مقدمه
متن پیشرو تلاشی است در راستای تحلیل ژرف و فلسفی موقعیت کنونی ایران و جمهوری اسلامی، با تأکید بر مفهوم انقلاب به عنوان یگانه راه حل ممکن برای برونرفت از وضعیت موجود. نویسنده با استدلالی قاطع، جمهوری اسلامی را نظامی با اصول بنیادین و غیرقابل عدول معرفی میکند که هرگونه تلاش برای اصلاح یا تغییرات ساختاری در آن، به مثابه ضربهای به کل بنیان و هویت آن تلقی میشود. از این منظر، اعدامها و دیگر مظاهر سرکوب نه انحراف، بلکه قواعدی اسلامیاند که ذات جمهوری اسلامی را تعریف میکنند. این بینش، راه هرگونه اصلاحات درونی را مسدود ساخته و افق آینده ایران را تنها به سمت یک تحول بنیادین و ریشهای سوق میدهد: انقلاب. این مقاله با استناد به محتوای ارائه شده و با بهرهگیری از تحلیل تاریخی و تطبیقی، به واکاوی عمیقتر این ادعا میپردازد که چگونه ماهیت جمهوری اسلامی، انقلاب را نه فقط به یک امکان، بلکه به یک ضرورت محتوم و سپس یک “باید” بدل میسازد، و در این راه، چالشها و الزامات تحقق چنین انقلابی را نیز برمیرسد.
ماهیت غیرقابل تغییر جمهوری اسلامی: کالبدشکافی یک جبر سیستماتیک
استدلال محوری متن بر این پایه استوار است که جمهوری اسلامی، برخلاف بسیاری از رژیمهای سیاسی، دارای مجموعهای از اصول و قواعد بنیادین است که تغییر یا کنار گذاشتن آنها به معنای از دست دادن هویت و ماهیت آن است. این اصول، نه صرفاً قوانین اجرایی، بلکه مبانی ایدئولوژیکی و شرعی هستند که از دیدگاه این نظام، “قاعده اسلامی” تلقی میشوند. مصداق بارز آن، مسئله اعدام است که در متن به صراحت به عنوان “قاعده اسلامی” و یک “حرکت وحشیانه” که جمهوری اسلامی در صورت عدول از آن، دیگر جمهوری اسلامی نخواهد بود، ذکر شده است. این نگاه به معنای آن است که هر گونه تلاش برای ایجاد تغییرات اساسی در حوزههایی نظیر حقوق بشر، برابری جنسیتی، آزادیهای سیاسی و اقتصادی، مستلزم تخطی از این قواعد بنیادین و در نتیجه، فروپاشی هویت نظام است.
از منظر تحلیل تاریخی و تطبیقی، این ویژگی در رژیمهای تئوکراتیک یا ایدئولوژیک مطلقگرا، پدیدهای آشناست. در طول تاریخ، حکومتهایی بودهاند که هویت خود را نه بر مبنای حاکمیت عرفی یا اراده ملت، بلکه بر پایه یک دکترین دینی یا ایدئولوژیک تغییرناپذیر بنا نهادهاند. برای مثال، کالیفیتهای اسلامی در قرون وسطی، حکومتهای پیوریتن در آمریکای شمالی در سدههای اولیه، یا رژیمهای کمونیستی مانند اتحاد جماهیر شوروی در دوران استالین و چین مائوئیستی، همگی مدعی ماهیتی غیرقابل خدشه بر اساس اصول ایدئولوژیک بودند. در این گونه نظامها، حتی تلاش برای “اصلاحات” از درون نیز، در نهایت به فروپاشی منجر شده است. اصلاحات گورباچف در شوروی نمونهای برجسته از این پدیده است که چگونه تغییر در اصول بنیادین، به اضمحلال کامل نظام انجامید.
