به‎ ‎دنیا‎ ‎آمده‎ ‎در‎ ‎خاندانی
شریف‎ ‎و‎ ‎تن‎ ‎اصیل‎ ‎و‎ ‎جاودانی

به‎ ‎دنیا‎ ‎آمده‎ ‎در‎ ‎خاک‎ ‎تبریز
همه‎ ‎جانها‎ ‎به‎ ‎ایران‎ ‎بود‎ ‎لبریز

شده‎ ‎او‎ ‎گل‎ ‎به‎ ‎باغ‎ ‎و‎ ‎تاک‎ ‎ایران
شریفان‎ ‎زاده‎ ‎و‎ ‎فریاد‎ ‎پیران

به‎ ‎خانه‎ ‎آن‎ ‎پدر‎ ‎بین‎ ‎را‎ ‎که‎ ‎آرام
همه‎ ‎جانش‎ ‎فدای‎ ‎خاک‎ ‎ایران

به‎ ‎همنوع‎ ‎خودش‎ ‎او‎ ‎در‎ ‎تلاش‎ ‎است
برای‎ ‎زیستن‎ ‎بر‎ ‎او‎ ‎علاج‎ ‎است

همه‎ ‎جانش‎ ‎برای‎ ‎مردم‎ ‎ایران
فقیران‎ ‎و‎ ‎دلیران‎ ‎و‎ ‎تو‎ ‎شیران

زِ‎ ‎جانش‎ ‎او‎ ‎گذر‎ ‎تا‎ ‎خاک‎ ‎پاک‎ ‎است
همه‎ ‎قدرت‎ ‎در‎ ‎آن‎ ‎را‎ ‎اشتراک‎ ‎است

همه‎ ‎آن‎ ‎تن‎ ‎شریف‎ ‎و‎ ‎مرد‎ ‎بینند
به‎ ‎مشکل‎ ‎آن‎ ‎مدد‎ ‎دستان‎ ‎بگیرند

زِ‎ ‎مادر‎ ‎او‎ ‎بدارد‎ ‎زن‎ ‎رهایی
برای‎ ‎خویشتن‎ ‎بر‎ ‎جان‎ ‎باقی

مدد‎ ‎دارد‎ ‎به‎ ‎هر‎ ‎تن‎ ‎ناامیدی
امیدش‎ ‎گشته‎ ‎شادی‎ ‎بر‎ ‎نصیبی

به‎ ‎خانه‎ ‎خاندانش‎ ‎غرق‎ ‎پاکی
همه‎ ‎مردم‎ ‎بگفتا‎ ‎شرح‎ ‎باقی

به‎ ‎دنیا‎ ‎آمده‎ ‎در‎ ‎خاک‎ ‎رویید
شد‎ ‎او‎ ‎بشلا‎ ‎همه‎ ‎خواهش‎ ‎به‎ ‎امید

زمان‎ ‎بودنش‎ ‎در‎ ‎نوجوانی
به‎ ‎دل‎ ‎آن‎ ‎سالیان‎ ‎و‎ ‎آن‎ ‎تباهی

قجر‎ ‎آن‎ ‎مفتخواران‎ ‎خاک‎ ‎ایران
به‎ ‎یغما‎ ‎داده‎ ‎و‎ ‎بیداد‎ ‎ایران

همه‎ ‎خاک‎ ‎و‎ ‎سرا‎ ‎بر‎ ‎اجنبان‎ ‎داد
به‎ ‎زنباریِ‎ ‎خود‎ ‎ایران‎ ‎نشان‎ ‎داد

نه‎ ‎حکمت‎ ‎دارد‎ ‎و‎ ‎عصمت‎ ‎نه‎ ‎ایمان
به‎ ‎زشتی‎ ‎و‎ ‎به‎ ‎فقر‎ ‎و‎ ‎خاک‎ ‎دیوان

