و‎ ‎سمبل‎ ‎ز‎ ‎کشتار‎ ‎و‎ ‎زندان‎ ‎جنون

یکی‎ ‎خانه‎ ‎از‎ ‎بهر‎ ‎ایرانیان
تجاوز‎ ‎به‎ ‎تن‎ ‎قبل‎ ‎اعدام‎ ‎جان

یه‎ ‎فتوا‎ ‎و‎ ‎کشتار‎ ‎هزاران‎ ‎نفس
ز‎ ‎ملای‎ ‎خان‎ ‎اخفش‎ ‎خون‎ ‎پرست

که‎ ‎با‎ ‎بهره‎ ‎جاودان‎ ‎فروغ‎ ‎و‎ ‎ریا
به‎ ‎پا‎ ‎کرد‎ ‎صد‎ ‎خاوران‎ ‎جانِکاه

هر‎ ‎آنکس‎ ‎در‎ ‎آن‎ ‎دوره‎ ‎مأمور‎ ‎بود
همو‎ ‎قاتل‎ ‎ایرانیان‎ ‎زور‎ ‎بود

ببین‎ ‎تا‎ ‎کجا‎ ‎مرگها‎ ‎کاشتی
که‎ ‎نائب‎ ‎ز‎ ‎خود‎ ‎را‎ ‎سخن‎ ‎داشتی

یه‎ ‎کشتار‎ ‎محض‎ ‎همچو‎ ‎آن‎ ‎ارمنان
به‎ ‎دست‎ ‎همه‎ ‎ترکِ‎ ‎عثمانیان

هر‎ ‎آنکس‎ ‎در‎ ‎این‎ ‎بین‎ ‎او‎ ‎کاره‎ ‎بود
یه‎ ‎دیوانه‎ ‎زشتی‎ ‎و‎ ‎بدکاره‎ ‎بود

چه‎ ‎نامش‎ ‎بود‎ ‎نیریِ‎ ‎پست‎ ‎زاد
چه‎ ‎کروبیِ‎ ‎مست‎ ‎و‎ ‎کشتار‎ ‎و‎ ‎داد

تو‎ ‎دانی‎ ‎از‎ ‎آن‎ ‎قتلعام‎ ‎آن‎ ‎چه‎ ‎بود
قلمها‎ ‎خجل‎ ‎باشد‎ ‎از‎ ‎این‎ ‎سرود

یه‎ ‎هیئت‎ ‎سه‎ ‎تن‎ ‎قاتل‎ ‎آزاده‎ ‎تن
یه‎ ‎قاضی‎ ‎شرع‎ ‎و‎ ‎یه‎ ‎بیدادزن

سؤالی‎ ‎در‎ ‎این‎ ‎بین‎ ‎او‎ ‎چاره‎ ‎بود
یه‎ ‎چوبه‎ ‎یه‎ ‎دار‎ ‎و‎ ‎یه‎ ‎آزاده‎ ‎بود

همه‎ ‎دمبهدم‎ ‎زیر‎ ‎تیغ‎ ‎خدا
به‎ ‎دست‎ ‎یه‎ ‎دژخیم‎ ‎خداوند‎ ‎آه

تو‎ ‎بر‎ ‎حزب‎ ‎خود‎ ‎راستینی‎ ‎و‎ ‎راد
تو‎ ‎قاتل‎ ‎به‎ ‎همرزم‎ ‎خود‎ ‎راه‎ ‎داد

تو‎ ‎هستی‎ ‎یه‎ ‎جنگاور‎ ‎از‎ ‎راه‎ ‎ما
یه‎ ‎پاک‎ ‎از‎ ‎میان‎ ‎مین‎ ‎بدون‎ ‎چرا

تو‎ ‎حاضر‎ ‎به‎ ‎لعن‎ ‎خود‎ ‎هستی‎ ‎بخوان
بخوان‎ ‎نام‎ ‎الله‎ ‎ننگین‎ ‎بمان

تو‎ ‎روزه‎ ‎گرفتی‎ ‎به‎ ‎راه‎ ‎خدا
نمازت‎ ‎بخواندی‎ ‎به‎ ‎زندان‎ ‎ما

و‎ ‎پاسخ‎ ‎اگر‎ ‎نفی‎ ‎باشد‎ ‎نفس
نفس‎ ‎طعمه‎ ‎دار‎ ‎است‎ ‎و‎ ‎کشتار‎ ‎بس

ولیکن‎ ‎زمان‎ ‎را‎ ‎بدینسان‎ ‎نگشت
همه‎ ‎مرد‎ ‎مرتد‎ ‎به‎ ‎زندان‎ ‎به‎ ‎دشت

که‎ ‎حکمت‎ ‎خداوند‎ ‎گوید‎ ‎و‎ ‎بس
تو‎ ‎اسلام‎ ‎بیاور‎ ‎برو‎ ‎در‎ ‎قفس

بخوان‎ ‎دین‎ ‎ما‎ ‎را‎ ‎ندارد‎ ‎که‎ ‎زور
و‎ ‎شلاق‎ ‎باشد‎ ‎کمی‎ ‎درد‎ ‎و‎ ‎سوز

به‎ ‎نوبت‎ ‎اذانهای‎ ‎ما‎ ‎دمبهدم
تو‎ ‎شلاق‎ ‎خوردی‎ ‎مسلمان‎ ‎من

به‎ ‎اذن‎ ‎و‎ ‎اذان‎ ‎و‎ ‎به‎ ‎حکم‎ ‎خدا
زنان‎ ‎زیر‎ ‎جلد‎ ‎و‎ ‎تنان‎ ‎زخمگاه

نمازی‎ ‎به‎ ‎پا‎ ‎سجده‎ ‎در‎ ‎خون‎ ‎خویش
به‎ ‎خون‎ ‎غرق‎ ‎هر‎ ‎تن‎ ‎زن‎ ‎از‎ ‎کفر‎ ‎کیش

