و‎ ‎زین‎ ‎کینه‎ ‎گستر‎ ‎به‎ ‎زشتان‎ ‎رهی

نفهمم‎ ‎من‎ ‎این‎ ‎مردمان‎ ‎پس‎ ‎چرا
به‎ ‎خواندن‎ ‎چنین‎ ‎قهر‎ ‎بود‎ ‎است‎ ‎راه

خودش‎ ‎خواند‎ ‎او‎ ‎مسلم‎ ‎آری‎ ‎جهان
ولیکن‎ ‎نداند‎ ‎ز‎ ‎قرآن‎ ‎زبان

ندانم‎ ‎که‎ ‎این‎ ‎آدمان‎ ‎بر‎ ‎چهاند
خود‎ ‎اشرف‎ ‎بخوانند‎ ‎و‎ ‎خوانندهاند

چه‎ ‎زیبا‎ ‎بگفتی‎ ‎تو‎ ‎فرزانه‎ ‎طوس
شهنشاه‎ ‎خرد‎ ‎ای‎ ‎حماسه‎ ‎جلوس

به‎ ‎یزدان‎ ‎که‎ ‎گر‎ ‎ما‎ ‎خرد‎ ‎داشتیم
کجا‎ ‎این‎ ‎سرانجام‎ ‎بد‎ ‎داشتیم

چه‎ ‎ایران‎ ‎چه‎ ‎ویرانه‎ ‎شد‎ ‎این‎ ‎سرا
یه‎ ‎خانه‎ ‎سرا‎ ‎خون‎ ‎و‎ ‎کشتار‎ ‎و‎ ‎آه

یه‎ ‎ملای‎ ‎کین‎ ‎بود‎ ‎و‎ ‎ایرانزمین
یه‎ ‎رگبار‎ ‎کین‎ ‎کشتن‎ ‎مردمین

همه‎ ‎سربهسر‎ ‎از‎ ‎دل‎ ‎این‎ ‎آدمان
چه‎ ‎سرباز‎ ‎و‎ ‎سردار‎ ‎این‎ ‎مردمان

همه‎ ‎دمبهدم‎ ‎زیر‎ ‎تیغ‎ ‎خدا
بکشتند‎ ‎همه‎ ‎مردمان‎ ‎بیگناه

یه‎ ‎بانو‎ ‎وزیری‎ ‎زِ‎ ‎درباریان
به‎ ‎جرم‎ ‎اشاعه‎ ‎خرد‎ ‎مردمان

تنش‎ ‎شد‎ ‎پر‎ ‎از‎ ‎تیر‎ ‎و‎ ‎ترکش‎ ‎فشنگ
که‎ ‎خون‎ ‎خواست،‎ ‎ملا‎ ‎خداوند‎ ‎ننگ

یه‎ ‎سرباز‎ ‎ارتش‎ ‎زِ‎ ‎ایرانمان
به‎ ‎جرم‎ ‎دفاع‎ ‎از‎ ‎تو‎ ‎از‎ ‎خاکمان

بزن‎ ‎دست‎ ‎و‎ ‎پایش‎ ‎تو‎ ‎ملای‎ ‎کین
ببر‎ ‎گردنش‎ ‎را‎ ‎به‎ ‎لطف‎ ‎تو‎ ‎دین

بخوان‎ ‎نفس‎ ‎این‎ ‎کار،‎ ‎زشت‎ ‎است‎ ‎و‎ ‎بد
بکشتا‎ ‎بکشتن‎ ‎به‎ ‎ایران‎ ‎و‎ ‎تب

هر‎ ‎آنکس‎ ‎که‎ ‎دانی‎ ‎از‎ ‎آن‎ ‎روزگار
از‎ ‎آن‎ ‎شاه‎ ‎و‎ ‎کشتار‎ ‎و‎ ‎آن‎ ‎کارزار

بگو‎ ‎جان‎ ‎به‎ ‎ملای‎ ‎تقدیم‎ ‎کرد
پر‎ ‎از‎ ‎درد‎ ‎بر‎ ‎مرگ‎ ‎تعظیم‎ ‎کرد

یه‎ ‎دانشسرایی‎ ‎به‎ ‎نام‎ ‎رفاه
یه‎ ‎ملا‎ ‎و‎ ‎خون‎ ‎دیدن‎ ‎و‎ ‎شد‎ ‎رضا

پس‎ ‎از‎ ‎مرگ‎ ‎و‎ ‎کشتار‎ ‎درباریان
رسید‎ ‎فرصت‎ ‎ذبح‎ ‎همپایگان

همانها‎ ‎که‎ ‎ملای،‎ ‎همسنگرند
همانان‎ ‎سراینده‎ ‎رزم‎ ‎شهاند

همانان‎ ‎که‎ ‎با‎ ‎تیر‎ ‎و‎ ‎شلاق‎ ‎و‎ ‎خون
بگو‎ ‎مرگ‎ ‎بر‎ ‎شاه،‎ ‎بگو‎ ‎بر‎ ‎جنون

همانهای،‎ ‎طعمه‎ ‎ز‎ ‎قدرت‎ ‎شدند
مدد‎ ‎از‎ ‎شکنجه‎ ‎یه‎ ‎فرصت‎ ‎شدند

و‎ ‎خود‎ ‎را‎ ‎به‎ ‎خاری‎ ‎برابر‎ ‎خدا
بگو‎ ‎معترف‎ ‎جرم‎ ‎و‎ ‎صدها‎ ‎گناه

چه‎ ‎بسیار‎ ‎از‎ ‎آنان‎ ‎که‎ ‎طعمه‎ ‎به‎ ‎دار
یه‎ ‎خانه‎ ‎یه‎ ‎کاشانه‎ ‎پر‎ ‎درد‎ ‎زار