نویسنده تأکید میکند که مشکلات جمهوری اسلامی نه عارضی، بلکه “گره خورده با ذات جمهوری اسلامی و هویت جمهوری اسلامی” است. این بدان معناست که حتی اگر خود نظام نیز ارادهای برای اصلاح داشته باشد، ساختار درونی آن با این اصلاحات بنیادین در تضاد قرار میگیرد. این وضعیت، بر خلاف حکومتهایی است که مشکلاتشان سطحیتر بوده و با “قانونگذاریهای تازه” یا “ورود به چرخه سیاسی” قابل حل است. در جمهوری اسلامی، “ارزش یگانه اسلام و باور به اسلام اینقدر قدرتمند است که همه ارزشها را تحتالشعاع خودش قرار میدهد.” این استدلال، یک اصل فلسفی عمیقتر را مطرح میکند: هنگامی که یک نظام سیاسی، مشروعیت و حیات خود را از یک منبع واحد و مطلقگرا استخراج میکند، هرگونه ارزش دیگری که با این منبع در تضاد باشد، یا باید نادیده گرفته شود یا به آن تابع گردد. این یک دور باطل ایجاد میکند که راه را بر هرگونه تجدیدنظر واقعی در ارزشهایی نظیر آزادی، برابری، و حقوق بشر میبندد، چرا که این ارزشها در تقابل ذاتی با مبانی تئوکراسی اسلامی قرار میگیرند. در نتیجه، این تحلیل به این جمعبندی میرسد که تغییر در ایران، تنها از طریق دگرگونی کامل بنیانها و نه از راه اصلاحات جزئی، امکانپذیر است.
انقلاب به مثابه تنها افق تئولوژیک: کنفیکون ساختارها و ارزشها
با درک ماهیت غیرقابل تغییر جمهوری اسلامی، نویسنده مفهوم “انقلاب” را به عنوان تنها مسیر واقعی برای تغییر تعریف میکند. این تعریف، فراتر از یک شورش یا کودتا، به معنای “کنفیکون شدن” تمامی ساختارها و ارزشهاست. ریشه لغوی “انقلاب” نیز به معنای دگرگونی و زیر و رو شدن است و این دقیقا همان چیزی است که شرایط ایران میطلبد. این نوع انقلاب، نه تنها حذف یک حکومت، بلکه بازسازی بنیادین یک جامعه از نظر سیاسی، حقوقی، فرهنگی و ارزشی است. در متن تأکید میشود که “باید تمامی این اتفاقات زیر و زبر بشه، باید دوباره و دوباره بازسازی بشه” تا به “یک ساختار تازهای برسیم” که در آن “هیچ نگاه سیاسی و ایدئولوژیکی مطرح نباشد که چارچوبها را تعیین نکند.” در این ساختار جدید، “عرف اجتماع” و “پیشرفت اجتماع” و “قانونگذاری مدرن” مبتنی بر “تحصیلات” و “آزمون و خطاها” میداندار خواهد بود.
از منظر تاریخی، تعریف انقلاب به عنوان “کنفیکون شدن” ارزشها و ساختارها، با تجربیات بزرگترین انقلابهای جهان همخوانی دارد. انقلاب کبیر فرانسه (۱۷۸۹) صرفاً به سقوط سلطنت ختم نشد، بلکه بنیادهای اجتماعی، اقتصادی و سیاسی فرانسه را زیر و رو کرد و مفاهیم شهروندی، حقوق بشر و ملیگرایی را در جهان گسترش داد. انقلاب اکتبر روسیه (۱۹۱۷) نیز به دنبال جایگزینی کامل یک نظام سلطنتی با یک مدل سوسیالیستی بود که تمامی روابط تولید، مالکیت و قدرت را دگرگون میساخت. حتی انقلاب ۱۳۵۷ ایران نیز، با هدف ایجاد یک نظام اسلامی، به کنفیکون شدن ارزشهای سکولار پهلوی و جایگزینی آنها با ارزشهای دینی انجامید. بنابراین، آنچه در متن مطرح شده، همانا تعریفی کلاسیک از انقلاب است که هدف آن نه ترمیم، بلکه خلق دوباره است.