همه‎ ‎قدرت‎ ‎بدست‎ ‎شاه‎ ‎بیداد
نفسها‎ ‎بر‎ ‎حذر‎ ‎از‎ ‎مکر‎ ‎این‎ ‎شاه

همه‎ ‎دنیای‎ ‎آنان‎ ‎مستی‎ ‎و‎ ‎خاک
همه‎ ‎خاک‎ ‎و‎ ‎نفسها‎ ‎برده‎ ‎بر‎ ‎باد

بگو‎ ‎مشتی‎ ‎که‎ ‎شاه‎ ‎و‎ ‎پادشاه‎ ‎است
و‎ ‎مشتی‎ ‎کز‎ ‎نفس‎ ‎هم‎ ‎بینصاب‎ ‎است

همه‎ ‎مردم‎ ‎به‎ ‎قعر‎ ‎جهل‎ ‎و‎ ‎بیداد
ندارد‎ ‎حق‎ ‎و‎ ‎شاه‎ ‎از‎ ‎این‎ ‎جهان‎ ‎شاد

همه‎ ‎ایران‎ ‎ما‎ ‎در‎ ‎قهقرا‎ ‎است
به‎ ‎دوران‎ ‎قدیم‎ ‎او‎ ‎را‎ ‎به‎ ‎راه‎ ‎است

و‎ ‎شاهی‎ ‎کز‎ ‎حرم‎ ‎دارد‎ ‎سراها
به‎ ‎بازی‎ ‎میدهد‎ ‎ایران‎ ‎و‎ ‎هر‎ ‎جاه

در‎ ‎آن‎ ‎روزی‎ ‎که‎ ‎بشلا‎ ‎را‎ ‎جوان‎ ‎است
به‎ ‎دیدار‎ ‎چنین‎ ‎ایرانمان‎ ‎است

نفس‎ ‎قلبش‎ ‎همه‎ ‎رنجور‎ ‎این‎ ‎خاک
ببیند‎ ‎مردم‎ ‎و‎ ‎آن‎ ‎مشت‎ ‎ناپاک

پدر‎ ‎گوید‎ ‎برو‎ ‎دور‎ ‎از‎ ‎وطن‎ ‎باش
برو‎ ‎بر‎ ‎خاک‎ ‎اجنب‎ ‎درس‎ ‎خوان‎ ‎باش

برو‎ ‎تا‎ ‎درس‎ ‎آنان‎ ‎را‎ ‎بگیری
وطن‎ ‎برگردی‎ ‎و‎ ‎بر‎ ‎آن‎ ‎بمیری

همه‎ ‎جانت‎ ‎فدای‎ ‎خاک‎ ‎ایران
سزای‎ ‎ما‎ ‎از‎ ‎این‎ ‎دیوان‎ ‎بگیری

برفتا‎ ‎دور‎ ‎در‎ ‎آن‎ ‎خاک‎ ‎و‎ ‎بستان
بر‎ ‎آن‎ ‎مهد‎ ‎رهایی‎ ‎باده‎ ‎مستان

برفتا‎ ‎دید‎ ‎اینجا‎ ‎نیست‎ ‎آنجا
چه‎ ‎قدر‎ ‎اینان‎ ‎به‎ ‎پیش‎ ‎و‎ ‎ما‎ ‎به‎ ‎پس‎ ‎راه

چه‎ ‎قدر‎ ‎والا‎ ‎نشسته‎ ‎مردمانش
چه‎ ‎قدر‎ ‎دور‎ ‎از‎ ‎تحجر‎ ‎خاندانش

به‎ ‎شاهی‎ ‎میدهد‎ ‎آن‎ ‎شرط‎ ‎تا‎ ‎آن
به‎ ‎اذن‎ ‎مردمان‎ ‎خورشید‎ ‎تابان

همه‎ ‎مردم‎ ‎به‎ ‎خواندن‎ ‎راهدار‎ ‎است
برای‎ ‎خواندنش‎ ‎دولت‎ ‎به‎ ‎کار‎ ‎است

بر‎ ‎او‎ ‎میدارد‎ ‎آن‎ ‎حق‎ ‎میدهد‎ ‎جان
که‎ ‎هر‎ ‎کس‎ ‎غرق‎ ‎دنیا‎ ‎و‎ ‎به‎ ‎کار‎ ‎است

