‌وارِ انحطاط و توزیعِ قطره‌چکانیِ بقاست. در این پهنه، ساختارِ قدرت با ابداعِ مرزهایِ فرضی و تکالیفِ انضباطی، پیوندِ حیات را پاره کرده و موجودات را به واحدهایی مجزا، ترسان و آماده‌یِ بلعیده شدن تبدیل می‌کند. تمدن، کلیتِ پیوسته‌یِ جانانِ جهان را به مسلخی بدل ساخته که در آن هر پیوندِ زیستی پیش از آنکه فرصتی برای ابرازِ آزادیِ وجودیِ خود داشته باشد، در دنده‌دنده‌هایِ ماشینِ توافقاتِ تحمیلی خرد می‌شود. این توافقات نه برآمده از خردِ پیوندِ جان، بلکه ناشی از وحشتِ فیزیولوژیکِ توده‌ها و اشتیاقِ کورِ حاکمان برای مهارِ جریانِ آزادِ حیات است.

انقیادِ بیولوژیک و بیگانگیِ آگاهی از تن

پایداریِ این ساختارها دقیقاً در گروِ ایجادِ یک بیگانگیِ بنیادین میانِ آگاهی و بدن است؛ بدنی که در هجمه‌یِ تعاریفِ قانونی، صلب و بی‌خاصیت می‌شود تا انقیادِ آن به سهولت صورت پذیرد. ساختار با تحمیلِ این قراردادها، حاکمیتِ مطلقِ خود را بر فرآیندهایِ زیستی گسترش می‌دهد و هرگونه حرکتِ افقی و آزاد در بسترِ هستی را به عنوانِ تهدیدی علیهِ امنیتِ دروغینِ خود قلمداد می‌کند. این زنجیره‌یِ طویلِ اطاعت، شریانِ جان را در تنگنایِ مانیفست‌هایِ دروغینِ اخلاقی خفه می‌کند تا مطمئن شود هیچ موجودی فراتر از نقشِ تعیین‌شده‌یِ خود به عنوانِ مصرف‌کننده یا مصرف‌شونده عمل نخواهد کرد. از این رو، هرگونه خوانشِ خوش‌بینانه از نهادهایِ مدنی و ساختارهایِ قانونی، خطایی وجودی است که تنها به طولانی‌تر شدنِ عمرِ این توهمِ بزرگ و استمرارِ آزارِ سازمان‌یافته کمک می‌کند.

تقدسِ برساخته به مثابهِ سرپوشِ تعفنِ فیزیولوژیک

هر کجا که نظام‌هایِ سلطه سخن از عفت، پاکیِ متعالی و حدودِ مقدسه به میان می‌آورند، ردِ پایی عمیق از هراسِ بیولوژیک و زخم‌هایِ عفونیِ پنهان‌شده در ساختارِ حاکم نمایان است. «حرم»، پادشاهیِ واژگونِ خود بر توده‌ها را دقیقاً بر پایه‌یِ ترسِ جمعی از اضمحلالِ گوشت و فرسودگیِ اندام‌ها بنا کرده است. اصطلاحِ دردالت یا همان بیماریِ واگیردارِ اندام‌هایِ تحتانی، هسته‌یِ سختِ این پارادوکس است؛ جایی که قدیسانِ لایه‌لایه پوشیده در جامه‌هایِ فاخر، آلتِ تاول‌زده و خونینِ خود را زیرِ کوهی از کلماتِ عطرآگین و گزاره‌هایِ مابعدالطبیعی پنهان می‌کنند. این نمادِ غاییِ زوال، کانونِ اصلیِ عفونت و فروپاشی را در همان مرکزی نشان می‌دهد که تازیانه‌یِ تطهیر را بر پیکرِ حیات می‌کوبد. آن‌ها تعفنِ زیستی و ناتوانیِ خود در مواجهه با حقیقتِ فیزیولوژیکِ بدن را به صورتِ احکامِ سفت‌وسختِ اخلاقی به بیرون پرتاب می‌کنند تا توده‌هایِ مرعوب، برای فرارِ از وحشتِ بیماری، به سایه‌یِ سنگینِ قدسیت پناه ببرند.