و‎ ‎ملای‎ ‎کین‎ ‎انقلابی‎ ‎ربود
و‎ ‎آن‎ ‎مردمان‎ ‎ظلم‎ ‎یزدان‎ ‎ستود

و‎ ‎دیگر‎ ‎زِ‎ ‎راهش‎ ‎نبودا‎ ‎نفر
همه‎ ‎سربهسر‎ ‎زیر‎ ‎تیغ‎ ‎و‎ ‎تبر

پس‎ ‎از‎ ‎محوِ‎ ‎آزاده‎ ‎آزادگی
بشد‎ ‎شه‎ ‎خداوند‎ ‎و‎ ‎این‎ ‎بندگی

و‎ ‎دیگر‎ ‎سخن‎ ‎راست‎ ‎شاید‎ ‎بگی
هدف‎ ‎را‎ ‎نمایان‎ ‎تو‎ ‎باید‎ ‎بگی

و‎ ‎ایران‎ ‎چه‎ ‎باشد‎ ‎برابر‎ ‎خدا
یه‎ ‎اسلام‎ ‎همه‎ ‎بر‎ ‎درک‎ ‎کین‎ ‎و‎ ‎آه

و‎ ‎فرمان‎ ‎ما،‎ ‎امر‎ ‎پروردگار
یه‎ ‎قرآن‎ ‎همه‎ ‎طعمه‎ ‎آتش‎ ‎و‎ ‎غار

که‎ ‎قانون‎ ‎ما‎ ‎گو‎ ‎از‎ ‎آن‎ ‎بردگی
ولی‎ ‎امر‎ ‎داریم‎ ‎به‎ ‎از‎ ‎زندگی

خداوند‎ ‎جبار‎ ‎و‎ ‎قاسم‎ ‎و‎ ‎زشت
حکومت‎ ‎کند‎ ‎برشما‎ ‎بر‎ ‎سرشت

که‎ ‎ما‎ ‎نائب‎ ‎آری‎ ‎امام‎ ‎زمان
و‎ ‎خونریز‎ ‎و‎ ‎مهدی‎ ‎فرج‎ ‎آسمان

که‎ ‎من‎ ‎دولتم‎ ‎آن‎ ‎حکومت‎ ‎علی
همه‎ ‎دمبهدم‎ ‎آن‎ ‎خوارج‎ ‎ولی

منافق‎ ‎همه‎ ‎دمبهدم‎ ‎زیر‎ ‎تیغ
دمادم‎ ‎کشم‎ ‎من‎ ‎ز‎ ‎عدل‎ ‎علی

زنان‎ ‎صیغه‎ ‎بر‎ ‎جان‎ ‎و‎ ‎زاییدهاند
همه‎ ‎زیر‎ ‎شلاق‎ ‎و‎ ‎باریدهاند

همان‎ ‎امر،‎ ‎امرم‎ ‎تو‎ ‎پوشش‎ ‎به‎ ‎تن
نشد‎ ‎مرد‎ ‎تحریک‎ ‎ز‎ ‎اسباب‎ ‎زن

ندانم‎ ‎که‎ ‎زنهای‎ ‎آزاده‎ ‎ما
چگونه‎ ‎برفتند‎ ‎در‎ ‎این‎ ‎کین‎ ‎و‎ ‎آه

و‎ ‎ملای‎ ‎کین‎ ‎و‎ ‎خداوند‎ ‎آه
بگفتا‎ ‎مفصل‎ ‎زن‎ ‎و‎ ‎رنج‎ ‎و‎ ‎آه

و‎ ‎بر‎ ‎خاک‎ ‎ایرانزمین‎ ‎هار‎ ‎گشت
هماندم‎ ‎که‎ ‎رأی‎ ‎زنان‎ ‎داد‎ ‎گشت

ندانم‎ ‎که‎ ‎ایران‎ ‎ما‎ ‎مست‎ ‎بود
و‎ ‎یا‎ ‎خواب‎ ‎ماند‎ ‎و‎ ‎در‎ ‎این‎ ‎بست‎ ‎بود

ولیکن‎ ‎یه‎ ‎ایران‎ ‎که‎ ‎ویرانه‎ ‎است
و‎ ‎قدرت‎ ‎خداوند‎ ‎هم‎ ‎بنده‎ ‎است

و‎ ‎ایران‎ ‎و‎ ‎بیداد‎ ‎و‎ ‎درد‎ ‎و‎ ‎فغان
همه‎ ‎سر‎ ‎بهسر‎ ‎زیر‎ ‎اشک‎ ‎و‎ ‎اذان

و‎ ‎ایران‎ ‎دگر‎ ‎نام‎ ‎ننگین‎ ‎شده
و‎ ‎جمهور‎ ‎آن‎ ‎اقتباس‎ ‎دین‎ ‎شده

به‎ ‎قول‎ ‎یه‎ ‎شاعر‎ ‎که‎ ‎گفتا‎ ‎به‎ ‎من
هم‎ ‎ایران‎ ‎ما‎ ‎آش‎ ‎ننگین‎ ‎شده

رهایی‎ ‎بر‎ ‎اسلام‎ ‎ننگین‎ ‎شده
که‎ ‎قول‎ ‎خود‎ ‎اشغال‎ ‎به‎ ‎دین‎ ‎شده

شهنشاه‎ ‎ایران‎ ‎و‎ ‎ملای‎ ‎خان
یه‎ ‎مجنون‎ ‎خونخوار‎ ‎و‎ ‎گیرنده‎ ‎جان

پس‎ ‎از‎ ‎پهن‎ ‎بیداد‎ ‎و‎ ‎داد‎ ‎خدا
به‎ ‎کشتار‎ ‎و‎ ‎دربار‎ ‎و‎ ‎یاران‎ ‎و‎ ‎خواه

پس‎ ‎از‎ ‎طرح‎ ‎زشتی‎ ‎حکومت‎ ‎نظام
نظامی‎ ‎سروده‎ ‎خداوند‎ ‎کام

پس‎ ‎از‎ ‎کشتن‎ ‎آری‎ ‎و‎ ‎آزادگان
پس‎ ‎از‎ ‎مرگ‎ ‎و‎ ‎دار‎ ‎و‎ ‎هزاران‎ ‎فغان

پس‎ ‎از‎ ‎دردهایی‎ ‎به‎ ‎جسم‎ ‎و‎ ‎به‎ ‎تن
پس‎ ‎از‎ ‎اعتراف‎ ‎و‎ ‎شکر‎ ‎بار‎ ‎غم

پس‎ ‎از‎ ‎روسری،‎ ‎توسری‎ ‎بر‎ ‎زنان
پس‎ ‎از‎ ‎مرگ‎ ‎زن‎ ‎زندگی‎ ‎مادران

پس‎ ‎از‎ ‎کشتن‎ ‎هر‎ ‎چه‎ ‎قوم‎ ‎و‎ ‎نژاد
پس‎ ‎از‎ ‎مرگ‎ ‎عدل‎ ‎و‎ ‎عدالت‎ ‎و‎ ‎داد

