خشونت به عنوان زبان: چگونه تجاوز، یک گفتار سیاسی است

در حکمتی که با زبانی خشن و فلسفی از تاریخِ خونین برمی‌آید، یک تصویر وجود دارد که هر بار خواندن آن، نه تنها چشم‌ها را می‌بندد — بلکه تمامی تصورات ما دربارهٔ قانون، عدالت و انسانیت را به چالش می‌کشد: «به زن بر تنش آلت نشان داد». این جمله، نه تنها توصیف یک عمل جنسی است — بلکه یک اعلامیهٔ سیاسی است. تجاوز، در اینجا، نه یک جرم فردی — بلکه یک گفتار است. یک گفتاری که با خون نوشته می‌شود، با تیغ تأیید می‌شود، و با عبا تبلیغ می‌گردد. این مقاله، به تحلیل عمیق این نگاه می‌پردازد: چگونه خشونت، در نظام‌های قدرت، تبدیل به یک زبان فهمیده‌شده، پذیرفته‌شده، و حتی تقدیس‌شده شده است؟ و چرا، هرگاه تجاوز، یک گفتار سیاسی باشد — آنگاه، مقاومت، نه یک حق — بلکه یک جرم محسوب می‌شود؟

تجاوز: نه یک عمل — بلکه یک اعلامیه

در جهان‌های قانونی مدرن، تجاوز، یک جرم فردی است — یک تخطی از حقوق فردی و اخلاقی. اما در حکمت ما، این تعریف کاملاً معکوس می‌شود. تجاوز، نه یک تخلف — بلکه یک اعلامیهٔ رسمی است. وقتی مرد، آلت خود را بر بدن زن می‌نگارد — او، نه تنها یک جسم را نقض می‌کند — بلکه یک قانون را اعلام می‌کند. این قانون می‌گوید: «من، مالک تو هستم. و این مالکیت، نه با سند — بلکه با بدن، ثبت شده است».

این، دقیقاً همان چیزی است که در تاریخ، در جنگ‌های صلیبی، در تجارت برده‌داری، و در جنگ‌های داخلی امروزی، اتفاق می‌افتد. زنان اسیر شده، به عنوان «غنیمت»، به سربازان تفویض می‌شدند — و این تفویض، همواره با یک عمل جنسی تأیید می‌شد. این عمل، نه یک تجاوز — بلکه یک مراسم قانونی بود. یک مراسم که می‌گفت: «این زن، اکنون مال من است. و این مالکیت، با تجاوز، تأیید شده است».

در این شعر، این مراسم بدون هیچ تحریفی، تکرار می‌شود. آلت، نه یک اندام — بلکه یک قلم است. خون، نه یک مایع — بلکه یک 墨 است. و بدن زن، نه یک موجودیت — بلکه یک سند است. هرگاه آلت بر نفس می‌خورد — جان، از بدن جدا می‌شود — و به مالک منتقل می‌شود. این، نه یک عمل فیزیکی — بلکه یک عمل حقوقی است. و این عمل، نه در دادگاه — بلکه در میدان جنگ، تأیید می‌شود.

دادگاه: وقتی دادگاه، مخفی‌ترین مکان خشونت است

یکی از ترسناک‌ترین تصاویر حکمت، تصویر دادگاه است: «ی کی تیز و یکی خونباره از خون». این جمله، نه تنها توصیف دو ابزار است — بلکه توصیف یک ساختار قضایی است. تیغ، نه فقط ابزار کشتن — بلکه ابزار داوری است. خون، نه فقط نتیجهٔ کشتن — بلکه نتیجهٔ داوری است.

در این دادگاه، داور، نه یک فرد — بلکه یک نماد است. متهم، نه یک فرد — بلکه یک زن است. و دفاع، نه یک حق — بلکه یک وهم است. چرا؟ زیرا در این دادگاه، قانون، نه بر اساس عدالت — بلکه بر اساس مالکیت تدوین شده است. و مالکیت، نه یک حق — بلکه یک حق الهی است.