همه‎ ‎زیر‎ ‎شلاق‎ ‎و‎ ‎لطف‎ ‎خدا
تنان‎ ‎پر‎ ‎ز‎ ‎شرک‎ ‎و‎ ‎پر‎ ‎از‎ ‎درد‎ ‎آه

یکایک‎ ‎نفس‎ ‎طعمه‎ ‎بر‎ ‎مرگ‎ ‎شد
و‎ ‎یا‎ ‎زیر‎ ‎شلاق‎ ‎و‎ ‎بر‎ ‎حصر‎ ‎شد

چه‎ ‎بسیار‎ ‎آزادگان‎ ‎انتحار
خداوند‎ ‎و‎ ‎ملا‎ ‎و‎ ‎شادی‎ ‎هار

هزاران‎ ‎نفر‎ ‎در‎ ‎شکنجه‎ ‎عذاب
به‎ ‎دار‎ ‎آمده‎ ‎تن‎ ‎به‎ ‎دریا‎ ‎مذاب

و‎ ‎ملت‎ ‎همه‎ ‎دمبهدم‎ ‎خواب‎ ‎رفت
ببین‎ ‎سیل‎ ‎آزادگان‎ ‎دار‎ ‎رفت

نباشد‎ ‎چنین‎ ‎مرگ‎ ‎جانان‎ ‎نفر
نباشد‎ ‎یه‎ ‎چوبه‎ ‎یه‎ ‎دار‎ ‎و‎ ‎تبر

عدن‎ ‎جایگاه‎ ‎همه‎ ‎باکران
خدایی‎ ‎تجاوزگر‎ ‎آری‎ ‎زنان

و‎ ‎الله‎ ‎سربازی‎ ‎از‎ ‎شهوت‎ ‎است
خوش‎ ‎از‎ ‎این‎ ‎تجاوز‎ ‎همو‎ ‎ظلمت‎ ‎است

چه‎ ‎باشد‎ ‎نتیجه‎ ‎از‎ ‎این‎ ‎کارزار
تجاوز‎ ‎به‎ ‎تن‎ ‎قبل‎ ‎مرگ‎ ‎و‎ ‎به‎ ‎دار

تو‎ ‎دانی‎ ‎زِ‎ ‎ملا،‎ ‎زِ‎ ‎ایرانیان
فروش‎ ‎نوامیس‎ ‎و‎ ‎آن‎ ‎حوریان

تو‎ ‎دانی‎ ‎از‎ ‎آن‎ ‎ذبح‎ ‎پاکی‎ ‎جان
بسیجی‎ ‎تجاوز،‎ ‎تجاوزگران

چه‎ ‎تنهای‎ ‎پاکی‎ ‎از‎ ‎این‎ ‎آدمان
شد‎ ‎او‎ ‎صیغه‎ ‎بر‎ ‎حرص‎ ‎یزدانیان

دگر‎ ‎باره‎ ‎بالی‎ ‎به‎ ‎فخر‎ ‎آدمان
تو‎ ‎گویی‎ ‎ز‎ ‎تاریخ‎ ‎و‎ ‎این‎ ‎مردمان

به‎ ‎حیوان‎ ‎قسم‎ ‎ناسزا‎ ‎میدهی
که‎ ‎خاموش‎ ‎بودی‎ ‎و‎ ‎درماندهای

اگر‎ ‎مردمان‎ ‎غیرتی‎ ‎داشتند
بدان‎ ‎شور‎ ‎و‎ ‎طغیان‎ ‎خودا‎ ‎کاشتند

همه‎ ‎سربهسر‎ ‎بود‎ ‎طغیان‎ ‎و‎ ‎شور
همه‎ ‎طالب‎ ‎آزادگی‎ ‎تا‎ ‎به‎ ‎گور

یکی‎ ‎آمد‎ ‎و‎ ‎فصل‎ ‎یزدان‎ ‎خدا
و‎ ‎ایران‎ ‎خونین‎ ‎پر‎ ‎از‎ ‎رنج‎ ‎و‎ ‎آه

به‎ ‎تیر‎ ‎و‎ ‎به‎ ‎مرداد‎ ‎و‎ ‎شهریوران
همه‎ ‎دمبهدم‎ ‎زیر‎ ‎تیغ‎ ‎است‎ ‎جان

به‎ ‎تاریخ‎ ‎ننگین‎ ‎به‎ ‎لطف‎ ‎خدا
به‎ ‎کشتار‎ ‎نسل‎ ‎و‎ ‎تجاوز‎ ‎بلا

یه‎ ‎ملت‎ ‎به‎ ‎خاموشی‎ ‎و‎ ‎ننگ،‎ ‎زشت
تو‎ ‎الله‎ ‎و‎ ‎خون‎ ‎مدفن‎ ‎ایران‎ ‎بهشت

به‎ ‎کشتار‎ ‎و‎ ‎مرگ‎ ‎هم‎ ‎آزادگان
تجاوز‎ ‎به‎ ‎تن‎ ‎باکران‎ ‎خواهران

به‎ ‎شلاق‎ ‎و‎ ‎تن‎ ‎خون،‎ ‎اذان‎ ‎تا‎ ‎اذان
یه‎ ‎مرگ‎ ‎و‎ ‎عذاب‎ ‎و‎ ‎مسلمان‎ ‎و‎ ‎خان

هر‎ ‎آنقدر‎ ‎گویم‎ ‎سخن‎ ‎راه‎ ‎شعر
تو‎ ‎نتوان‎ ‎به‎ ‎فهمیدن‎ ‎این‎ ‎مرگ‎ ‎مهر

چه‎ ‎کرده‎ ‎خداوند‎ ‎و‎ ‎ملای‎ ‎کین
بر‎ ‎این‎ ‎مردمان‎ ‎و‎ ‎بر‎ ‎این‎ ‎سرزمین

و‎ ‎آخر‎ ‎در‎ ‎این‎ ‎ننگ‎ ‎تاریخ‎ ‎و‎ ‎شعر
بگویم‎ ‎سخن‎ ‎را‎ ‎به‎ ‎تو‎ ‎پر‎ ‎ز‎ ‎مهر