پس‎ ‎از‎ ‎کشتن‎ ‎ارتش‎ ‎همه‎ ‎تن‎ ‎به‎ ‎شاه
یه‎ ‎سرباز‎ ‎بیجرم‎ ‎و‎ ‎هم‎ ‎بیگناه

پس‎ ‎از‎ ‎تیربارِ‎ ‎همان‎ ‎کرد‎ ‎و‎ ‎خلق
اسارت‎ ‎به‎ ‎ذهن‎ ‎و‎ ‎به‎ ‎دین‎ ‎و‎ ‎به‎ ‎حلق

پس‎ ‎از‎ ‎حاکم‎ ‎شرع‎ ‎و‎ ‎دیوانه‎ ‎منگ
یه‎ ‎قاتل‎ ‎به‎ ‎ساز‎ ‎خداوند‎ ‎ننگ

پس‎ ‎از‎ ‎صد‎ ‎هزاران‎ ‎پسِ‎ ‎دیگری
که‎ ‎فریاد‎ ‎بود‎ ‎و‎ ‎فغان‎ ‎بردگی

زه‎ ‎تبعید‎ ‎ایران‎ ‎و‎ ‎ایرانیان
فرار‎ ‎هزاری‎ ‎ز‎ ‎ملای‎ ‎خان

پس‎ ‎آباد‎ ‎شد‎ ‎گورِ‎ ‎این‎ ‎مردمان
هم‎ ‎ایران‎ ‎بمرد‎ ‎و‎ ‎هم‎ ‎ایرانیان

پس‎ ‎از‎ ‎دردها‎ ‎بینهایت‎ ‎به‎ ‎فکر
پس‎ ‎از‎ ‎آن‎ ‎شکنجه‎ ‎به‎ ‎ذهن‎ ‎و‎ ‎به‎ ‎ذکر

خداوند‎ ‎بر‎ ‎ایران‎ ‎ما‎ ‎چیره‎ ‎گشت
خداوندگار‎ ‎جنون‎ ‎خون‎ ‎و‎ ‎رشک

به‎ ‎حد‎ ‎توان‎ ‎او‎ ‎و‎ ‎دندان‎ ‎نشان
نشان‎ ‎داد‎ ‎بر‎ ‎مردم‎ ‎ایرانیان

و‎ ‎دندان‎ ‎نشان‎ ‎بر‎ ‎تو‎ ‎آن‎ ‎کافران
سقوط‎ ‎همه‎ ‎جامجم‎ ‎اجنبان

ولیکن‎ ‎به‎ ‎حد‎ ‎خرد‎ ‎کار‎ ‎کرد
بر‎ ‎این‎ ‎اجنبان‎ ‎روز‎ ‎را‎ ‎تار‎ ‎کرد

که‎ ‎گر‎ ‎تو‎ ‎سخن‎ ‎داری‎ ‎از‎ ‎راه‎ ‎حق
بگو‎ ‎شیخ‎ ‎نادان‎ ‎نه‎ ‎دژخیم‎ ‎شب

که‎ ‎آدم‎ ‎از‎ ‎آنان‎ ‎ربایندهای
یه‎ ‎جنگی‎ ‎به‎ ‎مارا‎ ‎تو‎ ‎سازندهای

و‎ ‎ملای‎ ‎کین‎ ‎قاتل‎ ‎خون‎ ‎پرست
رهش‎ ‎سوی‎ ‎کشتار‎ ‎باشد‎ ‎و‎ ‎بست

و‎ ‎ایران‎ ‎مارا‎ ‎چه‎ ‎آزاده‎ ‎داشت
به‎ ‎جوینده‎ ‎راه‎ ‎و‎ ‎رهایی‎ ‎و‎ ‎کاشت

مصدق‎ ‎بیامد‎ ‎زِ‎ ‎ایرانزمین
اجانب‎ ‎برون‎ ‎کرده‎ ‎از‎ ‎سرزمین

نه‎ ‎مصداق‎ ‎تو‎ ‎با‎ ‎مدد‎ ‎از‎ ‎حصار
که‎ ‎با‎ ‎راستین‎ ‎راه‎ ‎و‎ ‎آن‎ ‎اقتدار

نه‎ ‎پرچم‎ ‎بسوزاند،‎ ‎گلو‎ ‎پاره‎ ‎کرد
نه‎ ‎ایرانیان‎ ‎را‎ ‎به‎ ‎فقر‎ ‎چاره‎ ‎کرد

