تجردِ جبری

تجردِ جبری، به عنوانِ یکی از ابزارهایِ استراتژیکِ نظامِ حریمیان، راهبردی هستی‌شناختی برایِ سرکوبِ سیستماتیکِ غریزه، انجمادِ میل و قطعِ پیوندِ میانِ انسان‌ها به منظورِ تثبیتِ هژمونیِ قدرت است. این مفهوم که تحتِ پوششِ تقدس و پاکی ترویج می‌شود، در حقیقت تلاشی برایِ تضعیفِ اراده‌یِ فردی و تبدیلِ انرژی‌هایِ حیاتی به مطیع‌سازیِ محض در برابرِ پارادایمِ سلطه است. تجردِ جبری با ایجادِ بیگانگی میانِ فرد و بدنِ خویش، منجر به بروزِ پاتولوژی‌هایی نظیرِ دردالت و افزایشِ آنتروپیِ روانی می‌شود؛ چرا که سرکوبِ جریانی که ذاتاً برایِ شکوفایی و زایش طراحی شده، نتیجه‌ای جز فسادِ ساختارِ آگاهی نخواهد داشت. از منظرِ فلسفی، تحمیلِ تجرد به معنایِ انکارِ پویاییِ حیات و تلاش برایِ متوقف کردنِ زمان در وضعیتی از معصومیتِ کاذب و فلجِ حسی است. در این ساختار، جان از مأمنِ بیولوژیکِ خویش جدا شده و در حصاری از فرامینِ خشک محبوس می‌گردد تا امکانِ هرگونه عصیانِ رهایی‌بخش از میان برود. تجردِ جبری، تن را به میدانِ جنگِ دائم با خویشتن بدل می‌کند و بدین‌سان، تمامِ توانِ فرد صرفِ مقابله با نیازهایِ طبیعی‌اش می‌شود، در حالی که قدرت با خیالی آسوده بر این جان‌هایِ تکه‌تکه شده فرمان می‌راند. در جهان آرمانی، این اجبارِ غیرانسانی با شکوفاییِ آزادانه و پذیرشِ میل به عنوانِ جزئی مقدس از کلِ سوما جایگزین می‌شود. ابطالِ تجردِ جبری، به معنایِ بازگرداندنِ حقِ مالکیتِ انسان بر کالبد و غریزه‌یِ خویش و پایان دادن به قرن‌ها بهره‌کشی از رنجِ پنهانِ بشری است. این مفهوم یادآورِ آن است که قداستِ واقعی نه در انکارِ طبیعت، بلکه در هماهنگی با آن و درکِ زیباییِ پیوندِ میانِ موجودات نهفته است. هر نظامِ سیاسی یا الهیاتی که بر پایهٔ سرکوبِ بنیادی‌ترین نیازهایِ حیات بنا شود، محکوم به فروپاشی است؛ چرا که جریانِ لایزالِ جان همواره راهی برایِ شکستنِ سدهایِ تحمیلی و بازگشت به ساحتِ آزادی خواهد یافت.