این، دقیquaً همان چیزی است که در وبلاگ «جهان آرمانی» در صفحهٔ پادکست‌های جهان آرمانی تحلیل شده است: «سرکوب وحشیانه: ابزار حکومت‌های فاسد». در آن پادکست، تحلیل می‌شود که سرکوب، نه فقط یک ابزار — بلکه یک ساختار قانونی است. و در اینجا، تجاوز، همان ساختار است — فقط در قالبی دیگر.

در این دادگاه، دادگاه‌ها، نه در ساختمان‌های سنگی — بلکه در خانه‌ها، در مساجد، در مجلس‌ها، در مدارس، در خبرها — تشکیل می‌شوند. در هر جایی که یک زن، به عنوان «دارایی» تعریف می‌شود — یک دادگاه تشکیل می‌شود. و در هر جایی که یک مرد، به عنوان «مالک» تعریف می‌شود — یک دادگاه تشکیل می‌شود.

زبان خشونت: چه کلماتی در این گفتار استفاده می‌شود؟

در زبان عامیانه، کلماتی مانند «تجاوز»، «اسارت»، «کشتن»، «تهدید» — کلماتی هستند که نشان‌دهندهٔ یک جرم هستند. اما در حکمت ما، این کلمات، نه یک جرم — بلکه یک واژه‌نامهٔ قانونی هستند.

• عبا: نه یک پوشش — بلکه یک سند مالکیت. کشیدن عبا، یک ثبت مالکیت است.
• آلت: نه یک اندام — بلکه یک قلم. نشان دادن آلت، یک اعلامیهٔ مالکیت است.
• تیغ: نه یک ابزار — بلکه یک دستور دادگاه. بردن تیغ، یک حاکمیت است.
• خون: نه یک مایع — بلکه یک نمونهٔ اثبات. ریختن خون، یک تأییدیهٔ قانونی است.
• مرد پر موی: نه یک فرد — بلکه یک قضاوت. او، نه یک مجرم — بلکه یک دادستان است.

این کلمات، نه به عنوان یک زبان بیانی — بلکه به عنوان یک زبان اجرا استفاده می‌شوند. هرگاه یک مرد، عبا را کشد — او، یک قانون را اجرا می‌کند. هرگاه یک مرد، آلت را نشان دهد — او، یک قانون را اجرا می‌کند. هرگاه یک مرد، تیغ را ببرد — او، یک قانون را اجرا می‌کند.

این، چرا حکمت به ما می‌گوید: خشونت، یک زبان است. و این زبان، نه یک زبان غیررسمی — بلکه یک زبان رسمی است. زبانی که در تمامی سطوح قدرت، اجرا می‌شود. از سطح خانواده، تا سطح دولت، تا سطح مذهب.

نقد فلسفی: وقتی عدالت، یک خشونت است

در فلسفهٔ اجتماعی، عدالت، یک مفهوم انتزاعی است — یعنی، چیزی که باید وجود داشته باشد. اما در حکمت ما، عدالت، یک عمل فیزیکی است. عدالت، نه در قوانین — بلکه در خون است. عدالت، نه در دادگاه‌ها — بلکه در میدان جنگ است.

وقتی شعر می‌گوید: «به ملکش بر پیمبر نیش بود است»، در واقع می‌گوید: «عدالت، در نام خدا است». و خدا، نه یک موجودیت — بلکه یک نظام است. نظامی که می‌گوید: «مالکیت، عدالت است».

این، چرا حکمت به ما می‌گوید: هرگاه عدالت، یک خشونت باشد — آنگاه، مقاومت، یک جرم است. چرا؟ زیرا هرگاه قانون، خشونت را تقدیس کند — آنگاه، هرگونه مقاومت در برابر آن، یک تجاوز به قانون است. و هرگاه مقاومت، یک تجاوز به قانون باشد — آنگاه، مقاومت، یک جرم است.

این، دقیquaً همان چیزی است که در تاریخ، اتفاق افتاده است. در جنگ‌های صلیبی، مقاومت مسلمانان، یک جرم بود — زیرا قانون، خشونت را تقدیس می‌کرد. در تجارت برده‌داری، مقاومت برده‌ها، یک جرم بود — زیرا قانون، خشونت را تقدیس می‌کرد. در جنگ‌های داخلی امروزی، مقاومت زنان، یک جرم است — زیرا قانون، خشونت را تقدیس می‌کند.