هر‎ ‎آنکس‎ ‎به‎ ‎بیدادشان‎ ‎جان‎ ‎فشاند
به‎ ‎اسطورگی‎ ‎جان‎ ‎رهایی‎ ‎چشاند

درودا‎ ‎به‎ ‎آزادگان‎ ‎سرزمین
همه‎ ‎طعمهگان‎ ‎قتل‎ ‎ملای‎ ‎کین

هر‎ ‎آنکس‎ ‎نفس‎ ‎دارد‎ ‎آزادگان
عدن‎ ‎باشد‎ ‎آری‎ ‎سرا‎ ‎خاوران

پس‎ ‎از‎ ‎قتل‎ ‎و‎ ‎کشتار‎ ‎ایرانیان
شکنجه‎ ‎قفس‎ ‎مرگ‎ ‎آزادگان

پس‎ ‎از‎ ‎قتلعام‎ ‎و‎ ‎تجاوز‎ ‎به‎ ‎زن
پس‎ ‎از‎ ‎مرگ‎ ‎آزادی‎ ‎و‎ ‎آن‎ ‎کفن

پس‎ ‎از‎ ‎ننگ‎ ‎نامیدن‎ ‎ایرانزمین
یکی‎ ‎نام‎ ‎زشتی‎ ‎بر‎ ‎این‎ ‎سرزمین

پس‎ ‎از‎ ‎جنگ‎ ‎و‎ ‎ویرانی‎ ‎این‎ ‎زمین
دو‎ ‎صدها‎ ‎هزار‎ ‎مرگ‎ ‎در‎ ‎سرزمین

پس‎ ‎از‎ ‎قتلعام‎ ‎رهایی‎ ‎و‎ ‎داد
هم‎ ‎ایرانِ‎ ‎ویران‎ ‎اسارت‎ ‎بزاد

به‎ ‎پایان‎ ‎سرانجام‎ ‎کار‎ ‎خدا
به‎ ‎خون‎ ‎غرق‎ ‎ایرانمان‎ ‎این‎ ‎سرا

بگو‎ ‎نوبت‎ ‎مرگ‎ ‎ملا‎ ‎رسید
زمان‎ ‎پرکشیدن‎ ‎به‎ ‎الله‎ ‎دید

نفسهای‎ ‎ننگین‎ ‎ملای‎ ‎کین
به‎ ‎پایان‎ ‎رسد‎ ‎هرزگیهای‎ ‎دین

نفس‎ ‎را‎ ‎به‎ ‎کین‎ ‎او‎ ‎فرو‎ ‎داد‎ ‎و‎ ‎رفت
بگو‎ ‎نام‎ ‎زشتی‎ ‎بر‎ ‎ایران‎ ‎نشست

و‎ ‎ایران‎ ‎و‎ ‎دنیا‎ ‎بداند‎ ‎که‎ ‎باز
یه‎ ‎دین‎ ‎کشت‎ ‎مهر‎ ‎و‎ ‎خرد‎ ‎را‎ ‎فراز

و‎ ‎مولای‎ ‎کین‎ ‎جان‎ ‎بداد‎ ‎و‎ ‎بمرد
ببین‎ ‎روح‎ ‎را‎ ‎او‎ ‎به‎ ‎یزدان‎ ‎سپرد

برفت‎ ‎و‎ ‎نشست‎ ‎او‎ ‎میان‎ ‎عدن
میان‎ ‎حور‎ ‎و‎ ‎غلمان‎ ‎جماع‎ ‎بدن

چه‎ ‎نامی‎ ‎از‎ ‎او‎ ‎مانده‎ ‎ایرانزمین
بگو‎ ‎نام‎ ‎ضحاک‎ ‎و‎ ‎زشت‎ ‎است‎ ‎این

یه‎ ‎نامی‎ ‎بگو‎ ‎قی‎ ‎شده‎ ‎از‎ ‎خدا
تفکر‎ ‎ز‎ ‎نامش‎ ‎بر‎ ‎ایران‎ ‎ما

یه‎ ‎نامی‎ ‎بدان‎ ‎پر‎ ‎شد‎ ‎از‎ ‎کین‎ ‎و‎ ‎لعن
نباشد‎ ‎به‎ ‎قد‎ ‎تو‎ ‎ملا‎ ‎و‎ ‎شأن

یه‎ ‎نامی‎ ‎که‎ ‎معنای‎ ‎دشنام‎ ‎و‎ ‎بُل
بگو‎ ‎بدتر‎ ‎اسکندر‎ ‎و‎ ‎صد‎ ‎مغول

یه‎ ‎نامی‎ ‎که‎ ‎شرم‎ ‎است،‎ ‎نامش‎ ‎زمین
یکی‎ ‎دزد‎ ‎و‎ ‎قاتل‎ ‎رهایی‎ ‎و‎ ‎دین

پس‎ ‎از‎ ‎مرگ‎ ‎ملا‎ ‎اسارت‎ ‎خدا
همه‎ ‎هقهق‎ ‎کاسهلیسان‎ ‎آه

دگر‎ ‎باره‎ ‎ایران‎ ‎به‎ ‎زشتیست‎ ‎شاد
به‎ ‎خون‎ ‎غرق‎ ‎و‎ ‎در‎ ‎نطفه‎ ‎بیمار‎ ‎زاد

یه‎ ‎آبستنی‎ ‎پر‎ ‎شد‎ ‎از‎ ‎جنگ‎ ‎و‎ ‎جهل
بگو‎ ‎خانه‎ ‎از‎ ‎دزد‎ ‎و‎ ‎آن‎ ‎دورهگرد

