ترسیمِ افقِ جهانِ آرمانی؛ حاکمیتِ جان و صلحِ کل در ساحتِ بیداری

کشتی نجات و رشته‌های DNA در جنون قدرت سپیدان‌موی دخترم کنارم نشسته بود و با هم بیرون را می‌دیدیم. شاید برف بیاید؛ اگر سپیدی برف در این زمستان سرد، بسان زیبایی روی ماهت زمین را پر کرد، زمین آرام خواهد شد؟ او رویش را برگرداند و خمیازه‌ای کشید، ناخن‌هایش را درون تنه‌ی مبل کرد و من آرام سرم را میان موهای بلندش بردم. او هم ایرانی است؛ گربه‌ای که ایرانی‌اش می‌نامند و همتای نقشه‌ی ایران، اکنون ایستاده است. می‌خواهم قایقی بزرگ بسازم؛ شاید کشتی بود، نمی‌دانم. می‌خواهم بزرگ باشد، بزرگ‌تر از تمام کشتی‌های دنیا. کشتی مجانین را دیده‌اید؟ ناوهای هواپیمابر جنگی را؟