دگر‎ ‎آن‎ ‎دین‎ ‎نباشد‎ ‎بر‎ ‎تو‎ ‎اجبار
نیامد‎ ‎شاه‎ ‎و‎ ‎یزدانی‎ ‎به‎ ‎تکرار

قضا‎ ‎قانون‎ ‎آن‎ ‎از‎ ‎مردمان‎ ‎است
برای‎ ‎خویشتن‎ ‎خود‎ ‎در‎ ‎عیان‎ ‎است

بخواند‎ ‎تا‎ ‎بداند‎ ‎این‎ ‎جهان‎ ‎چیست
نه‎ ‎از‎ ‎گفتار‎ ‎دیگر‎ ‎بر‎ ‎عیان‎ ‎است

بدیدا‎ ‎این‎ ‎جهان‎ ‎از‎ ‎عزم‎ ‎آنها‎ ‎است
چنین‎ ‎کرسی‎ ‎نشاندن‎ ‎جان‎ ‎آنها‎ ‎است

بر‎ ‎این‎ ‎اشجر‎ ‎اگر‎ ‎اینسان‎ ‎به‎ ‎افرا‎ ‎است
به‎ ‎خون‎ ‎پاکیِ‎ ‎این‎ ‎مردم‎ ‎اینجا‎ ‎است

بیامد‎ ‎در‎ ‎دل‎ ‎خاکش‎ ‎بر‎ ‎ایران
بگفتا‎ ‎از‎ ‎نظرها‎ ‎از‎ ‎تو‎ ‎ایمان

بگفتا‎ ‎این‎ ‎رهایی‎ ‎حق‎ ‎ما‎ ‎است
همه‎ ‎ظلم‎ ‎جهان‎ ‎بر‎ ‎خاک‎ ‎پا‎ ‎است

بگفتا‎ ‎باید‎ ‎عزمی‎ ‎و‎ ‎به‎ ‎فریاد
زِ‎ ‎خاک‎ ‎پاکمان‎ ‎را‎ ‎کرده‎ ‎دلشاد

بدور‎ ‎آن‎ ‎ترس‎ ‎آن‎ ‎دیوانگیها
برای‎ ‎فجر‎ ‎دور‎ ‎آن‎ ‎اختگیها

بشور‎ ‎و‎ ‎با‎ ‎دل‎ ‎و‎ ‎فریاد‎ ‎آن‎ ‎گفت
رهایی‎ ‎حق‎ ‎ما‎ ‎باشد‎ ‎به‎ ‎ایران

بیا‎ ‎در‎ ‎خاک‎ ‎در‎ ‎قلب‎ ‎هم‎ ‎ایران
بیا‎ ‎با‎ ‎دست‎ ‎هم‎ ‎آزاد‎ ‎ایمان

بیا‎ ‎این‎ ‎خاک‎ ‎را‎ ‎بار‎ ‎دگر‎ ‎ساز
به‎ ‎جان‎ ‎من‎ ‎تو‎ ‎این‎ ‎خاک‎ ‎دلیران

مثال‎ ‎او‎ ‎دگر‎ ‎در‎ ‎خاک‎ ‎بسیار
جوانانی‎ ‎که‎ ‎آمد‎ ‎خاک‎ ‎بر‎ ‎یار

بیامد‎ ‎آن‎ ‎هزار‎ ‎فریاد‎ ‎ایران
به‎ ‎بیداری‎ ‎کند‎ ‎این‎ ‎خاک‎ ‎ایمان

به‎ ‎میدان‎ ‎آمده‎ ‎مردم‎ ‎در‎ ‎این‎ ‎خاک
به‎ ‎بیداری‎ ‎دلیران‎ ‎و‎ ‎به‎ ‎دل‎ ‎پاک

بیامد‎ ‎داد‎ ‎و‎ ‎زن‎ ‎فریاد‎ ‎ایران
که‎ ‎آزادی‎ ‎همه‎ ‎حق‎ ‎تو‎ ‎ایمان

به‎ ‎قدرت‎ ‎باید‎ ‎آن‎ ‎شرطی‎ ‎بنا‎ ‎کرد
زِ‎ ‎مردم‎ ‎باید‎ ‎آن‎ ‎مجلس‎ ‎بنا‎ ‎کرد