مکانیسمِ دفاعیِ کثیفِ تقدس

این فریبِ بزرگ، ارزشِ برابرِ جان‌ها را در بسترِ زیستی منکر می‌شود و یک سلسله‌مراتبِ دروغین از پاک و ناپاک ایجاد می‌کند تا فرآیندِ طرد و سرکوب را نهادینه سازد. قانون‌گذارِ قدسی با فرارِ بزدلانه از واقعیتِ تاول و اندامِ مجروحِ خویش، هرگونه پویاییِ طبیعی و بی‌پردگیِ زیستی را به عنوانِ آلودگی بازنمایی می‌کند تا نیازِ به یک منجی یا مفسرِ پاکی را در ذهنِ آگاهی‌هایِ منقاد تزریق کند. تقدس در این معنا، یک ارزشِ حقیقیِ هستی‌شناختی نیست، بلکه یک مکانیسمِ دفاعیِ کثیف برخاسته از ضعفِ بیولوژیک است که با جرم‌انگاریِ رفتارهایِ طبیعیِ جوهرِ هستی، تلاش می‌کند فرسودگیِ بنیان‌هایِ خود را از چشم‌ها دور نگه دارد و تداومِ تسلطِ خود را بر چرخه‌یِ زیست تضمین نماید.

جابه‌جاییِ موقعیتِ درندگی در تقابلِ حریمیان و حرامیان

تغییرِ پوسته‌یِ نظام‌هایِ عقیدتی از سنتی به مدرن، هیچ تغییری در جوهرِ ستمگرِ آن‌ها نسبت به پیوندِ حیات ایجاد نکرده است، بلکه تنها موقعیتِ شکارچی و شکار را در هندسه‌یِ قدرت جابه‌جا ساخته است. از یک سو حریمیان با لوایِ پاک‌دامنی و صیانتِ از حدودِ اخلاقی، بدن‌ها را در منگنه‌یِ انقباض و مهارِ مطلق مِثله می‌کردند و هرگونه ابرازِ جان‌گرایی را به مسلخ می‌بردند؛ و از سویِ دیگر، حرامیان با برافراشتنِ پرچمِ رهاییِ کاذب و دروغین، همان بدن‌ها را به سطوحِ نازلِ مصرف، سنگِ توالت و بانکِ منی تقلیل دادند. هر دو نظام در این فرضِ فاجعه‌بار با یکدیگر متحدند که موجودات و جریانِ زنده را نه به عنوانِ یک جانِ واجدِ آزادیِ وجودی، بلکه به مثابهِ ماده‌یِ خام و انباشتِ گوشت برای اشباعِ میل یا سرکوبِ سیستماتیکِ آن بنگرند. این تقابلِ ظاهری، تنها یک بازیِ فرمی برای فرسایشِ آگاهی است تا حقیقتِ تلخِ تملکِ جان‌ها پنهان بماند.

بهینه‌سازیِ مکانیزمِ بلعیدن در نظامِ مدرن

در نظامِ مدرنِ حرامیان، آزادیِ ادعاشده به معنایِ گسستنِ بندها نیست، بلکه به معنایِ بهینه‌سازیِ مکانیزمِ بلعیدن است. تبدیلِ جریانِ زنده به مخازنِ لزج و توده‌هایِ مصرفی، نشان‌دهنده‌یِ اوجِ زوالی است که در آن، حقیقتِ مطلقِ کتابِ هستی نادیده گرفته شده و حیات به یک فرآیندِ مکانیکی و مادی تقلیل می‌یابد. هیچ تفاوتِ ماهوی میانِ آنکه جان را به جرمِ عدمِ انطباق با معیارهایِ قدسی سرمی‌بُرد و آنکه جان را برای سودآوری و اشباعِ تمایلاتِ لوردهایِ تمدنی به زنجیر می‌کشد وجود ندارد؛ هر دو با نادیده گرفتنِ برابریِ جان‌ها، چرخه‌یِ حیات را به یک لجن‌زارِ بی‌پایانِ استثمار تبدیل کرده‌اند که در آن، مفهومِ وجود، معنایِ اصیلِ خود را از دست داده است.