نه‎ ‎جنگی‎ ‎تراشید،‎ ‎در‎ ‎سرزمین
که‎ ‎آن‎ ‎حرف‎ ‎حق‎ ‎میرود‎ ‎بر‎ ‎زمین

همان‎ ‎بود‎ ‎ملای‎ ‎کین‎ ‎شاه‎ ‎شد
و‎ ‎آبادهای‎ ‎بایر‎ ‎آن‎ ‎جاه‎ ‎شد

ولیکن‎ ‎تو‎ ‎این‎ ‎را‎ ‎بدان‎ ‎از‎ ‎منا
نه‎ ‎تنها‎ ‎همو‎ ‎قاتل‎ ‎جان‎ ‎تنا

که‎ ‎این‎ ‎بار‎ ‎سخن‎ ‎بود‎ ‎از‎ ‎آن‎ ‎اجنبان
ایالات‎ ‎کشتار‎ ‎و‎ ‎خونخوارگان

و‎ ‎پاسخ‎ ‎به‎ ‎یکتن‎ ‎به‎ ‎میلیون‎ ‎هزار
همان‎ ‎نطفهدار‎ ‎از‎ ‎خداوند‎ ‎خار

سرایی‎ ‎که‎ ‎قانون‎ ‎آن‎ ‎در‎ ‎جهان
طلب‎ ‎خون‎ ‎و‎ ‎کشتار‎ ‎جاندارگان

و‎ ‎با‎ ‎بهره‎ ‎از‎ ‎هر‎ ‎کلامی‎ ‎قشنگ
بسوزانده‎ ‎جان‎ ‎و‎ ‎دلارا‎ ‎به‎ ‎ننگ

و‎ ‎خون‎ ‎خواهد‎ ‎و‎ ‎اقتداری‎ ‎به‎ ‎ظلم
و‎ ‎قدرت‎ ‎نهای‎ ‎خداوند‎ ‎ظلم

همین‎ ‎بود‎ ‎یکی‎ ‎از‎ ‎دلایل‎ ‎هزار
هم‎ ‎ایران‎ ‎بلا‎ ‎جنگ‎ ‎و‎ ‎خون‎ ‎کارزار

یه‎ ‎صدام‎ ‎دیوانه،‎ ‎وهم‎ ‎کمال
یه‎ ‎جلاد‎ ‎خونین‎ ‎چو‎ ‎یزدان‎ ‎جمال

یه‎ ‎سردار‎ ‎خونین‎ ‎بگو‎ ‎خون‎ ‎طلب
یه‎ ‎مدهوش‎ ‎کشتار‎ ‎خداوند‎ ‎و‎ ‎تب

یه‎ ‎تن‎ ‎مستبد،‎ ‎همچو‎ ‎یزدان‎ ‎مست
یه‎ ‎بیچاره‎ ‎و‎ ‎آن‎ ‎مترسک‎ ‎بترس

یه‎ ‎خونخوار‎ ‎ایران‎ ‎و‎ ‎ایرانزمین
یه‎ ‎کینه‎ ‎به‎ ‎دل‎ ‎ضد‎ ‎این‎ ‎سرزمین

که‎ ‎این‎ ‎کهتر‎ ‎از‎ ‎هرچه‎ ‎گو‎ ‎کهتران
مدد‎ ‎دارد‎ ‎از‎ ‎قدرت‎ ‎آن‎ ‎اجنبان

بشورید‎ ‎و‎ ‎ایران‎ ‎که‎ ‎خونابه‎ ‎کرد
یه‎ ‎خانه‎ ‎مبدل‎ ‎به‎ ‎ویرانه‎ ‎کرد

بشورید‎ ‎و‎ ‎کشتار‎ ‎جاندارگان
به‎ ‎آتش‎ ‎کشید‎ ‎مامِ‎ ‎ایرانمان

در‎ ‎این‎ ‎برهه‎ ‎تاریخ‎ ‎ایرانزمین
به‎ ‎پا‎ ‎خواست‎ ‎ایرانپرستان‎ ‎ببین

چه‎ ‎با‎ ‎تکیه‎ ‎بر‎ ‎مسلک،‎ ‎آیین‎ ‎و‎ ‎دین
چه‎ ‎با‎ ‎مهر‎ ‎و‎ ‎غیرت‎ ‎بر‎ ‎این‎ ‎سرزمین

چه‎ ‎مسخ‎ ‎تو‎ ‎قاتل،‎ ‎تو‎ ‎ملای‎ ‎کین
چه‎ ‎با‎ ‎شهپر‎ ‎عشق‎ ‎و‎ ‎این‎ ‎سرزمین

همه‎ ‎دست‎ ‎در‎ ‎دست‎ ‎و‎ ‎همساز‎ ‎گشت
یه‎ ‎آواز‎ ‎ملی‎ ‎به‎ ‎ما‎ ‎ناز‎ ‎گشت

همه‎ ‎دافع‎ ‎از‎ ‎خاک‎ ‎و‎ ‎ناموس‎ ‎و‎ ‎حق
دمادم‎ ‎نفس‎ ‎بهر‎ ‎آزاد‎ ‎شق

به‎ ‎دستان‎ ‎خالی‎ ‎و‎ ‎با‎ ‎اقتدار
برون‎ ‎کرده‎ ‎آن‎ ‎اجنبان‎ ‎افتخار

در‎ ‎این‎ ‎راه‎ ‎تحمیلی‎ ‎از‎ ‎جنگ‎ ‎و‎ ‎جهل
وطن‎ ‎پر‎ ‎ز‎ ‎خون‎ ‎و‎ ‎جسد‎ ‎سنگ‎ ‎قبر

در‎ ‎این‎ ‎راه‎ ‎قشری‎ ‎زِ‎ ‎ایرانیان
مثال‎ ‎تو‎ ‎سلمان‎ ‎و‎ ‎ننگآوران

یکی‎ ‎دست‎ ‎داده‎ ‎بر‎ ‎آن‎ ‎اجنبان
بشوریده‎ ‎بر‎ ‎خاک‎ ‎ایرانیان

ندانم‎ ‎که‎ ‎اینان‎ ‎دگر‎ ‎کیستاند
به‎ ‎قدرت‎ ‎فروشد‎ ‎جهان‎ ‎نیستاند

تو‎ ‎آزاده‎ ‎باشی‎ ‎به‎ ‎راهی‎ ‎و‎ ‎راد
نرفتی‎ ‎به‎ ‎ره‎ ‎اجنبان‎ ‎نظم‎ ‎داد

چه‎ ‎گویم‎ ‎منم‎ ‎خوش‎ ‎زِ‎ ‎وهم‎ ‎شبم
از‎ ‎اسلام‎ ‎و‎ ‎دزد‎ ‎وطن‎ ‎در‎ ‎تبم

وطن‎ ‎چیست‎ ‎در‎ ‎بین‎ ‎نابخردان
به‎ ‎سودای‎ ‎قدرت‎ ‎همین‎ ‎جانفشان

که‎ ‎یزدان‎ ‎شما‎ ‎خود‎ ‎همان‎ ‎قدرت‎ ‎است
تو‎ ‎برده‎ ‎و‎ ‎آن‎ ‎مرگها‎ ‎حسرت‎ ‎است

تو‎ ‎هر‎ ‎جا‎ ‎زِ‎ ‎من‎ ‎خواندی‎ ‎از‎ ‎مسلِمان
مسیحی‎ ‎و‎ ‎زردشت‎ ‎یهودی‎ ‎نسان

نظر‎ ‎فکر‎ ‎من‎ ‎بر‎ ‎تو‎ ‎نیست‎ ‎ای‎ ‎جوان
بر‎ ‎آن‎ ‎خوانده‎ ‎قرآن‎ ‎حدیث‎ ‎و‎ ‎فغان

بر‎ ‎آن‎ ‎است‎ ‎که‎ ‎داند‎ ‎زِ‎ ‎تاریخ‎ ‎خویش
بداند‎ ‎ز‎ ‎پنهان‎ ‎خدا‎ ‎دین‎ ‎و‎ ‎کیش