یه‎ ‎ویرانسرا‎ ‎نامش‎ ‎ایران‎ ‎ما
چو‎ ‎حمام‎ ‎خون‎ ‎طعمه‎ ‎یزدان‎ ‎آه

بشین‎ ‎و‎ ‎بیندیش‎ ‎چه‎ ‎شد‎ ‎این‎ ‎سرا
همه‎ ‎بزدلان‎ ‎زشت‎ ‎شد‎ ‎پادشاه

یه‎ ‎بزدل‎ ‎فراری‎ ‎زِ‎ ‎میدان‎ ‎جنگ
یه‎ ‎بیمار‎ ‎و‎ ‎این‎ ‎کاسهلیسان‎ ‎ننگ

یه‎ ‎پستی‎ ‎حقارت‎ ‎زِ‎ ‎دل‎ ‎آدمان
یه‎ ‎ملای‎ ‎خونخوار‎ ‎ز‎ ‎کشتن‎ ‎خزان

یه‎ ‎انسان‎ ‎و‎ ‎انسان‎ ‎خجل‎ ‎نام‎ ‎او
یه‎ ‎قاتل‎ ‎خداوند‎ ‎مجیزش‎ ‎بگو

بکن‎ ‎فکر‎ ‎ایران‎ ‎چقدر‎ ‎پست‎ ‎شد
که‎ ‎شاهنشهش‎ ‎مردکی‎ ‎مست‎ ‎شد

یه‎ ‎ملای‎ ‎ننگ‎ ‎مست‎ ‎قدرت‎ ‎خدا
سران‎ ‎میبرد‎ ‎او‎ ‎به‎ ‎تیغ‎ ‎و‎ ‎به‎ ‎آه

یکی‎ ‎آن‎ ‎برابر‎ ‎زِ‎ ‎ملای‎ ‎کین
یه‎ ‎الله‎ ‎بیمار‎ ‎در‎ ‎این‎ ‎سرزمین

شد‎ ‎ایران‎ ‎و‎ ‎بازیچه‎ ‎دست‎ ‎خدا
ببین‎ ‎دون‎ ‎و‎ ‎شه‎ ‎شاه‎ ‎دون‎ ‎مایهشاه

بگو‎ ‎پاسخ‎ ‎قتلعام‎ ‎خاوران
بگو‎ ‎نقل‎ ‎کشتار‎ ‎آزادگان

خداوند‎ ‎تازه‎ ‎بر‎ ‎ایران‎ ‎دمید
بخور‎ ‎خون‎ ‎و‎ ‎خون‎ ‎مردمان‎ ‎را‎ ‎مکید

دگرباره‎ ‎شاهنشه‎ ‎ایرانیان
یه‎ ‎ملای‎ ‎ننگ‎ ‎و‎ ‎خداوند‎ ‎خان

به‎ ‎پاس‎ ‎تلاشی‎ ‎از‎ ‎این‎ ‎کهتران
دگر‎ ‎او‎ ‎خداوند‎ ‎ایرانیان

ببین‎ ‎کهتران‎ ‎اکبر‎ ‎آن‎ ‎شاه‎ ‎پیر
بچاپید‎ ‎و‎ ‎دزدید‎ ‎ز‎ ‎مردم‎ ‎اسیر

اگر‎ ‎دور‎ ‎آمد‎ ‎که‎ ‎سازندگی‎ ‎است
پس‎ ‎از‎ ‎جنگ‎ ‎آمد‎ ‎که‎ ‎آبادگی‎ ‎است

ولیکن‎ ‎نه‎ ‎آبادگی‎ ‎این‎ ‎سرا
به‎ ‎ملای‎ ‎ننگ‎ ‎و‎ ‎بگو‎ ‎کهترا

دو‎ ‎تن‎ ‎شاه،‎ ‎هزاران‎ ‎نفر‎ ‎همچو‎ ‎او
به‎ ‎ثروت‎ ‎رسیدند‎ ‎و‎ ‎مردم‎ ‎چو‎ ‎مو

و‎ ‎ملای‎ ‎ننگ‎ ‎قاتل‎ ‎آری‎ ‎خدا
همه‎ ‎با‎ ‎اصالت‎ ‎همه‎ ‎مست‎ ‎ماه

پس‎ ‎از‎ ‎روضهخوانی‎ ‎و‎ ‎قطران‎ ‎اشک
تو‎ ‎شاهی‎ ‎و‎ ‎شاهان‎ ‎در‎ ‎آن‎ ‎اشک‎ ‎رشک

