دیوان انسانی؛ گذر از عدالت کیفری به قانون رهایی و صلح هم‌سطح

پرهایم را گشوده و بر تارک آسمان پرواز می‌کردم،

از بلندای آسمان زمین کوچک است؟

اما تا چشم کار می‌کرد زمین بود، بال می‌زدم باز هم زمین بود، به هر سو می‌رفتم زمین بود، اما چیزی اینجا کوچک است، بیش از حد هم کوچک است، نمی‌دانم آن چیست اما کوچک است، بسیار کوچک است و برای دیدنش باید ارتفاع کم کرد و نزدیک شد و من پرهایم را جمع کردم و به زمین نزدیک شدم

ریشه‌ای در وجودم در حال تراویدن بود، من رشد کردن او را در میان خویشتن لمس کردم و به وجودم جوانه زدنش را دیده‌ام این پادتن وجود من است، بر آن بنگرید،

کسی مرا نخواهد دید، من به چشم نخواهم بود و از این دورتر آنان نقطه‌ای در حال حرکت را دیده‌اند که نمی‌دانند چیست اما من همه‌ی آنان را خواهم دید تمام دوران را چرخ خواهم زد و به سرعت در میان زمین در گردشی دوار بارها طول تمام زمین را گشته‌ام در حالی که کسی وجودم را ندیده است

ریشه در وجودم رخنه کرد و به میان پرهایم رفت او حالا قسمی از این بدن است اول بال پرواز و پریدن بود و من پرپاد این دشت عظیم به وسعت مناظر در دید به میان تنگی چشمانم جهان را خواهم دید

حواسم را دره‌ای به خود معطوف کرد از این بالا چیزی برای دیدن نیست، بال‌ها را بستم و به روی قله‌ی مشرف بر دره نشستم،

زمین گود شده بود و به اندرون خود بیابانی بی‌آب و علف را تصویر کرده بود، در میان این سوراخ بزرگ، دیدن سخت است، من چند باری با جا به جا کردن خویشتن سعی کردم تا میانش را بجویم و آخر در دل این جستن‌ها دیدم که زمین‌ها ترک خورده‌اند، درختان کمی وجود داشتند و گیاهان خودرویی تاسی سر زمین را کمی پوشانده بودند و من فکر می‌کردم او در میان اضطراب شدید وجود خویشتن در این تنگنا موهایش سکه‌ای ریخته‌است، زمین را می‌گویم او ایاق من است

حالا که بیشتر بر صحن گل‌آلود این دره پست می‌نگرم حرکت موجوداتی به دور یکدیگر را می‌بینم، آنان در تقلایی برای جستن به دنبال هم می‌گردند، عده‌ای در تکاپو زنده ماندن برگ‌ها را جویدند و برخی دیگرانی را در دهان بردند، من کمین بی‌شمارانشان را برای جهیدن دیدم و بر روی هم سوار، دوباره شدند،

چشم بر هم زدنی از من نخواهد گذشت که بیشتر شدنشان را به چشم خواهم دید، آنان مدام جهیدند دوباره شدند به تکاپو دویدند و باز هم دوباره شدند، در دهان جویدند و باز دوباره شدند و در این دوار هر بار این مسیر را به طول و دراز رفتند تا دره در خود بیشترانی دید،

زمین دره را در سکوتی سنگین فرو برده بود، ترک‌هایش همچون رگ‌های خشکیده بر تن خاک گسترده بود. در میان این رگ‌ها، جنبشی بی‌نام جریان داشت؛ پیکرهایی که از خاک برآمده بودند و دوباره به خاک می‌لغزیدند، پوستشان با غبار یکی بود، نفسشان با نفس دیگران درهم آمیخته و گام‌هایشان همان لرزش زمین را تکرار می‌کرد.

چرخش دوار آنان برای بقا میانشان عربده می‌کشید و یکسانی وجودشان را به رعشه می‌برد

برکه‌ای کم‌عمق در دل دره می‌درخشید؛

آبی در میانش نیست،

عطش همه را دیوانه خواهد کرد،

پیکرها خم شدند، دهانشان آب را لمس کرد،

صدای نوشیدنشان در همهمه‌ی فریادهای پرندگان گم شد،

شب که فرود آمد، سایه‌ها در غارها فرو رفتند؛

پیکرها در کنار هم خوابیدند، نفسشان در تاریکی یکی شد،

حالا که من چشم‌ها را بسته‌ام خاطرم نیست آن فریاد بلند دیروز از دهان خمیده تنی بود که پشم بسیار بر تن داشت و یا اویی که بدنش کمتر پشم در خود دید

امروز می‌دانم نامشان چیست، انواع را چگونه ساخته و گونه‌ها را چه می‌خوانند جماعتی از همانان که پشم کمتری داشت، امروز فرمانروایان خشکی‌اند، امپراطورهای دریا و جای ما را هم در آسمان تنگ کردند،