که‎ ‎در‎ ‎بین‎ ‎همان‎ ‎مردم‎ ‎زِ‎ ‎ایران
رهایی‎ ‎را‎ ‎به‎ ‎این‎ ‎شرطش‎ ‎به‎ ‎پا‎ ‎کرد

همه‎ ‎مردم‎ ‎همه‎ ‎آزادگان‎ ‎راه
به‎ ‎قلب‎ ‎و‎ ‎در‎ ‎دل‎ ‎میدان‎ ‎و‎ ‎افرا

بیامد‎ ‎مشت‎ ‎را‎ ‎آنان‎ ‎هوا‎ ‎کرد
زِ‎ ‎بیداری‎ ‎خود‎ ‎این‎ ‎را‎ ‎بنا‎ ‎کرد

بگو‎ ‎بشلا‎ ‎به‎ ‎قلب‎ ‎مردمان‎ ‎تا
رهایی‎ ‎را‎ ‎برای‎ ‎خود‎ ‎به‎ ‎پا‎ ‎کرد

به‎ ‎میدان‎ ‎جمعی‎ ‎از‎ ‎بربر‎ ‎اجانب
به‎ ‎تیر‎ ‎و‎ ‎خنجر‎ ‎و‎ ‎کشتن‎ ‎حقایق

بیامد‎ ‎تا‎ ‎نفس‎ ‎را‎ ‎از‎ ‎جهان‎ ‎برد
به‎ ‎کشتن‎ ‎مردم‎ ‎و‎ ‎آزادگی‎ ‎خورد

بیامد‎ ‎تا‎ ‎به‎ ‎زور‎ ‎مشت‎ ‎دیوان
کند‎ ‎ایران‎ ‎ما‎ ‎را‎ ‎بست‎ ‎ویران

ولیکن‎ ‎مردمی‎ ‎کز‎ ‎رادمردی
به‎ ‎میدان‎ ‎بود‎ ‎تا‎ ‎جان‎ ‎پایمردی

نه‎ ‎دور‎ ‎افتاده‎ ‎نه‎ ‎با‎ ‎ترس‎ ‎ایران
همه‎ ‎مردم‎ ‎پر‎ ‎از‎ ‎شور‎ ‎و‎ ‎به‎ ‎ایمان

به‎ ‎میدان‎ ‎آمده‎ ‎آن‎ ‎ترک‎ ‎مغرور
که‎ ‎دیوان‎ ‎را‎ ‎کند‎ ‎دور‎ ‎و‎ ‎به‎ ‎مجبور

ستاند‎ ‎حق‎ ‎خود‎ ‎را‎ ‎از‎ ‎تو‎ ‎ایران
بر‎ ‎آن‎ ‎آزادگیها‎ ‎بر‎ ‎تو‎ ‎ایمان

همه‎ ‎شور‎ ‎و‎ ‎همه‎ ‎فریاد‎ ‎و‎ ‎میدان
به‎ ‎امید‎ ‎رهایی‎ ‎بر‎ ‎دل‎ ‎ایمان

رها‎ ‎دارد‎ ‎زمین‎ ‎و‎ ‎خاک‎ ‎از‎ ‎آن
زِ‎ ‎دیوان‎ ‎و‎ ‎پلیدان‎ ‎و‎ ‎اسیران

همه‎ ‎با‎ ‎هم‎ ‎یکی‎ ‎یکدل‎ ‎به‎ ‎فریاد
رهایی‎ ‎را‎ ‎کند‎ ‎آن‎ ‎نغمه‎ ‎از‎ ‎داد

به‎ ‎میدانها‎ ‎و‎ ‎در‎ ‎شور‎ ‎رهایی
نتاند‎ ‎او‎ ‎بریدن‎ ‎آن‎ ‎تباهی

که‎ ‎مردان‎ ‎و‎ ‎زنان‎ ‎یکدل‎ ‎به‎ ‎یک‎ ‎راه
به‎ ‎شرط‎ ‎آن‎ ‎شود‎ ‎شاه‎ ‎از‎ ‎دل‎ ‎ما