دگر‎ ‎طی‎ ‎زمانی‎ ‎زِ‎ ‎ایرانیان
شهنشاه‎ ‎ملای‎ ‎ننگین‎ ‎نشان

همو‎ ‎هار‎ ‎بر‎ ‎ثروت‎ ‎و‎ ‎قدرت‎ ‎است
یه‎ ‎بیمار‎ ‎کشتار‎ ‎و‎ ‎در‎ ‎ذلت‎ ‎است

و‎ ‎قشری‎ ‎فئودال‎ ‎زِ‎ ‎لطف‎ ‎خدا
دو‎ ‎صد‎ ‎برتر‎ ‎از‎ ‎شاه‎ ‎و‎ ‎شاهی‎ ‎خدا

همه‎ ‎شاه‎ ‎و‎ ‎مردم‎ ‎ببین‎ ‎آن‎ ‎گدا
همینان‎ ‎خدایند‎ ‎و‎ ‎مردم‎ ‎به‎ ‎کاه

تو‎ ‎ملایی‎ ‎و‎ ‎ثروت‎ ‎آری‎ ‎خجل
همه‎ ‎مردمان‎ ‎زیر‎ ‎فقر‎ ‎و‎ ‎به‎ ‎گِل

حرمها‎ ‎خدایان‎ ‎به‎ ‎خود‎ ‎ساختند
به‎ ‎خون‎ ‎مردمان‎ ‎خشت‎ ‎آن‎ ‎کاشتند

یه‎ ‎نانی‎ ‎به‎ ‎دست‎ ‎خدایان‎ ‎ببود
که‎ ‎با‎ ‎خون‎ ‎مردم‎ ‎به‎ ‎جانش‎ ‎فرود

هم‎ ‎ایران‎ ‎شده‎ ‎کاخ‎ ‎ملای‎ ‎ننگ
بگو‎ ‎آن‎ ‎طلا‎ ‎نفت‎ ‎و‎ ‎اینان‎ ‎دونگ

یه‎ ‎کشور‎ ‎به‎ ‎یغما‎ ‎و‎ ‎ثروت‎ ‎خدا
ببین‎ ‎فقر‎ ‎بر‎ ‎مردمان‎ ‎پر‎ ‎ز‎ ‎آه

یه‎ ‎خانه‎ ‎سرایی‎ ‎بر‎ ‎آن‎ ‎دیگران
یه‎ ‎ثروت‎ ‎برای‎ ‎عرب‎ ‎تازیان

یه‎ ‎سازندگی‎ ‎رشوه‎ ‎و‎ ‎هرزگی
یه‎ ‎ملا‎ ‎و‎ ‎ثروت‎ ‎بگو‎ ‎بردگی

که‎ ‎ایرانیان‎ ‎غرق‎ ‎در‎ ‎حسرتاند
ولیکن‎ ‎خدایان‎ ‎پر‎ ‎از‎ ‎ثروتاند

نباشد‎ ‎بگو‎ ‎آب‎ ‎شربی‎ ‎به‎ ‎ما
خدا‎ ‎میخورد‎ ‎خون‎ ‎ما‎ ‎را‎ ‎به‎ ‎راه

و‎ ‎ایرانیان‎ ‎غرق‎ ‎در‎ ‎فقر‎ ‎محض
خدایان‎ ‎پر‎ ‎از‎ ‎ثروت‎ ‎و‎ ‎پرهوس

همین‎ ‎بس‎ ‎نبود‎ ‎بر‎ ‎تو‎ ‎ملای‎ ‎ننگ
به‎ ‎غارت‎ ‎کشیدی‎ ‎و‎ ‎مشتی‎ ‎دونگ

تو‎ ‎خونخواهی‎ ‎و‎ ‎مرگ‎ ‎و‎ ‎کشتار‎ ‎و‎ ‎بست
همه‎ ‎سربریده‎ ‎از‎ ‎ایران‎ ‎مست

که‎ ‎ملای‎ ‎کین‎ ‎سالیان‎ ‎پیشتر
وزارت‎ ‎بنا‎ ‎کرده‎ ‎خون‎ ‎بیشتر

وزارت‎ ‎سرایی‎ ‎بگو‎ ‎از‎ ‎خدا
پر‎ ‎از‎ ‎آن‎ ‎بسیجی‎ ‎و‎ ‎مسخان‎ ‎آه

یه‎ ‎مشتی‎ ‎خدا‎ ‎و‎ ‎خدایان‎ ‎پست
به‎ ‎سودای‎ ‎الله‎ ‎به‎ ‎کشتار‎ ‎و‎ ‎غصب

هزاران‎ ‎بگو‎ ‎دخمهی‎ ‎تو‎ ‎به‎ ‎تو
بگو‎ ‎ضجه‎ ‎فریاد‎ ‎من‎ ‎از‎ ‎تو‎ ‎او

یه‎ ‎خانه‎ ‎پر‎ ‎از‎ ‎یار‎ ‎و‎ ‎سلاخ‎ ‎و‎ ‎آه
پر‎ ‎از‎ ‎تیغ‎ ‎و‎ ‎قصاب‎ ‎و‎ ‎گو‎ ‎آن‎ ‎خدا

پر‎ ‎از‎ ‎تازیانه‎ ‎پر‎ ‎از‎ ‎اعتراف
یه‎ ‎بازجو‎ ‎تجاوز‎ ‎پر‎ ‎از‎ ‎انحراف

زمینش‎ ‎پر‎ ‎از‎ ‎خون‎ ‎ایرانیان
سرا‎ ‎هرزگی‎ ‎از‎ ‎خدا‎ ‎بندگان

به‎ ‎یادت‎ ‎بیاورده‎ ‎عیسی‎ ‎زمان
سیه‎ ‎چال‎ ‎و‎ ‎تفتیش‎ ‎آن‎ ‎جاهلان

یه‎ ‎مرد‎ ‎و‎ ‎دو‎ ‎بیضه‎ ‎بریده‎ ‎به‎ ‎دست
یه‎ ‎زن‎ ‎تن‎ ‎دریده‎ ‎خداوند‎ ‎پست

یه‎ ‎خانه‎ ‎سرای‎ ‎هزار‎ ‎جیغ‎ ‎و‎ ‎داد
شکنجه‎ ‎سرا‎ ‎و‎ ‎خداوند‎ ‎شاد

وزارت‎ ‎نگو‎ ‎تو‎ ‎نجاست‎ ‎بگو
بگو‎ ‎خانه‎ ‎کشتار‎ ‎و‎ ‎یزدانِ‎ ‎خو

عفونت‎ ‎به‎ ‎خونابه‎ ‎چرک‎ ‎و‎ ‎عذاب
ببر‎ ‎دستها‎ ‎و‎ ‎به‎ ‎آتش‎ ‎مذاب

که‎ ‎دژخیم‎ ‎الله‎ ‎و‎ ‎ملای‎ ‎ننگ
بشین‎ ‎منتظر‎ ‎ای‎ ‎تو‎ ‎فرمان‎ ‎ننگ

به‎ ‎فرمان‎ ‎او‎ ‎مرگ‎ ‎ایرانیان
به‎ ‎تبعید‎ ‎و‎ ‎مرگ‎ ‎تو‎ ‎کوچندگان

به‎ ‎فرمان‎ ‎رهبر‎ ‎ولایتفقیه
همه‎ ‎سربهسر‎ ‎زیر‎ ‎تیغ‎ ‎نبی

بگو‎ ‎بختیار‎ ‎مرد‎ ‎آزاده‎ ‎راد
همان‎ ‎ماه‎ ‎تابان‎ ‎از‎ ‎ایران‎ ‎و‎ ‎داد

تنش‎ ‎خون‎ ‎پر‎ ‎از‎ ‎تیغ‎ ‎و‎ ‎خشم‎ ‎خدا
و‎ ‎یارش‎ ‎که‎ ‎خونینتن‎ ‎است‎ ‎بیگناه

نه‎ ‎او‎ ‎یکه‎ ‎بیرون‎ ‎زِ‎ ‎ایرانزمین
بگو‎ ‎صد‎ ‎به‎ ‎صد‎ ‎مرگ‎ ‎این‎ ‎مردین

یکی‎ ‎بمب‎ ‎و‎ ‎کشتار،‎ ‎یهودی‎ ‎نشان
بگو‎ ‎نفرت‎ ‎آری‎ ‎ز‎ ‎ایرانیان

به‎ ‎کشتار‎ ‎کرد‎ ‎و‎ ‎بخوان‎ ‎میکونوس
یه‎ ‎صادق‎ ‎دو‎ ‎فتاح‎ ‎دو‎ ‎صد‎ ‎خاک‎ ‎رس