همان‎ ‎کس‎ ‎که‎ ‎داند‎ ‎خداوند‎ ‎کیست
بساید‎ ‎به‎ ‎پایش‎ ‎و‎ ‎این‎ ‎بردگی‎ ‎است

همان‎ ‎برده‎ ‎قدرت‎ ‎بگو‎ ‎پور‎ ‎آه
ریاکار‎ ‎و‎ ‎دزد‎ ‎خرد‎ ‎از‎ ‎تو‎ ‎ما

در‎ ‎این‎ ‎جنگ‎ ‎و‎ ‎بیداد‎ ‎ایرانمان
در‎ ‎این‎ ‎خاک‎ ‎و‎ ‎خون‎ ‎و‎ ‎عذاب‎ ‎و‎ ‎فغان

در‎ ‎این‎ ‎فقر‎ ‎و‎ ‎قحطی‎ ‎و‎ ‎درد‎ ‎و‎ ‎مرض
در‎ ‎این‎ ‎خون‎ ‎ریخته‎ ‎ز‎ ‎راه‎ ‎هوس

مددها‎ ‎دلاور‎ ‎زِ‎ ‎ایرانیان
وطن‎ ‎ما‎ ‎شده‎ ‎خالی‎ ‎از‎ ‎اجنبان

از‎ ‎این‎ ‎تیر‎ ‎و‎ ‎ترکش‎ ‎جدایی‎ ‎رسید
و‎ ‎آرامش‎ ‎ایران‎ ‎مارا‎ ‎پدید

بگو‎ ‎شهر‎ ‎ما‎ ‎شهر‎ ‎خرمسرا
همان‎ ‎شهر‎ ‎آزادگی‎ ‎و‎ ‎رها

رها‎ ‎گشت‎ ‎و‎ ‎آزاد‎ ‎بود‎ ‎و‎ ‎رها
به‎ ‎لطف‎ ‎دلاور‎ ‎نسان‎ ‎آن‎ ‎سرا

دگر‎ ‎جنگ‎ ‎پایان‎ ‎و‎ ‎فرجام‎ ‎بود
بر‎ ‎این‎ ‎خشم‎ ‎و‎ ‎آتش‎ ‎به‎ ‎باران‎ ‎فرود

همه‎ ‎دست‎ ‎در‎ ‎دست‎ ‎و‎ ‎آبادگی
بسازیم‎ ‎و‎ ‎ایران‎ ‎ز‎ ‎ویرانگی

مددجوی‎ ‎باشیم‎ ‎زِ‎ ‎آزادگان
دلاور‎ ‎نشانها‎ ‎و‎ ‎ایرانیان

نباشد‎ ‎دگر‎ ‎جنگ‎ ‎در‎ ‎این‎ ‎سرا
هماره‎ ‎یه‎ ‎آزاده‎ ‎باشد‎ ‎رها

ولیکن‎ ‎هر‎ ‎آنچه‎ ‎بگفتا‎ ‎کفن
و‎ ‎ملای‎ ‎کین‎ ‎و‎ ‎نشسته‎ ‎عدن

همو‎ ‎را‎ ‎مجاهد‎ ‎زِ‎ ‎راه‎ ‎خدا
به‎ ‎دنبال‎ ‎حور‎ ‎قلعهها‎ ‎غلمها

و‎ ‎در‎ ‎خانه‎ ‎از‎ ‎جنگ‎ ‎بیننده‎ ‎است
بر‎ ‎این‎ ‎خاک‎ ‎و‎ ‎خون‎ ‎آه‎ ‎فرمانده‎ ‎است

به‎ ‎سر‎ ‎دارد‎ ‎او‎ ‎کینهها‎ ‎از‎ ‎غضب
ز‎ ‎فرمان‎ ‎الله‎ ‎خونینطلب

یه‎ ‎وهمی‎ ‎همه‎ ‎جان‎ ‎او‎ ‎را‎ ‎گرفت
کزین‎ ‎وهم‎ ‎ایرانزمین‎ ‎خون‎ ‎گرفت

بگفتا‎ ‎جهاد‎ ‎و‎ ‎جهاد‎ ‎و‎ ‎جهاد
بگو‎ ‎جهد‎ ‎ما‎ ‎کربلا‎ ‎یا‎ ‎معاد

زِ‎ ‎خون‎ ‎گفت‎ ‎و‎ ‎کشتن‎ ‎از‎ ‎آن‎ ‎درد‎ ‎و‎ ‎آه
ز‎ ‎جنگ‎ ‎و‎ ‎بگو‎ ‎قدس‎ ‎و‎ ‎قدسی‎ ‎بلا

بگو‎ ‎قدس‎ ‎و‎ ‎اوهام‎ ‎ملای‎ ‎کین
و‎ ‎رهرو‎ ‎به‎ ‎سویش‎ ‎عراق‎ ‎و‎ ‎زمین

بگفتا‎ ‎از‎ ‎آیین‎ ‎جهد‎ ‎علی
حسین‎ ‎و‎ ‎علیاکبر‎ ‎و‎ ‎یا‎ ‎علی

بگفتم‎ ‎که‎ ‎خونخوار‎ ‎ما‎ ‎در‎ ‎زمان
به‎ ‎سر‎ ‎دارد‎ ‎او‎ ‎نقش‎ ‎قتل‎ ‎عوام

بگفتا‎ ‎زِ‎ ‎هر‎ ‎جهل‎ ‎و‎ ‎جهدی‎ ‎که‎ ‎بود
سخن‎ ‎راند‎ ‎و‎ ‎مردم‎ ‎به‎ ‎تسخیر‎ ‎او

بگفتا‎ ‎زِ‎ ‎خیبر‎ ‎علی‎ ‎و‎ ‎ولی
ز‎ ‎جنگ‎ ‎محمد‎ ‎بگو‎ ‎کافری

بگفتا‎ ‎و‎ ‎جنگ‎ ‎و‎ ‎جهاد‎ ‎چیره‎ ‎کرد
که‎ ‎ایران‎ ‎سرا‎ ‎را‎ ‎به‎ ‎خون‎ ‎خیره‎ ‎کرد