چه‎ ‎سختیها‎ ‎و‎ ‎دردان‎ ‎را‎ ‎که‎ ‎دیدند
بر‎ ‎ایمان‎ ‎و‎ ‎رهایی‎ ‎پر‎ ‎کشیدن

نشد‎ ‎با‎ ‎هیچ‎ ‎زوری‎ ‎و‎ ‎به‎ ‎تیغی
کند‎ ‎ایران‎ ‎ما‎ ‎را‎ ‎ناامیدی

همه‎ ‎با‎ ‎هم‎ ‎به‎ ‎پیروزی‎ ‎و‎ ‎در‎ ‎راه
زمین‎ ‎آورده‎ ‎دیوان‎ ‎و‎ ‎همان‎ ‎شاه

به‎ ‎فخر‎ ‎مردمان‎ ‎او‎ ‎سر‎ ‎به‎ ‎راه‎ ‎است
رهایی‎ ‎بر‎ ‎دل‎ ‎انسان‎ ‎ماه‎ ‎است

شده‎ ‎این‎ ‎خاک‎ ‎از‎ ‎عزم‎ ‎نفسها
رها‎ ‎تنها‎ ‎رها‎ ‎از‎ ‎عدل‎ ‎و‎ ‎داد‎ ‎است

بگو‎ ‎بشلا‎ ‎که‎ ‎با‎ ‎هم‎ ‎با‎ ‎نفس‎ ‎راه
به‎ ‎خاک‎ ‎ایران‎ ‎با‎ ‎فریاد‎ ‎افرا

به‎ ‎بیداریِ‎ ‎مردم‎ ‎کوشها‎ ‎کرد
برای‎ ‎بسط‎ ‎آزادی‎ ‎چه‎ ‎ها‎ ‎کرد

زِ‎ ‎خود‎ ‎بگذشت‎ ‎حالا‎ ‎خاک‎ ‎ایران
از‎ ‎او‎ ‎خواهد‎ ‎رهایی‎ ‎را‎ ‎به‎ ‎ایمان

همان‎ ‎تن‎ ‎کز‎ ‎علوم‎ ‎علم‎ ‎دیوان
شده‎ ‎پر‎ ‎بال‎ ‎از‎ ‎مهر‎ ‎و‎ ‎به‎ ‎ایمان

شد‎ ‎او‎ ‎فریادرس‎ ‎شد‎ ‎او‎ ‎وکیلان
به‎ ‎مجلس‎ ‎ملی‎ ‎و‎ ‎بر‎ ‎خاک‎ ‎ایران

به‎ ‎میدان‎ ‎آمده‎ ‎در‎ ‎پیش‎ ‎راه‎ ‎است
همو‎ ‎فریاد‎ ‎را‎ ‎او‎ ‎بر‎ ‎پناه‎ ‎است

به‎ ‎فریاد‎ ‎همه‎ ‎مظلوم‎ ‎ایران
بگو‎ ‎آن‎ ‎دادرس‎ ‎بر‎ ‎دیو‎ ‎و‎ ‎آه‎ ‎است

به‎ ‎قانون‎ ‎آورد‎ ‎حق‎ ‎اسیران
زِ‎ ‎بندار‎ ‎او‎ ‎برون‎ ‎دارد‎ ‎دلیران

هر‎ ‎آنکس‎ ‎در‎ ‎دل‎ ‎دیوانگان‎ ‎است
به‎ ‎زندان‎ ‎و‎ ‎به‎ ‎زشتی‎ ‎در‎ ‎فغان‎ ‎است

برون‎ ‎دارد‎ ‎همو‎ ‎را‎ ‎اینچنین‎ ‎راد
که‎ ‎جان‎ ‎و‎ ‎دل‎ ‎بر‎ ‎آن‎ ‎آزادگان‎ ‎است

به‎ ‎قانون‎ ‎میدهد‎ ‎او‎ ‎رأی‎ ‎تا‎ ‎ماه
نبیند‎ ‎اینچنین‎ ‎مردم‎ ‎نهان‎ ‎است

همه‎ ‎جانش‎ ‎در‎ ‎این‎ ‎بیداد‎ ‎درگاه
که‎ ‎آزادی‎ ‎به‎ ‎کام‎ ‎عاشقان‎ ‎است

چرا‎ ‎اینسان‎ ‎نشیند‎ ‎وای‎ ‎فریاد
که‎ ‎دخت‎ ‎ما‎ ‎به‎ ‎درد‎ ‎و‎ ‎در‎ ‎فغان‎ ‎است