این دیدگاه، انقلاب را نه تنها یک راهکار سیاسی، بلکه یک ضرورت فلسفی و وجودی برای ملت ایران میداند. اگر تمامی مشکلات، از اقتصادی و اجتماعی گرفته تا سیاسی و فرهنگی، ریشه در هویت و ذات یک نظام داشته باشند، آنگاه هر تلاشی برای تغییر، بدون تغییر آن ذات، بینتیجه خواهد بود. بنابراین، انقلاب به معنای بازتولید ارزشها و تعریف دوباره آنهاست، چرا که در نظام فعلی، “ارزش یگانه اسلام” تمامی ارزشهای دیگر را تحتالشعاع قرار داده و اجازه پدید آمدن آنها را نمیدهد. در این بافتار، آزادی، برابری و احترام به جان دیگران که ارزشهای بنیادین یک جامعه مدرن هستند، تنها با برچیدن ساختار فعلی و جایگزینی آن با سیستمی مبتنی بر “آزادی میداندار و آزار نرساندن به دیگر موجودات به عنوان تنها قانون و قاعده آزادی” امکانپذیر است. این چشمانداز، انقلاب را به یک هدف غایی و تئولوژیک برای ایران تبدیل میکند: یک بازسازی جامع تمدنی.
سراب پیروزی قریبالوقوع: نقدی بر شور و اشتیاق انقلابی بدون برنامهریزی
با وجود تأکید بر محتوم بودن انقلاب، نویسنده به شدت از وضعیت کنونی جنبشهای اعتراضی و شیوه تفکر برخی کنشگران انتقاد میکند. وی شور و اشتیاق پس از رویدادهایی مانند ۱۴۰۱ را غالباً ناشی از “دل خوش و خجسته” بودن و “آرزو” میداند تا یک تحلیل واقعبینانه. این وضعیت به ایجاد “توهم رهایی” منجر میشود؛ توهمی که در آن دشمن (جمهوری اسلامی) “مفلوک، ذلیل، احمق، کودن” پنداشته میشود و مردم “یکدست، یکپارچه، با اعتقادی مشخص و راسخ” و ۹۵ درصد از جمعیت، معرفی میگردند. این تحریف واقعیت و غرق شدن در “دنیای خیالی” و “هپروت” باعث میشود که مردم، به جای نزدیک شدن، هر روز “دورتر و دورتر” از انقلاب حقیقی شوند.
این نقد، ریشههای عمیقی در نظریات انقلابشناختی دارد. بسیاری از انقلابهای ناکام در طول تاریخ، به دلیل فقدان رهبری منسجم، برنامهریزی استراتژیک، و تحلیل واقعبینانه از قدرت دشمن و تواناییهای خودی، به شکست انجامیدهاند. انقلابهای ۱۸۴۸ در اروپا که با موجی از شورشها در سراسر قاره همراه بود، نمونهای بارز از جنبشهایی است که با وجود اشتیاق عمومی، به دلیل فقدان سازماندهی و اهداف مشخص، در نهایت سرکوب شدند. جنبشهای خودجوش و بدون رهبری در تاریخ معاصر نیز، اغلب نتوانستهاند به اهداف نهایی خود برسند.
نویسنده این مقاله، بر اهمیت “نگاه واقعبینانه” و “برنامهریزی” تأکید میکند. او حتی برای انجام کارهای کوچک مانند نوشیدن یک لیوان آب نیز نیاز به برنامهریزی و هدفگذاری میداند، پس چگونه میتوان انتظار داشت که “در داستانی به این بزرگی که قرار باشه یک حکومت رو ساقط کنیم و یک انقلابی رو پدید بیاریم، برنامهریزیهای لازم رو نداشته باشیم؟” این نقد به فقدان “نیروی محرکه”، “گروههای مختلف”، “احزاب” و “هدف مشخص” در میان مخالفان جمهوری اسلامی اشاره دارد.