یکی‎ ‎شعر‎ ‎و‎ ‎خواننده‎ ‎فریاد‎ ‎و‎ ‎داد
برادر‎ ‎فروغ‎ ‎خواهر‎ ‎ایران‎ ‎راد

چه‎ ‎تنهایی‎ ‎از‎ ‎جان‎ ‎این‎ ‎مردمان
شده‎ ‎بارگه‎ ‎تیغ‎ ‎یزدان‎ ‎خان

همین‎ ‎کم‎ ‎نبود‎ ‎بر‎ ‎تو‎ ‎ملای‎ ‎ننگ
تو‎ ‎یغما‎ ‎ببردی‎ ‎و‎ ‎ایران‎ ‎دونگ

هم‎ ‎ایرانیان‎ ‎رو‎ ‎به‎ ‎تبعیدگاه
تو‎ ‎کشتی‎ ‎و‎ ‎قاتل‎ ‎تویی‎ ‎آن‎ ‎خدا

چه‎ ‎خوشباوری‎ ‎بین‎ ‎تو‎ ‎پایان‎ ‎کار
که‎ ‎نوبت‎ ‎به‎ ‎ایران‎ ‎درون‎ ‎کارزار

به‎ ‎فرمان‎ ‎رهبر‎ ‎ولایتفقیه
همه‎ ‎سر‎ ‎به‎ ‎سر‎ ‎زیر‎ ‎تیغ‎ ‎نبی

نجاست‎ ‎وزارت‎ ‎به‎ ‎نام‎ ‎شما
همان‎ ‎ریشه‎ ‎صدها‎ ‎هزاران‎ ‎گناه

شده‎ ‎قاتل‎ ‎مردم‎ ‎این‎ ‎زمین
همه‎ ‎عاشق‎ ‎ایران‎ ‎و‎ ‎این‎ ‎سرزمین

به‎ ‎نام‎ ‎یه‎ ‎قشقا‎ ‎و‎ ‎مختاریان
به‎ ‎نام‎ ‎فروهر‎ ‎و‎ ‎آن‎ ‎بابیان

به‎ ‎نام‎ ‎یه‎ ‎پروانه‎ ‎پرپر‎ ‎شده
به‎ ‎نام‎ ‎شریفتن‎ ‎که‎ ‎خونین‎ ‎شده

به‎ ‎نام‎ ‎یه‎ ‎سامی‎ ‎مسیحائیان
یه‎ ‎پوینده‎ ‎و‎ ‎مرگ‎ ‎آن‎ ‎سنیان

به‎ ‎نام‎ ‎حمید‎ ‎پور‎ ‎نهسالهاش
به‎ ‎نام‎ ‎سیا‎ ‎احمد‎ ‎آن‎ ‎جامهاش

به‎ ‎نام‎ ‎یه‎ ‎عارف‎ ‎یه‎ ‎شاعر‎ ‎یه‎ ‎مرد
یه‎ ‎سیرجانی‎ ‎و‎ ‎بغض‎ ‎ما‎ ‎و‎ ‎یه‎ ‎درد

به‎ ‎نام‎ ‎دوصد‎ ‎آدم‎ ‎ایرانیان
چه‎ ‎با‎ ‎دین‎ ‎و‎ ‎بیدین‎ ‎چه‎ ‎فرهنگیان

به‎ ‎نام‎ ‎قتل‎ ‎فرهنگ‎ ‎ایرانزمین
به‎ ‎فرمان‎ ‎ملای‎ ‎ننگ‎ ‎و‎ ‎به‎ ‎کین

به‎ ‎یاد‎ ‎همه‎ ‎تن‎ ‎که‎ ‎نامش‎ ‎غرور
برابر‎ ‎به‎ ‎چشمان‎ ‎اشک‎ ‎و‎ ‎سرور

در‎ ‎این‎ ‎بین‎ ‎کشتار‎ ‎از‎ ‎ایرانیان
بیامد‎ ‎یکی‎ ‎مکر‎ ‎آن‎ ‎فاسقان

و‎ ‎دستور‎ ‎کنکاش‎ ‎قاتل‎ ‎دهد
بگو‎ ‎تحفه‎ ‎بر‎ ‎خاک‎ ‎و‎ ‎قاتل‎ ‎رسد

سرانجام‎ ‎این‎ ‎ایده‎ ‎ملای‎ ‎مکر
زن‎ ‎و‎ ‎مسلم‎ ‎و‎ ‎هجوه‎ ‎و‎ ‎شرم‎ ‎و‎ ‎مرگ

سه‎ ‎قربانی‎ ‎و‎ ‎خون‎ ‎لاشه‎ ‎جسد
و‎ ‎ملای‎ ‎خون‎ ‎و‎ ‎قصاصی‎ ‎رسد

ندانم‎ ‎چه‎ ‎دانی‎ ‎زِ‎ ‎کشتارمان
ز‎ ‎تنهای‎ ‎پر‎ ‎خون‎ ‎و‎ ‎مرگ‎ ‎آدمان

شکنجه‎ ‎سعیدی‎ ‎و‎ ‎آن‎ ‎اعتراف
هویت،‎ ‎نجاست‎ ‎بگو‎ ‎انحراف

چه‎ ‎دانی‎ ‎که‎ ‎تنهای‎ ‎ایرانیان
پر‎ ‎از‎ ‎زخم‎ ‎و‎ ‎تیغ‎ ‎قساوت‎ ‎ز‎ ‎خان

تو‎ ‎دانی‎ ‎که‎ ‎زنها‎ ‎چگونه‎ ‎کشند
چگونه‎ ‎نحیفان‎ ‎تنان‎ ‎میدرند

تو‎ ‎دانی‎ ‎زِ‎ ‎نهساله‎ ‎طفلی‎ ‎و‎ ‎خشم
تنان‎ ‎پر‎ ‎ز‎ ‎تیغ‎ ‎از‎ ‎خداوند‎ ‎فحش

به‎ ‎جانت‎ ‎قلم‎ ‎عاجز‎ ‎از‎ ‎گفتن‎ ‎است
که‎ ‎شعر‎ ‎کور‎ ‎وکر‎ ‎حرف‎ ‎در‎ ‎خفتن‎ ‎است