بیا‎ ‎این‎ ‎جامه‎ ‎را‎ ‎برکن‎ ‎که‎ ‎بیداد
شده‎ ‎رکن‎ ‎جهان‎ ‎و‎ ‎شاه‎ ‎خان‎ ‎است

همه‎ ‎جانش‎ ‎برای‎ ‎بسط‎ ‎از‎ ‎داد
که‎ ‎ایران‎ ‎را‎ ‎به‎ ‎آزادی‎ ‎رهان‎ ‎است

شد‎ ‎او‎ ‎حامیِ‎ ‎ملت‎ ‎از‎ ‎نسان‎ ‎داد
که‎ ‎شاه‎ ‎این‎ ‎زمین‎ ‎از‎ ‎او‎ ‎فغان‎ ‎است

چه‎ ‎بسیاری‎ ‎از‎ ‎این‎ ‎آزادگان‎ ‎راد
که‎ ‎با‎ ‎فریاد‎ ‎خود‎ ‎ایران‎ ‎رهان‎ ‎است

که‎ ‎با‎ ‎فریاد‎ ‎خود‎ ‎ایران‎ ‎رهان‎ ‎است
همه‎ ‎شاهان‎ ‎ایران‎ ‎را‎ ‎فغان‎ ‎است

از‎ ‎آنان‎ ‎بر‎ ‎دل‎ ‎و‎ ‎خشم‎ ‎و‎ ‎به‎ ‎فریاد
که‎ ‎شاه‎ ‎خاک‎ ‎بر‎ ‎ترس‎ ‎و‎ ‎نهان‎ ‎است

نتاند‎ ‎این‎ ‎گرفتن‎ ‎نغمه‎ ‎فریاد
به‎ ‎کشتار‎ ‎همه‎ ‎آزادگان‎ ‎است

زِ‎ ‎اجنب‎ ‎دارد‎ ‎او‎ ‎اینسان‎ ‎مدد‎ ‎تا
که‎ ‎مجلس‎ ‎را‎ ‎برد‎ ‎بر‎ ‎کام‎ ‎خان‎ ‎است

بیاورده‎ ‎به‎ ‎سیلی‎ ‎از‎ ‎اجانب
همه‎ ‎مجلس‎ ‎به‎ ‎خون‎ ‎و‎ ‎در‎ ‎فغان‎ ‎است

به‎ ‎آتش‎ ‎او‎ ‎کشیده‎ ‎راه‎ ‎از‎ ‎داد
بر‎ ‎این‎ ‎همکاری‎ ‎اجنب‎ ‎که‎ ‎خان‎ ‎است

به‎ ‎خود‎ ‎میبالد‎ ‎از‎ ‎دیوانگی‎ ‎شاه
که‎ ‎با‎ ‎کشتار‎ ‎انسان‎ ‎شاهشان‎ ‎است

همه‎ ‎خاکش‎ ‎تو‎ ‎ایران‎ ‎خشم‎ ‎آن‎ ‎شاه
به‎ ‎خاک‎ ‎و‎ ‎خون‎ ‎کشد‎ ‎شاهی‎ ‎که‎ ‎بدخواه

