نئوپادیان

نئوپادیان، دلالت بر تکامل‌یافته‌ترین و در عین حال مخروب‌ترین شکل از سیطره‌ی تکنوکراتیک بر کل پهنه‌ی گیتی دارد. در این الگوی نوین، مکانیزم‌های سنتی انضباط و شکنجه‌های عریان فیزیکی جای خود را به سیستم‌های یکپارچه و نامحسوس کنترل الگوریتمی و نظارت همه‌جایی داده‌اند. این ساحت، تجسم ساختاری است که در آن، مرجعیت حاکمیت از پیکرهای تجسد یافته و قوانین الهیاتی سنتی ملوکانه، به سود بوروکراسی سرد، مانیتورهای دیجیتال و داده‌های زیستی تصفیه می‌شود. کارکرد غایی این نظام، تقلیل پدیدارشناختی موجودات به شاخص‌های بیولوژیک سودآوری و راندمان اقتصادی است. در این چارچوب منجمد، هرگونه انحراف یا تمرد در ساختار جامعه به جای مواجهه با شمشیر یا طناب، با سلب سیستماتیک شناسه‌ی مدنی و مسدودسازی دسترسی‌های بیولوژیک و مالی در نطفه خفه می‌شود؛ به طوری که فرد بدون ریخته شدن قطره‌ای خون، از چرخه‌ی حیات اجتماعی ساقط و به نیستی سوق داده می‌شود. این پارادایم، واجد نوعی خشونت ساختارمند استریل است که ستم بر زیست‌مندان غیرانسانی را پشت دیوارهای صیقلی آزمایشگاه‌ها و کشتارگاه‌های صنعتی مدرن به کمال می‌رساند، در حالی که وجدان عمومی جامعه را با سپردن وظایف به سیستم‌های خودکار و اپراتورهای وظیفه‌شناس، در بهت و رخوت کامل نگه می‌دارد. از منظر هستی‌شناختی، این وضعیت نشان‌دهنده‌ی بحرانی‌ترین نقطه در صیرورت تاریخی تمدن است، چرا که با ابزار علم و شبیه‌سازی محاسباتی، مفهوم والای همزیستی طبیعی میان تمام پدیدارهای جهان را مخدوش کرده و زمین تب‌کرده را به لاشه‌ای صلب برای انباشت سود و انحصار تکنو-صنعتی بدل می‌سازد. مفسران ساختارگرا این الگوی تسلط را تبلور اراده‌ای می‌دانند که با ایجاد پیوند میان تکنولوژی اطلاعاتی و تکنیک‌های پیراپزشکی، تن‌های لرزان را در قفس‌های شیشه‌ای و بوروکراتیک محبوس کرده و هرگونه کنش رهایی‌بخش را به یک نارسایی روانی یا عدم انطباق شناختی تشریح می‌کند تا بقای سلسله‌مراتب مخروطی قدرت را در پشت ماسک‌های بهداشتی و سپید به صورت ابدی تضمین نماید.