و‎ ‎این‎ ‎بود‎ ‎کشتاری‎ ‎از‎ ‎نخبگان
سیاسی‎ ‎و‎ ‎دینی‎ ‎و‎ ‎فرهنگیان

همه‎ ‎دمبهدم‎ ‎زیر‎ ‎تیغ‎ ‎خدا
به‎ ‎فرمان‎ ‎علی‎ ‎آن‎ ‎فقیه‎ ‎گدا

دو‎ ‎سه‎ ‎خردهپا‎ ‎کاسهلیس‎ ‎شنیع
شده‎ ‎طعمه‎ ‎مرگ‎ ‎ولایتفقیه

بگو‎ ‎عامران‎ ‎تخت‎ ‎دار‎ ‎و‎ ‎شهند
بگو‎ ‎غرق‎ ‎خون‎ ‎قاتل‎ ‎اخفشند

به‎ ‎جایش‎ ‎زنی‎ ‎را‎ ‎کشد‎ ‎در‎ ‎حصار
به‎ ‎صد‎ ‎فحش‎ ‎و‎ ‎دشنام‎ ‎همو‎ ‎را‎ ‎شکار

دوصد‎ ‎نخبه‎ ‎ایرانمان‎ ‎پر‎ ‎کشید
و‎ ‎ملای‎ ‎ننگ‎ ‎تاج‎ ‎خونین‎ ‎خرید

یه‎ ‎بغضی‎ ‎نهان‎ ‎گشته‎ ‎ایرانیان
ز‎ ‎کشتار‎ ‎ملای‎ ‎ننگ‎ ‎و‎ ‎فغان

یه‎ ‎بغضی‎ ‎زه‎ ‎دلهای‎ ‎برنا‎ ‎و‎ ‎پیر
یه‎ ‎فریاد‎ ‎سرکش‎ ‎ز‎ ‎برده‎ ‎اسیر

یه‎ ‎بغضی‎ ‎که‎ ‎بیست‎ ‎سالِ‎ ‎به‎ ‎تو‎ ‎میرود
دمادم‎ ‎نفس‎ ‎را‎ ‎به‎ ‎تو‎ ‎میخورد

یه‎ ‎بغضی‎ ‎به‎ ‎قد‎ ‎یکی‎ ‎انقلاب
به‎ ‎قدِ‎ ‎یه‎ ‎عمری‎ ‎پر‎ ‎از‎ ‎انحراف

یه‎ ‎بغضی‎ ‎و‎ ‎اشکش‎ ‎به‎ ‎دریای‎ ‎خون
یه‎ ‎دجله‎ ‎فرات‎ ‎و‎ ‎یه‎ ‎کارون‎ ‎جنون

یه‎ ‎بغضی‎ ‎و‎ ‎زاییده‎ ‎از‎ ‎حصر‎ ‎حلق
برای‎ ‎رهایی‎ ‎مردم‎ ‎یه‎ ‎خلق

یه‎ ‎بغضی‎ ‎که‎ ‎ترکید‎ ‎و‎ ‎ایران‎ ‎شکفت
یه‎ ‎فریاد‎ ‎سرکش‎ ‎که‎ ‎ایران‎ ‎بگفت

بگفتا‎ ‎و‎ ‎فریادها‎ ‎سر‎ ‎بداد
تنش‎ ‎پر‎ ‎ز‎ ‎خون‎ ‎یار‎ ‎رو‎ ‎جان‎ ‎بداد

بگفت‎ ‎و‎ ‎یه‎ ‎ایران‎ ‎شد‎ ‎حمام‎ ‎خون
یه‎ ‎کوی‎ ‎و‎ ‎یه‎ ‎دانشسرا‎ ‎بر‎ ‎جنون

بگفت‎ ‎و‎ ‎دوصدها‎ ‎نفر‎ ‎حصر‎ ‎تن
همه‎ ‎تنبهتن‎ ‎زیر‎ ‎یوغ‎ ‎و‎ ‎کفن

بگفت‎ ‎و‎ ‎رشیدی‎ ‎از‎ ‎ایرانیان
بگو‎ ‎سمبل‎ ‎آزادگی‎ ‎در‎ ‎فغان

بگفت‎ ‎و‎ ‎شکنجه‎ ‎به‎ ‎خود‎ ‎ساز‎ ‎کرد
یه‎ ‎نغمه‎ ‎به‎ ‎آزادگی‎ ‎ناز‎ ‎کرد

بگفت‎ ‎و‎ ‎یه‎ ‎کاذب‎ ‎یه‎ ‎ملای‎ ‎ننگ
بکن‎ ‎گریه‎ ‎آری‎ ‎به‎ ‎مشتی‎ ‎دونگ

بگفت‎ ‎و‎ ‎هم‎ ‎ایران‎ ‎حکومت‎ ‎نظام
که‎ ‎دانشسراها‎ ‎شده‎ ‎پادگان

بگفت‎ ‎و‎ ‎طلب‎ ‎کرد‎ ‎آزادگی
رسیدی‎ ‎شکنجه‎ ‎به‎ ‎دلدادگی

بگفت‎ ‎و‎ ‎شکست‎ ‎چرت‎ ‎ایرانزمین
ولیکن‎ ‎بهخواب‎ ‎رفته‎ ‎مردم‎ ‎زمین

بگفت‎ ‎و‎ ‎اسارت‎ ‎به‎ ‎خود‎ ‎ساز‎ ‎شد
دو‎ ‎صد‎ ‎پیر‎ ‎و‎ ‎برنا‎ ‎بر‎ ‎آن‎ ‎دار‎ ‎شد

بگفت‎ ‎و‎ ‎دگرباره‎ ‎تبعید‎ ‎جان
هزاران‎ ‎نفر‎ ‎پخش‎ ‎در‎ ‎این‎ ‎جهان

بگفتند‎ ‎و‎ ‎نشنیده‎ ‎ایرانیان
همه‎ ‎تنبهتن‎ ‎ترس‎ ‎و‎ ‎خوف‎ ‎و‎ ‎فغان

بگفتا‎ ‎و‎ ‎دانشسرا‎ ‎پاک‎ ‎شد
هم‎ ‎آزادگی‎ ‎طعمه‎ ‎بر‎ ‎خواب‎ ‎شد

بگفتا‎ ‎و‎ ‎زندان‎ ‎به‎ ‎دانشسرا
همه‎ ‎جانیان‎ ‎تخت‎ ‎آن‎ ‎پادشاه

بگفتا‎ ‎و‎ ‎ایران‎ ‎همه‎ ‎طعمه‎ ‎ترس
یه‎ ‎ایران‎ ‎و‎ ‎ملا‎ ‎و‎ ‎مرگ‎ ‎و‎ ‎به‎ ‎حبس