بگفتا‎ ‎و‎ ‎ایران‎ ‎ما‎ ‎خون‎ ‎گرفت
به‎ ‎کشتار‎ ‎و‎ ‎مرگ‎ ‎گِرد‎ ‎گردون‎ ‎گرفت

بگفتا‎ ‎و‎ ‎ایران‎ ‎مهاجم‎ ‎مریض
بگفتا‎ ‎و‎ ‎شش‎ ‎سال‎ ‎دیگر‎ ‎ستیز

که‎ ‎ایرانمان‎ ‎شد‎ ‎یه‎ ‎ویرانسرا
یه‎ ‎کشور‎ ‎پر‎ ‎درد‎ ‎خون‎ ‎و‎ ‎عزا

همه‎ ‎شهر‎ ‎آن‎ ‎دمبهدم‎ ‎زیر‎ ‎بمب
دمادم‎ ‎نفس‎ ‎غرق‎ ‎در‎ ‎ترس‎ ‎و‎ ‎خوف

یه‎ ‎کودک‎ ‎دو‎ ‎کودک‎ ‎هزاران‎ ‎به‎ ‎مرگ
هزاران‎ ‎نفر‎ ‎را‎ ‎فراری‎ ‎ز‎ ‎جنگ

یه‎ ‎مردی‎ ‎که‎ ‎پایش‎ ‎به‎ ‎جا‎ ‎مانده‎ ‎مین
یه‎ ‎مادر‎ ‎یه‎ ‎زائو‎ ‎و‎ ‎مرگ‎ ‎جنین

یه‎ ‎آتش‎ ‎در‎ ‎این‎ ‎خانه‎ ‎روشن‎ ‎ز‎ ‎فحش
تن‎ ‎دخترک‎ ‎را‎ ‎دریدان‎ ‎وحش

یه‎ ‎مادر‎ ‎وداع‎ ‎میکند‎ ‎با‎ ‎پسر
به‎ ‎جای‎ ‎پسر‎ ‎بین‎ ‎پلاک‎ ‎و‎ ‎یه‎ ‎سر

چه‎ ‎تنهایی‎ ‎از‎ ‎مردمان‎ ‎رفت‎ ‎جنگ
که‎ ‎بیدست‎ ‎و‎ ‎پا‎ ‎بازگشتن‎ ‎ز‎ ‎چنگ

یه‎ ‎مردی‎ ‎بدیدم‎ ‎در‎ ‎این‎ ‎روزگار
که‎ ‎از‎ ‎جنگ‎ ‎او‎ ‎داشت‎ ‎یک‎ ‎یادگار

یه‎ ‎مردی‎ ‎یه‎ ‎آزادهی‎ ‎خوشنفس
که‎ ‎در‎ ‎صبح‎ ‎و‎ ‎شب‎ ‎لرزه‎ ‎دارد‎ ‎و‎ ‎بس

که‎ ‎یک‎ ‎دست‎ ‎را‎ ‎او‎ ‎همی‎ ‎جا‎ ‎گذاشت
به‎ ‎یکباره‎ ‎مجنون‎ ‎شد‎ ‎و‎ ‎داد‎ ‎کاشت

هزاران‎ ‎چو‎ ‎او‎ ‎یادگاری‎ ‎زِ‎ ‎جنگ
پر‎ ‎از‎ ‎تیر‎ ‎و‎ ‎ترشکش‎ ‎نفسهای‎ ‎تنگ

هزاران‎ ‎اسیر‎ ‎و‎ ‎اسارت‎ ‎قفس
یه‎ ‎تن‎ ‎مرد‎ ‎دیوانه‎ ‎شد‎ ‎از‎ ‎قَصص

یه‎ ‎خمپاره‎ ‎و‎ ‎لشکری‎ ‎در‎ ‎میان
پر‎ ‎از‎ ‎دست‎ ‎و‎ ‎پای‎ ‎بریده‎ ‎ز‎ ‎جان

یه‎ ‎شربت‎ ‎شهادت‎ ‎بگو‎ ‎شست‎ ‎ذهن
یه‎ ‎کودک‎ ‎گذشته‎ ‎ز‎ ‎جان‎ ‎جهل‎ ‎ذهن

یه‎ ‎ملا‎ ‎و‎ ‎ترویج‎ ‎فقدان‎ ‎و‎ ‎مرگ
یه‎ ‎سرباز‎ ‎تنها‎ ‎و‎ ‎خون‎ ‎و‎ ‎فشنگ

یه‎ ‎گفتاری‎ ‎از‎ ‎شهد‎ ‎و‎ ‎یا‎ ‎کربلا
خودش‎ ‎را‎ ‎حسین‎ ‎و‎ ‎زمین‎ ‎نینوا

یه‎ ‎ملای‎ ‎کین‎ ‎و‎ ‎امام‎ ‎زمان
یکی‎ ‎اسب‎ ‎و‎ ‎اوهام‎ ‎این‎ ‎شیعیان

یه‎ ‎خردسال‎ ‎کوچک‎ ‎د‎ ‎ل‎ ‎عشق‎ ‎تفنگ
یه‎ ‎رگبار‎ ‎و‎ ‎تیر‎ ‎و‎ ‎یه‎ ‎مرگ‎ ‎و‎ ‎فشنگ

دمادم‎ ‎احادیث‎ ‎ز‎ ‎عرفان‎ ‎جنگ
یه‎ ‎ملت‎ ‎که‎ ‎مدهوش،‎ ‎خوابی‎ ‎قشنگ

یه‎ ‎آدم‎ ‎که‎ ‎ذهنش‎ ‎پرا‎ ‎از‎ ‎جهاد
یه‎ ‎میدان‎ ‎مین‎ ‎و‎ ‎یه‎ ‎دست‎ ‎و‎ ‎یه‎ ‎داد

هزاران‎ ‎نفر‎ ‎سربهسر‎ ‎زیر‎ ‎تیغ
یه‎ ‎فریاد‎ ‎و‎ ‎آتش‎ ‎جوانان‎ ‎دلیر

یه‎ ‎لشکر‎ ‎ز‎ ‎اطفال‎ ‎و‎ ‎از‎ ‎کودکان
بگفتا‎ ‎بیایید‎ ‎و‎ ‎با‎ ‎دل‎ ‎به‎ ‎جان

که‎ ‎کودک‎ ‎چه‎ ‎فهمد‎ ‎از‎ ‎این‎ ‎درد‎ ‎و‎ ‎آه
ز‎ ‎جنگ‎ ‎و‎ ‎اسارت‎ ‎و‎ ‎کین‎ ‎و‎ ‎خدا