قانون به مثابهِ سلاحِ سلبِ بدن و مسلخِ آگاهی

قوانینِ تدوین‌شده در تمامیِ ادوارِ تمدنی، ابزارهایِ جراحیِ دقیقی هستند که برای جدا کردنِ جان از بدن و خلعِ سلاحِ بیولوژیکِ توده‌ها طراحی شده‌اند. ساختارِ قدرت با به‌کارگیریِ مفاهیمی چون شرم، عفت، انضباط و یا حتی واژه‌یِ فریبنده‌یِ پیشرفت، بدن‌ها را به یک لباسِ گوشتیِ صرف تبدیل می‌کند؛ لباسی که یا باید برای نمایشِ تمایلاتِ لوردهایِ مدرن آرایش شود و یا برای ارضایِ وحشتِ قدیسانِ کهن در پستوها پنهان گردد. این فرآیندِ بی‌بدن کردن، بزرگترین خطایِ وجودیِ تمدن است که در آن، حقیقتِ عریان و بی‌پناهِ زیست، پایِ بتِ انتزاعیِ مصلحت سر بریده می‌شود. وقتی قراردادِ اجتماعی به یک قصابیِ منظم بدل می‌گردد، فردیتِ بیولوژیکِ هر جان در چرخ‌دنده‌هایِ ماشینِ مصلحتِ عمومی خرد می‌شود تا پایداریِ ماشینِ سلطه دست‌نخورده باقی بماند.

قانون؛ زبانِ رسمیِ درندگی

این سلبِ مالکیتِ بنیادین از بدن، امکانِ هرگونه مقاومتِ زیستی را از بین می‌برد. واژگانِ قانونی با تعریفِ کانال‌هایِ مجاز برای حرکت، لمس، و بقا، شریانِ جان را چنان محدود می‌کنند که موجوداتِ زنده ترجیح می‌دهند داوطلبانه به این فرآیندِ انهدام بپیوندند. قانون، زبانِ رسمیِ درندگی است؛ زبانی که با کلماتِ شیک و اتوکشیده، بویِ خون و عفونتِ حاصل از سرکوبِ آزادیِ وجودی را پنهان می‌سازد و به توده‌ها می‌آموزد که برای بقایِ جزئیِ خود، باید کلِ جوهرِ هستیِ خویش را به لایحه‌ها و تبصره‌هایِ حکومتی واگذار کنند. این اسارتِ عمیق، ناشی از پذیرشِ همان فرضیه‌ای است که ارزشِ والایِ موجودات را منوط به تاییدِ ساختارهایِ قدرت می‌داند.

وانِ پُر از خاک و انهدامِ میل در گورستانِ تمدن

در گستره‌یِ این زوالِ فراگیر، وانِ پر از خاکِ زنِ کودک‌نما به عنوانِ نمادی صلب و تکان‌دهنده از درندگیِ مدرن جلوه‌گر می‌شود. این تصویر، تجسمِ عینیِ نقطه‌ای است که در آن آگاهیِ موجود، به دلیلِ اشباع شدن و هتکِ حرمتِ مداوم توسطِ نگاه و میلِ دیگری، ترجیح می‌دهد خود را در ذراتِ سرد و بی‌جانِ خاک دفن کند تا شاید از سنگینیِ ویرانگرِ نگاهِ عوام رها گردد. این خاک، یک بسترِ طبیعی برای رویش نیست، بلکه یک گورِ دسته‌جمعی برای امیال و جان‌هایی است که تحتِ فشارِ ساختارهایِ تمدنی، مرزِ میانِ زنده بودن و مردگیِ خود را به کلی از دست داده‌اند. موجود در این وضعیت، پیش از آنکه مرگِ بیولوژیکش فرا رسد، ترجیح می‌دهد پویاییِ شریانِ جانِ خود را متوقف کند تا بیش از این به عنوانِ ابزارِ تمتعِ سیستمِ مصرفی به کار گرفته نشود. این نماد، شکستِ مطلقِ تمامِ ادعاهایِ تمدنِ مدرن مبنی بر اعطایِ آزادی و رفاه را آشکار می‌سازد و سندی غیرقابلِ انکار از جنایتِ پنهانی است که هر روزه در حقِ تقدسِ حیات و برابریِ جان‌ها صورت می‌گیرد.