یکی از مشکلات اساسی که در متن مطرح میشود، پدیده “سلبریتی سیاسی” است که به جای تقویت “احزاب قدرتمند”، مردم را به سمت پرستش شخصیتهای کاریزماتیک سوق میدهد. این پدیده، در عصر ارتباطات و شبکههای اجتماعی، به جای ایجاد نهادهای پایدار، به شور و هیجان زودگذر و فقدان عمق منجر میشود. این در حالی است که در انقلابهای موفق، همواره احزاب یا گروههای سازمانیافته با ایدئولوژی و اهداف مشخص، نقش محوری را ایفا کردهاند (مانند بلشویکها در انقلاب روسیه، حزب کمونیست چین، یا حتی روحانیون سازمانیافته در انقلاب ۱۳۵۷ ایران). این نبود سازماندهی، همراه با عدم شفافیت در آمار واقعی مخالفان، حامیان و “قشر خاکستری”، موجب تحلیلهای نادرست و غرق شدن در “حقایق ساخته به دست مردم” میشود که گاه “قدرتمندتر از واقعیت” عمل میکنند.
ساختن “باید”: طرحی برای یک انقلاب آگاهانه و برنامهریزیشده
برای عبور از این وضعیت “توهم رهایی” و رسیدن به یک انقلاب واقعی و پیروزمندانه، نویسنده یک “طرح” یا “نقشه راه” ارائه میدهد که بر چند ستون اصلی استوار است:
۱. بازآفرینی “آرزو” در دل مردم:
اولین گام، “بازآفرینی آرزو” و “یادآوری این که مردم میتوانند آرزو داشته باشند” برای فردای خود. این آرزوها، حتی کوچک، باید در کنار هم قرار بگیرند و “یک تصویر تازه برای مردم بسازد” و “ایمان جمعی” ایجاد کند که خود “قوه محرکه” برای حرکت انقلابی خواهد بود. این ایده، با مفاهیم اتوپیایی (آرمانشهری) و نقش چشماندازهای آینده در تحریک جنبشهای اجتماعی همخوانی دارد. انقلابها نه تنها با نارضایتی از وضع موجود، بلکه با امید به آیندهای بهتر تغذیه میشوند. بدون یک چشمانداز روشن، حتی شدیدترین نارضایتیها نیز ممکن است به شورشهای پراکنده و بیثمر منجر شوند.
۲. فراهم آوردن “المانهای قدرتمند”:
این المانها شامل “احزاب قدرتمند” و “گروههای مختلف” است که توانایی سازماندهی، رهبری و ایجاد پشتوانه برای حرکت انقلابی را داشته باشند. این احزاب باید بتوانند “نیروی محرکه” ایجاد کرده و “امید” به مردم تزریق کنند تا با “هدف مشخص” وارد میدان شوند. این بخش از استدلال، به صراحت نظریات مربوط به “پیشگام” یا “نخبه انقلابی” را به یاد میآورد که در غیاب یک طبقه انقلابی آگاه و سازمانیافته، وظیفه آگاهیبخشی و سازماندهی تودهها را بر عهده میگیرند. در متن اشاره شده که هدف تنها بیان مشکلات نیست، زیرا همه اینها را میدانند، بلکه “مردم را به سمتی بکشانیم که آرزو داشته باشند، خواسته داشته باشند.”
۳. لزوم “از جان گذشتگی”:
انقلاب، به ماهیت خود، یک حرکت پرهزینه است که “قاعدتا نیاز است از جان گذشتگی کرد.” این گزاره، یک پارادوکس فلسفی عمیق را مطرح میکند: برای احیای “بالاترین ارزش زیست همه موجودات (یعنی) جان آنها”، در ابتدا باید از آن گذشت. این فداکاری، در نهایت به ایجاد جامعهای میانجامد که در آن “آزادی میداندار باشد و آزار نرساندن به دیگر موجودات، تنها قانون و قاعده آزادی باشد.” این مفهوم، با ایدههای قهرمانی و فداکاری در بسیاری از انقلابها و جنبشهای آزادیبخش جهان مشترک است؛ جایی که افراد حاضرند برای آیندهای که خود ممکن است آن را تجربه نکنند، بالاترین بها را بپردازند.