که‎ ‎او‎ ‎حال‎ ‎باید‎ ‎به‎ ‎مکتب‎ ‎برد
خرد‎ ‎پیشهگر‎ ‎او‎ ‎ز‎ ‎راهی‎ ‎رود

ولیکن‎ ‎همین‎ ‎کودک‎ ‎بیپناه
رود‎ ‎زیر‎ ‎ترکش‎ ‎و‎ ‎مین‎ ‎بیگناه

و‎ ‎ملای‎ ‎کین‎ ‎کاسهلیسانشان
ز‎ ‎بین‎ ‎عمارت‎ ‎و‎ ‎زنهایشان

ولیکن‎ ‎زنان‎ ‎از‎ ‎دل‎ ‎این‎ ‎سرزمین
میان‎ ‎آتش‎ ‎و‎ ‎آن‎ ‎عذاب‎ ‎الیم

چه‎ ‎قشری‎ ‎از‎ ‎آنان‎ ‎مددجوی‎ ‎جان
به‎ ‎جنگ‎ ‎و‎ ‎پرستار‎ ‎همنوعشان

چه‎ ‎زنهایی‎ ‎از‎ ‎دل‎ ‎به‎ ‎ایران‎ ‎سرا
شده‎ ‎طعمه‎ ‎گوران‎ ‎و‎ ‎آن‎ ‎کربلا

دگرباره‎ ‎ایران‎ ‎یه‎ ‎ویرانه‎ ‎بود
بگو‎ ‎میزبان‎ ‎قحطی‎ ‎از‎ ‎خانه‎ ‎بود

دو‎ ‎صدها‎ ‎هزاری‎ ‎از‎ ‎این‎ ‎مردمان
به‎ ‎یکباره‎ ‎طعمه‎ ‎ز‎ ‎گور‎ ‎و‎ ‎فغان

زمین‎ ‎از‎ ‎بر‎ ‎گورها‎ ‎کم‎ ‎بشد
و‎ ‎ایران‎ ‎سرا‎ ‎کینه‎ ‎ماتم‎ ‎که‎ ‎شد

سرایی‎ ‎شده‎ ‎پر‎ ‎ز‎ ‎خوف‎ ‎و‎ ‎ز‎ ‎ترس
یه‎ ‎ویرانسرا‎ ‎طعمه‎ ‎فقر‎ ‎و‎ ‎به‎ ‎حبس

یه‎ ‎قشری‎ ‎از‎ ‎این‎ ‎مردمان‎ ‎پرهوس
مدد‎ ‎از‎ ‎تو‎ ‎نان‎ ‎مردمان‎ ‎در‎ ‎قفس

شده‎ ‎با‎ ‎اصالت‎ ‎سرور‎ ‎تبر
پر‎ ‎از‎ ‎آز‎ ‎و‎ ‎مال‎ ‎و‎ ‎به‎ ‎هر‎ ‎دادکر

پس‎ ‎از‎ ‎هشت‎ ‎سال‎ ‎جنگ‎ ‎ایرانزمین
دو‎ ‎تحمیل‎ ‎و‎ ‎شش‎ ‎لطف‎ ‎ملای‎ ‎کین

هم‎ ‎ایرانمان‎ ‎را‎ ‎یه‎ ‎ویرانه‎ ‎کرد
یه‎ ‎میلیون‎ ‎نفر‎ ‎طعمه‎ ‎غسالِ‎ ‎کرد

جوانان‎ ‎زمینگیر‎ ‎و‎ ‎جانباز‎ ‎کرد
نفس‎ ‎حبس‎ ‎در‎ ‎خانه‎ ‎ویرانه‎ ‎کرد

دو‎ ‎صد‎ ‎خانه‎ ‎را‎ ‎خون‎ ‎و‎ ‎خونابه‎ ‎کرد
چه‎ ‎بسیار‎ ‎انسان‎ ‎که‎ ‎دیوانه‎ ‎کرد

و‎ ‎ملای‎ ‎کین‎ ‎جام‎ ‎زهر‎ ‎سرکشید
ببین‎ ‎جنگ‎ ‎از‎ ‎ایرانمان‎ ‎پرکشید

از‎ ‎این‎ ‎وهم‎ ‎و‎ ‎خونخوار،‎ ‎ملای‎ ‎کین
فقط‎ ‎مرگ‎ ‎سودای‎ ‎ایرانزمین

نه‎ ‎خاکی‎ ‎به‎ ‎ایران‎ ‎و‎ ‎افزوده‎ ‎شد
نه‎ ‎نامی‎ ‎از‎ ‎ایران‎ ‎خوش‎ ‎و‎ ‎بونه‎ ‎شد