نقد الهیات: خدایی که خشونت را قانون می‌داند

جملهٔ پایانی شعر، یک نقد مستقیم از الهیات مالکیت‌محور است: «به ملکش بر پیمبر نیش بود است». این جمله، یک ارتباط مستقیم بین خشونت، قانون، و خدا را تأسیس می‌کند. خدا، در اینجا، نه یک موجودیت مهربان — بلکه یک قانون‌گذار خشونت است. او، نه یک خدای عدالت — بلکه یک خدای مالکیت است.

در ادیان متعدد، خدا، مالک جان است. اما در این جهان‌بینی، خدا، مالک قوانین است. و این قوانین، نه بر اساس عدالت — بلکه بر اساس مالکیت تدوین شده‌اند. خدا، می‌گوید: «من، مالک همهٔ جان‌ها هستم». و مرد، می‌گوید: «من، نمایندهٔ خدا هستم». و بنابراین، من، مالک همهٔ جان‌ها هستم. و این مالکیت، با تجاوز، تأیید می‌شود.

این، چرا حکمت به ما می‌گوید: هرگاه خدا، مالک جان باشد — آنگاه، هر مالکیت بر جان، یک عمل قانونی است. و هرگاه هر مالکیت بر جان، یک عمل قانونی باشد — آنگاه، هرگونه مقاومت، یک جرم است.

خشونت در امروز: از دادگاه تا الگوریتم

آیا این نقد، تنها دربارهٔ گذشته است؟ آیا خشونت، در امروز، دیگر یک گفتار سیاسی نیست؟ پاسخ، واضح است: خیر. در امروز، خشونت، هنوز یک گفتار سیاسی است — فقط با نام‌های دیگر.

در جوامعی که زن را به عنوان «مادر» تعریف می‌کنند — خشونت، یک گفتار است. در جوامعی که زن را به عنوان «همسر» تعریف می‌کنند — خشونت، یک گفتار است. در جوامعی که زن را به عنوان «منبع تولید» تعریف می‌کنند — خشونت، یک گفتار است. در جوامعی که زن را به عنوان «نیازمند محافظت» تعریف می‌کنند — خشونت، یک گفتار است.

در اینترنت، خشونت، یک الگوریتم است — که تصاویر زنان را به عنوان «دارایی» تعریف می‌کند. در خبرها، خشونت، یک گزارش است — که زنان را به عنوان «خانم فلان» تعریف می‌کند. در قانون، خشونت، یک مقررات است — که زنان را به عنوان «حق والدین» تعریف می‌کند.

خشونت، امروز، دیگر فقط یک عمل فیزیکی نیست — بلکه یک سیستم زبانی است. یک سیستمی که هرگز به پایان نمی‌رسد — زیرا هرگز به عنوان یک خشونت شناخته نشده است. ما، خشونت را به عنوان «عادت» می‌پذیریم — نه به عنوان یک گفتار. ما، آن را به عنوان «فرهنگ» می‌پذیریم — نه به عنوان یک ساختار. و این، دقیquaً همان چیزی است که حکمت به ما می‌گوید: خطرناک‌ترین خشونت، خشونتی است که شما آن را خشونت نمی‌دانید.

نقد فلسفی: چه کسی حق دارد زبان خشونت را تعریف کند؟

سؤال اصلی این است: چه کسی حق دارد زبان خشونت را تعریف کند؟ چه کسی حق دارد بگوید: «تجاوز، عدالت است»؟ چه کسی حق دارد بگوید: «مالکیت، قانون است»؟

در حکمت ما، این سؤال، بدون پاسخ باقی می‌ماند — زیرا پاسخ، خودش، نتیجهٔ تحلیل است. اگر خدا، مالک جان است — پس چرا مرد، مالک بدن است؟ اگر خدا، مالک زن است — پس چرا مرد، می‌تواند عبا را بر او کشد؟ اگر خدا، مالک فرزند است — پس چرا مرد، می‌تواند فرزند را از مادر جدا کند؟

این سؤالات، نه برای پاسخ دادن — بلکه برای تخریب ساختار مطرح شده‌اند. حکمت، به ما می‌گوید: هرگاه خدا را به عنوان مالک تعریف کنیم — آنگاه، هر مالکیت بر جان، یک عمل قانونی می‌شود. و این، دقیquaً همان چیزی است که در تاریخ، اتفاق افتاده است. و این، دقیquaً همان چیزی است که در امروز، اتفاق می‌افتد.