به‎ ‎دست‎ ‎اجنبان‎ ‎یاری‎ ‎از‎ ‎آن‎ ‎خان
همه‎ ‎ایران‎ ‎به‎ ‎استبداد‎ ‎دیوان

و‎ ‎بشلا‎ ‎میکند‎ ‎رختش‎ ‎به‎ ‎ایمان
همه‎ ‎جانش‎ ‎فدای‎ ‎خاک‎ ‎ایران

به‎ ‎خاک‎ ‎مادری‎ ‎آید‎ ‎دلیران
همه‎ ‎ترکان‎ ‎ما‎ ‎شیران‎ ‎ایران

رود‎ ‎بر‎ ‎خاک‎ ‎پاکش‎ ‎پایمردی
به‎ ‎تبریز‎ ‎رها‎ ‎خاک‎ ‎دلیران

همه‎ ‎اجنب‎ ‎زِ‎ ‎خاک‎ ‎ما‎ ‎برون‎ ‎باد
به‎ ‎فریاد‎ ‎همه‎ ‎غران‎ ‎شیران

ندارد‎ ‎ترسی‎ ‎او‎ ‎در‎ ‎راه‎ ‎این‎ ‎خاک
همه‎ ‎با‎ ‎هم‎ ‎همه‎ ‎یکدل‎ ‎و‎ ‎دلپاک

همه‎ ‎جان‎ ‎در‎ ‎کف‎ ‎و‎ ‎بر‎ ‎خاک‎ ‎ایران
رهایی‎ ‎برکند‎ ‎از‎ ‎کام‎ ‎دیوان

به‎ ‎میدان‎ ‎و‎ ‎به‎ ‎جنگ‎ ‎و‎ ‎شور‎ ‎مردی
به‎ ‎فریاد‎ ‎همه‎ ‎خاک‎ ‎دلیران

به‎ ‎تیر‎ ‎و‎ ‎ترکش‎ ‎دیوانگان‎ ‎شاه
همه‎ ‎جانها‎ ‎کند‎ ‎آزاد‎ ‎ایران

و‎ ‎بشلا‎ ‎یار‎ ‎ما‎ ‎در‎ ‎این‎ ‎سرا‎ ‎شاد
از‎ ‎این‎ ‎همبستگی‎ ‎فریاد‎ ‎شیران

به‎ ‎میدان‎ ‎و‎ ‎به‎ ‎جنگ‎ ‎شاد‎ ‎و‎ ‎در‎ ‎راه
که‎ ‎ایران‎ ‎را‎ ‎کند‎ ‎آزاد‎ ‎دیوان

همه‎ ‎اجنب‎ ‎به‎ ‎قدرت‎ ‎پیش‎ ‎در‎ ‎پا
به‎ ‎دست‎ ‎خاری‎ ‎شیران‎ ‎اسیران

به‎ ‎فریاد‎ ‎و‎ ‎به‎ ‎عزم‎ ‎اینچنین‎ ‎ماه
بگو‎ ‎آزاد‎ ‎باشد‎ ‎خاک‎ ‎ایران

بیامد‎ ‎تیر‎ ‎خنجر‎ ‎قلب‎ ‎بشلا
شکافد‎ ‎جان‎ ‎آن‎ ‎مستان‎ ‎دیوان

زمین‎ ‎افتاده‎ ‎و‎ ‎در‎ ‎دور‎ ‎آن‎ ‎ماه
به‎ ‎جمع‎ ‎آمد‎ ‎همه‎ ‎شیران‎ ‎ایران

دلیران‎ ‎ترکبانان‎ ‎ترک‎ ‎خوانان
همه‎ ‎یکدل‎ ‎دفاع‎ ‎از‎ ‎خاک‎ ‎ایران

به‎ ‎زیر‎ ‎لب‎ ‎کند‎ ‎نجوا‎ ‎به‎ ‎فریاد
همه‎ ‎بشلای‎ ‎ما‎ ‎آن‎ ‎مرد‎ ‎دلشاد

رهایی‎ ‎جان‎ ‎ما‎ ‎جان‎ ‎دلیران
کند‎ ‎آزاد‎ ‎این‎ ‎خاک‎ ‎از‎ ‎تو‎ ‎ایران

نفس‎ ‎تا‎ ‎باشد‎ ‎آن‎ ‎در‎ ‎راه‎ ‎حق‎ ‎است
به‎ ‎بیباکی‎ ‎و‎ ‎آن‎ ‎در‎ ‎راه‎ ‎فخر‎ ‎است

اگر‎ ‎مردم‎ ‎نبودم‎ ‎راه‎ ‎من‎ ‎راد
که‎ ‎دنیا‎ ‎را‎ ‎کند‎ ‎آزاد‎ ‎شیران

ببستا‎ ‎چشم‎ ‎لبخندش‎ ‎به‎ ‎دنیا
بگو‎ ‎این‎ ‎جاودانه‎ ‎راه‎ ‎ایران