یکی در آن قدیمان روز جاری است
بخوان کاری نکردن گاه کاری است
بخواندم اینچنین لیکن هزاری
بخوانند این نه معنایی نه کاری
نه کاری پیش اینبار آن نکن یار
اگر دیدی تو اینسان خوان نخوان بار
نشو آن بار سنگین دوش بر جان
بخوان با من تو این عنوان به اذعان
به روزی دورترها دید آن جان
به تنهایی خودش او بود مهمان
درستا کودک و زیبا ملوس است
درستا غنج قلبت پیش او است
ولیکن گاه همراهی و جاری است
بخوان کاری نکردن گاه کاری است
تو او را بردی و بی‌تاب او مرد
به هر مجنون بخواند و خویش را خورد
تمام حس حواسش مرد پژمرد
همه روز و شبان بیدار تب خورد
تمام عمر کوتاهش به شب برد
به دیدن کور گشت و چشم افسرد
تو می‌دانی نهایش جان زیبا
هزاران بار مرد و وای افسرد
چنین مادر به قعر دور ماندن
خودش کشت و خودش درد خودش خورد
تو بردی او و شاید خیرخواهی
و شاید دیدنش از خویش‌خواهی
تو شاید دوست داری با پناهی
و شاید از غم او رو سیاهی
یکی این بین پرسد کودک کیست
بخواند منشا انواع آن کیست
و من بیزار از این تقسیم انسان
بخوانم نوع یکی جان است باغی است
یکی در حال در هر بار جاری است
بخوان کاری نکردن گاه کاری است