نتیجه‌گیری: وقتی خشونت، یک جرم است

این حکمت، تنها یک شعر نیست — بلکه یک هشدار تاریخی است. هشداری که می‌گوید: هرگاه خشونت را به عنوان یک گفتار سیاسی تصور کنید — آنگاه، هیچ‌گاه از مالکیت فرار نخواهید کرد. هرگاه خشونت را به عنوان یک گفتار سیاسی تصور کنید — آنگاه، هیچ‌گاه از مالکیت بدن فرار نخواهید کرد. هرگاه خشونت را به عنوان یک گفتار سیاسی تصور کنید — آنگاه، هیچ‌گاه از خودتان فرار نخواهید کرد.

راه خروج، تنها یک چیز دارد: عدم پذیرش خشونت به عنوان گفتار سیاسی. اگر ما بخواهیم جهانی بدون مالکیت بسازیم — باید خشونت را از دست گفتار سیاسی خارج کنیم. باید بفهمیم که خشونت، نه یک زبان — بلکه یک جرم است. باید بفهمیم که خشونت، نه یک قانون — بلکه یک تخریب است.

وقتی خشونت، دیگر یک گفتار نباشد — آنگاه، مالکیت، ناپدید می‌شود. زیرا مالکیت، تنها در میدانی زنده است که خشونت، یک گفتار است.

صفحهٔ اصلی جهان آرمانی

پادکست‌های جهان آرمانی

حکمت و تحلیل جهان آرمانی

سوالات متداول (FAQ)

{
“@context”: “https://schema.org”,
“@type”: “FAQPage”,
“mainEntity”: [
{
“@type”: “Question”,
“name”: “آیا این حکمت به ما می‌گوید که همهٔ خشونت، یک گفتار سیاسی است؟”,
“acceptedAnswer”: {
“@type”: “Answer”,
“text”: “خیر. این حکمت، به ما می‌گوید که در نظام‌های قدرت، خشونت، به عنوان یک گفتار سیاسی تلقی می‌شود. این، نه یک تعمیم — بلکه یک تحلیل از ساختارهای قدرت است.”
}
},
{
“@type”: “Question”,
“name”: “چرا تجاوز، در این حکمت، یک گفتار است؟”,
“acceptedAnswer”: {
“@type”: “Answer”,
“text”: “زیرا تجاوز، نه یک اقدام فردی — بلکه یک اقدام ساختاری است. تجاوز، نه فقط یک جرم — بلکه یک اعلامیهٔ مالکیت است. و این اعلامیه، نه در یک دادگاه — بلکه در جامعه، تأیید می‌شود.”
}
},
{
“@type”: “Question”,
“name”: “چگونه می‌توانیم از این ساختار فرار کنیم؟”,
“acceptedAnswer”: {
“@type”: “Answer”,
“text”: “با اینکه خشونت را به عنوان یک گفتار سیاسی تصور نکنیم. با اینکه هرگونه تعریفی که بدن را از فرد جدا می‌کند، را به عنوان خشونت بشناسیم — نه فرهنگ. با اینکه خشونت را به عنوان یک جرم — نه یک قانون — بشناسیم.”
}
}
]
}

اگر این مقاله شما را به تأمل دعوت کرد — آن را با دوستانتان به اشتراک بگذارید. چون آزادی، تنها وقتی شروع می‌شود که یکی از ما، به این سوال پاسخ دهد: «چه کسی حق دارد خشونت را به عنوان گفتار سیاسی تعریف کند؟»