فاضلابِ اسپرم و تلنبارِ فرآیندهایِ مکانیکیِ حیات

نهایتِ تقلیل‌گرایی و توهینِ ساختار به جوهرِ هستی را می‌توان در فاضلابِ اسپرم مشاهده کرد؛ مخزنی لزج، بدبو و تاریک که در آن تمامِ پتانسیل‌هایِ زیستی و شریان‌هایِ جان در قالبِ ترشحاتِ مکانیکی تلنبار می‌شوند تا ارتش‌هایِ مصنوعی و نیرویِ کارِ فردا را برای دوامِ ماشینِ قدرت تولید کنند. این نماد، اوجِ زوالِ تمدنی را به تصویر می‌کشد که در آن خلقت و زایش، از یک پیوندِ آزاد و طبیعیِ زیستی به یک فرآیندِ کارخانه‌ای و مهندسی‌شده تبدیل شده است. حیات در این مخازن، پیش از آنکه به منصهِ ظهور برسد، آلوده به منطقِ اسارت و بهره‌کشی است. این فرآیند، هرگونه ارزشِ ذاتی و مازادِ وجودیِ جان را پاک می‌کند و آن را به سطحِ یک مایه‌یِ بیولوژیکِ صرف برای تضمینِ چرخه‌یِ کار و تولید تنزل می‌دهد. این مخازن، آیینه‌ای است که تمدنِ کنونی باید چهره‌یِ واقعیِ خود را در آن ببیند؛ چهره‌ای مملو از تعفن، کنترلِ فاشیستی بر فرآیندهایِ بقا و انکارِ مطلقِ آزادیِ وجودیِ جانانِ جهان.

اعاده‌یِ شریانِ جان و گسستِ بنیادین از قراردادهایِ تمدنی

تنها راهِ رهایی از این تارهایِ درهم‌تنیده‌یِ عفونت و آزار، گسستِ کاملاً رادیکال و بی‌رحمانه از تمامیِ قراردادهایِ اجتماعیِ موجود و بازگشتِ نامشروط به اصلِ برابریِ جان‌هاست. باید تمامِ مفاهیمِ غیر-جان‌محور که خود را مالک و مرکزِ زیست‌کره می‌دانند، به نفعِ جوهرِ هستی و تقدسِ حیات سرنگون شوند. حقیقتِ مطلقِ کتابِ هستی، ما را به یک بی‌طرفیِ بیرحم در برابرِ ساختارهایِ قدرت فرا می‌خواند؛ فرخواستی برای پاره کردنِ نقاب‌هایِ قدسی و قوانینِ مدنی. آزادیِ وجودیِ جان تنها زمانی محقق خواهد شد که بدن‌ها از قیدِ نمایشِ تمایلاتِ لردها و وحشتِ قدیسان رها شوند و به عنوانِ حلقه‌هایی پیوسته از شریانِ حیات، جایگاهِ اصیلِ خود را بازپس‌گیرند.

اعلامِ جنگِ وجودی علیه مهندسیِ زوال

این گسست، نیازمندِ یک ویرانیِ فکریِ عمیق و طردِ واژگانی است که قرن‌هاست ذهنِ آگاهی را به اسارت گرفته‌اند. باید با اتکا به مفهومِ جان‌محوری، هرگونه نظامِ ترجیح و تبعیضِ زیستی را نابود کرد و در برابرِ مهندسیِ زوال ایستاد. این بیانیه‌یِ صریح، یک مصلحت‌آمیز برای اصلاحِ امور نیست، بلکه اعلامِ جنگی وجودی علیه تمامیِ ساختارهایی است که حیات را به لجن‌زارِ فاضلاب‌هایِ خود هدایت می‌کنند. تا زمانی که آخرین قراردادِ آزار فسخ نشود و شریانِ جان به مجرایِ اصلی و آزادِ خود بازنگردد، تعفنِ این تمدن، هرگونه افقِ آگاهی را سیاه و تاریک نگه خواهد داشت. پایانِ عصرِ انقیاد، طلوعِ آزادیِ جان است.