۴. تبدیل انقلاب از “محتوم” به “باید”:
نکته اوج فلسفی و عملی متن، گذار از مفهوم “محتوم بودن” انقلاب به “باید” آن است. انقلاب دیگر نباید فقط یک پیشبینی درباره سرنوشت محتوم ایران باشد، بلکه باید به یک “باید” تبدیل شود که از اراده جمعی، برنامهریزی، تلاش آگاهانه و امید مردم نشأت میگیرد. این “باید” مستلزم کنار گذاشتن “بیبرنامگی”، “دنیای هپروتی”، “امید داشتن به فردای نامعلوم” و “حواله دادن به تقدیر و قسمت و قدرتهای خارجی” است. در عوض، مردم باید خود “این باید انقلاب رو خود بسازیم به واسطه آرزوهامون، به واسطه تلاشهامون، به واسطه امیدهامون.” این به معنای در دست گرفتن سکان تاریخ توسط خود مردم و تبدیل شدن از منفعلان به فاعلان تاریخ است. این “باید” انقلاب، نه از جبر تاریخ، بلکه از اراده و آگاهی جمعی برمیخیزد و مسیر را برای “پروسه انقلاب” هموار میکند.
نتیجهگیری: ققنوس انقلاب و بازآفرینی یک ملت
در نهایت، مقاله با تأکیدی دوباره بر در هم تنیدگی ماهیت جمهوری اسلامی با اصول غیرقابل عدولش، راه هرگونه اصلاحات بنیادین را مسدود و انقلاب را تنها مسیر برای دستیابی به یک جامعه مدرن، آزاد و برابر معرفی میکند. این انقلاب نه یک رویداد تصادفی، بلکه یک “باید” تاریخی است که باید آگاهانه و با برنامهریزی دقیق، سازماندهی قدرتمند و اراده جمعی ساخته شود. این “باید”، از “آرزوها”، “امیدها” و “تلاشها”ی مردم برمیخیزد و یک “ایمان جمعی” را پدید میآورد که موتور محرکه تحول خواهد بود.
از منظر فلسفی، این دیدگاه، نه فقط یک تحلیل سیاسی، بلکه یک فراخوان وجودی برای ملت ایران است تا از انفعال، توهم و سرابهای “رهایی” فاصله گرفته و با پذیرش مسئولیت تاریخی خود، آیندهای را رقم بزنند که در آن نه ایدئولوژی و تقدیر، بلکه آزادی، برابری و احترام به جان انسانی میداندار باشد. همانند ققنوسی که از خاکستر خویش برمیخیزد، ایران نیز نیازمند یک بازآفرینی بنیادین است؛ بازآفرینیای که ریشههایش در عمق فلسفی “باید انقلاب” و برگهایش در اراده جمعی یک ملت برای ساختن فردایی روشن خواهد بود. این نه فقط تغییر حکومت، بلکه ریشهکن کردن یک پارادایم کهنه و تأسیس یک تمدن نوین بر مبنای ارزشهای انسانی است.
لیست لینکها:
– صفحه اصلی: https://idealistic-world.com/main-page/
– کتابها: https://idealistic-world.com/books/
– اشعار: https://idealistic-world.com/poertys/
– دانلود رایگان: https://idealistic-world.com/%d8%af%d8%a7%d9%86%d9%84%d9%88%d8%af-%d8%b1%d8%a7%db%8c%da%af%d8%a7%d9%86-%da%a9%d8%aa%d8%a7%d8%a8/