که‎ ‎تنها‎ ‎ثمر‎ ‎جنگ‎ ‎و‎ ‎خون‎ ‎و‎ ‎جهاد
بود‎ ‎سینما‎ ‎قی‎ ‎شده‎ ‎در‎ ‎عذاب

ثمر‎ ‎از‎ ‎چنین‎ ‎جنگ‎ ‎ایرانیان
بگو‎ ‎غرق‎ ‎در‎ ‎قهقرای‎ ‎زمان

به‎ ‎هر‎ ‎جا‎ ‎نگاهی‎ ‎بری‎ ‎این‎ ‎زمین
ببین‎ ‎لاشه‎ ‎اجساد‎ ‎و‎ ‎کارزار‎ ‎مین

و‎ ‎شاید‎ ‎تنی‎ ‎بزدل‎ ‎و‎ ‎خودفروش
به‎ ‎ثروت‎ ‎به‎ ‎قدرت‎ ‎شده‎ ‎مست‎ ‎هوش

ثمرهای‎ ‎دیگر‎ ‎ز‎ ‎جنگ‎ ‎و‎ ‎خدا
بود‎ ‎این‎ ‎اسیران‎ ‎پر‎ ‎ناله‎ ‎آه

ثمرهای‎ ‎دیگر‎ ‎از‎ ‎این‎ ‎جنگِ‎ ‎زشت
بود‎ ‎اشک‎ ‎فرزند‎ ‎و‎ ‎والد‎ ‎بهشت

ببین‎ ‎سیل‎ ‎معلول‎ ‎و‎ ‎راه‎ ‎خدا
بگو‎ ‎لعنتا‎ ‎بر‎ ‎تو‎ ‎کینِ‎ ‎خدا

فرای‎ ‎چنین‎ ‎نقل‎ ‎و‎ ‎گفتا‎ ‎به‎ ‎کم
هزاری‎ ‎دگر‎ ‎گو‎ ‎به‎ ‎دریایغم

به‎ ‎لطف‎ ‎همه‎ ‎زهر‎ ‎و‎ ‎ملای‎ ‎کین
و‎ ‎جنگی‎ ‎تمام‎ ‎و‎ ‎به‎ ‎ویران‎ ‎زمین

ولیکن‎ ‎خدایان‎ ‎تو‎ ‎نشناختی
نگاهی‎ ‎به‎ ‎ذاتش‎ ‎نینداختی

و‎ ‎ملای‎ ‎کین‎ ‎قاتل‎ ‎و‎ ‎خون‎ ‎پرست
بگو‎ ‎خون‎ ‎بخواهد‎ ‎بگو‎ ‎خون‎ ‎و‎ ‎بست

به‎ ‎تو‎ ‎گفتم‎ ‎آغاز‎ ‎این‎ ‎انقلاب
ز‎ ‎کشتار‎ ‎آزادی‎ ‎انسان‎ ‎خواب

ز‎ ‎قتل‎ ‎وزیران‎ ‎و‎ ‎سرباز‎ ‎شاه
از‎ ‎آن‎ ‎ارتش‎ ‎انسان‎ ‎و‎ ‎آدم‎ ‎ز‎ ‎آه

به‎ ‎تو‎ ‎گفتم‎ ‎از‎ ‎اعتراف‎ ‎و‎ ‎عزا
اسارت‎ ‎نفس‎ ‎مرگ‎ ‎در‎ ‎این‎ ‎سرا

به‎ ‎تو‎ ‎گفتم‎ ‎از‎ ‎مرگ‎ ‎جاهد‎ ‎به‎ ‎خلق
ز‎ ‎وحشیگریها‎ ‎بریدن‎ ‎ز‎ ‎حلق

به‎ ‎تو‎ ‎گفتم‎ ‎ایران‎ ‎یه‎ ‎زندان‎ ‎سراست
همه‎ ‎دمبهدم‎ ‎آن‎ ‎اسیر‎ ‎خداست

به‎ ‎تو‎ ‎گفتم‎ ‎از‎ ‎رنجهای‎ ‎اوین
ز‎ ‎کشتار‎ ‎و‎ ‎سرکوب‎ ‎آن‎ ‎مخلِفین

به‎ ‎تو‎ ‎گفتم‎ ‎ایرانمان‎ ‎مرده‎ ‎است
شهنشاه،‎ ‎ملا‎ ‎همه‎ ‎برده‎ ‎است

به‎ ‎تو‎ ‎گفتم‎ ‎ایران‎ ‎به‎ ‎زندان‎ ‎و‎ ‎بست
یه‎ ‎زندان‎ ‎همه‎ ‎مردمان‎ ‎منگ‎ ‎و‎ ‎مست

چه‎ ‎گفتم‎ ‎نگفتم‎ ‎نفس‎ ‎مرگ‎ ‎هست
قلمها‎ ‎خجل‎ ‎نقل‎ ‎کشتار‎ ‎پست

به‎ ‎نام‎ ‎اوین‎ ‎و‎ ‎غم‎ ‎ایرانیان
دو‎ ‎صدها‎ ‎هزاران‎ ‎قفس‎ ‎مردمان

به‎ ‎اشک‎ ‎تو‎ ‎کودک‎ ‎به‎ ‎جان‎ ‎پدر
یه‎ ‎کودک‎ ‎سرش‎ ‎زیر‎ ‎تیغ‎ ‎تبر

به‎ ‎نام‎ ‎هزاران‎ ‎و‎ ‎آزاده‎ ‎راد
هزاران‎ ‎نفس‎ ‎طعمه‎ ‎بر‎ ‎جوخه‎ ‎دار

به‎ ‎نام‎ ‎یه‎ ‎شلاق‎ ‎و‎ ‎یک‎ ‎تن‎ ‎یه‎ ‎زن
یه‎ ‎آزاده‎ ‎ایران‎ ‎یه‎ ‎مادر‎ ‎به‎ ‎من

به‎ ‎نام‎ ‎پدر‎ ‎کرد‎ ‎پرافتخار
سرش‎ ‎را‎ ‎نساید‎ ‎به‎ ‎پای‎ ‎تو‎ ‎خار

به‎ ‎نام‎ ‎دو‎ ‎صدها‎ ‎همه‎ ‎خاندان
بگو‎ ‎اشک‎ ‎دارد‎ ‎بگو‎ ‎جانفشان

به‎ ‎نام‎ ‎اوین‎ ‎مرگ‎ ‎آزادگی
یه‎ ‎فتوای‎ ‎ملایکین‎ ‎بردگی

به‎ ‎نام‎ ‎سپهبد‎ ‎یه‎ ‎آزاده‎ ‎راد
به‎ ‎معنای‎ ‎غیرت‎ ‎به‎ ‎معنای‎ ‎داد

به‎ ‎نام‎ ‎یه‎ ‎صحن‎ ‎و‎ ‎یه‎ ‎ترس‎ ‎و‎ ‎یه‎ ‎خوف
تجاوز‎ ‎به‎ ‎تنها‎ ‎و‎ ‎باور‎ ‎به‎ ‎کفر

به‎ ‎نام‎ ‎تو‎ ‎مادر‎ ‎تویی‎ ‎پاکتن
نشد‎ ‎با‎ ‎تجاوز‎ ‎به‎ ‎تو‎ ‎زار‎ ‎تن

به‎ ‎نام‎ ‎همه‎ ‎مرد‎ ‎و‎ ‎زنها‎ ‎رها
بگو‎ ‎خاوران‎ ‎و‎ ‎غروری‎ ‎ز‎ ‎ما

که‎ ‎ملای‎ ‎کین،‎ ‎کین‎ ‎به‎ ‎صورت‎ ‎نشان
تو‎ ‎دژخیم‎ ‎الله‎ ‎مسلمان‎ ‎زمان

و‎ ‎سودای‎ ‎خون‎ ‎در‎ ‎سرش‎ ‎باقی‎ ‎است
همو‎ ‎خون‎ ‎بخواهد‎ ‎همو‎ ‎رذل‎ ‎پست

و‎ ‎یک‎ ‎روز‎ ‎ایران‎ ‎بدون‎ ‎خون‎ ‎نبود
پس‎ ‎از‎ ‎سلطه‎ ‎الله‎ ‎آسمان‎ ‎کبود