بگفت‎ ‎و‎ ‎هزار‎ ‎هجوه‎ ‎بر‎ ‎دل‎ ‎نشست
که‎ ‎آزادگی‎ ‎ره‎ ‎بر‎ ‎آن‎ ‎گور‎ ‎بست

بگفت‎ ‎و‎ ‎نگفتند،‎ ‎ایرانیان
همه‎ ‎یکصدا‎ ‎عزم‎ ‎و‎ ‎جزم‎ ‎و‎ ‎فغان

بگفت‎ ‎و‎ ‎نه‎ ‎ایران‎ ‎که‎ ‎آزاد‎ ‎بود
به‎ ‎یزدان‎ ‎مبدل‎ ‎یه‎ ‎بیداد‎ ‎بود

و‎ ‎ملای‎ ‎ننگ‎ ‎تشنه‎ ‎بر‎ ‎قدرت‎ ‎است
و‎ ‎دژخیم‎ ‎و‎ ‎قاتل‎ ‎و‎ ‎ملای‎ ‎پست

و‎ ‎ایرانمان‎ ‎بار‎ ‎دیگر‎ ‎حصار
حصار‎ ‎رهایی‎ ‎خداوند‎ ‎هار

سرانجام‎ ‎طغیان‎ ‎ایرانزمین
یه‎ ‎ملای‎ ‎مکر‎ ‎و‎ ‎تمدن‎ ‎به‎ ‎کین

یه‎ ‎شاهنشه‎ ‎پست‎ ‎و‎ ‎ظلم‎ ‎و‎ ‎فرار
یه‎ ‎ایران‎ ‎ویران‎ ‎دو‎ ‎صد‎ ‎جوخه‎ ‎دار

یه‎ ‎ماتم‎ ‎برای‎ ‎هم‎ ‎ایرانیان
یه‎ ‎شادی‎ ‎برای‎ ‎خداوند‎ ‎خان

گذشت‎ ‎سال‎ ‎هفتادوهشت‎ ‎سال‎ ‎خون
همه‎ ‎طعمه‎ ‎حصر‎ ‎خدای‎ ‎جنون

و‎ ‎ملای‎ ‎مکر‎ ‎و‎ ‎بگو‎ ‎شاه‎ ‎خان
بگو‎ ‎دستبوس‎ ‎حقارت‎ ‎فغان

و‎ ‎جولان‎ ‎مرگ‎ ‎و‎ ‎به‎ ‎ترویج‎ ‎آه
بهایش‎ ‎اسارت‎ ‎خدا‎ ‎در‎ ‎خدا

چه‎ ‎مکری‎ ‎به‎ ‎ایرانمان‎ ‎چیره‎ ‎شد
سکوت‎ ‎رهایی‎ ‎زمین‎ ‎تیره‎ ‎شد

صدایی‎ ‎نبود‎ ‎و‎ ‎همه‎ ‎دمبهدم
همه‎ ‎مسخ‎ ‎ملای‎ ‎مکر‎ ‎و‎ ‎به‎ ‎غم

یه‎ ‎قشری‎ ‎که‎ ‎مدفون‎ ‎شده‎ ‎بهر‎ ‎خاک
یه‎ ‎عده‎ ‎زمینگیر‎ ‎اوین‎ ‎حصر‎ ‎باک

سکوتی‎ ‎که‎ ‎ایرانمان‎ ‎را‎ ‎گرفت
یه‎ ‎وهم‎ ‎و‎ ‎یه‎ ‎خواب‎ ‎و‎ ‎یه‎ ‎ایران‎ ‎بکر

یه‎ ‎ملای‎ ‎مکر‎ ‎و‎ ‎یه‎ ‎لبخند‎ ‎و‎ ‎خوف
به‎ ‎پنبه‎ ‎سرت‎ ‎میبرد‎ ‎او‎ ‎به‎ ‎کفر

یه‎ ‎ایران‎ ‎مسکوت‎ ‎و‎ ‎ملای‎ ‎ننگ
به‎ ‎مکر‎ ‎و‎ ‎به‎ ‎حیله‎ ‎جهانی‎ ‎مشنگ

یکی‎ ‎سرگشاد‎ ‎و‎ ‎یکی‎ ‎بیکلاه
یه‎ ‎ملای‎ ‎مکر‎ ‎و‎ ‎به‎ ‎سودای‎ ‎آه

سکوتی‎ ‎و‎ ‎رزمایش‎ ‎مکر‎ ‎و‎ ‎مرگ
تن‎ ‎آزاد‎ ‎و‎ ‎زندانِ‎ ‎فکر‎ ‎و‎ ‎تگرگ

یه‎ ‎آزادی‎ ‎مضحک‎ ‎و‎ ‎خندهدار
یه‎ ‎تحفه‎ ‎یه‎ ‎نذری‎ ‎هبه‎ ‎از‎ ‎یه‎ ‎هار

بخور‎ ‎این‎ ‎شرابا‎ ‎تو‎ ‎ایران‎ ‎مست
تو‎ ‎مدهوش‎ ‎آزادگیهای‎ ‎پست

یه‎ ‎ایران‎ ‎بیمار‎ ‎طبیبی‎ ‎زِ‎ ‎مکر
یه‎ ‎فریاد‎ ‎خاموش‎ ‎و‎ ‎غلمان‎ ‎به‎ ‎ذکر

بگو‎ ‎سالیان‎ ‎از‎ ‎پی‎ ‎هم‎ ‎گذشت
و‎ ‎ایران‎ ‎آزاده‎ ‎هم‎ ‎درگذشت

صداها‎ ‎خفه‎ ‎گشته‎ ‎آری‎ ‎گلو
ز‎ ‎مکر‎ ‎و‎ ‎ز‎ ‎ترس‎ ‎و‎ ‎بگو‎ ‎این‎ ‎بگو

چه‎ ‎کیفی‎ ‎به‎ ‎ملای‎ ‎ننگ‎ ‎کوک‎ ‎گشت
که‎ ‎ایران‎ ‎آزاد‎ ‎بر‎ ‎آن‎ ‎گور‎ ‎گشت

و‎ ‎شاه‎ ‎زمین‎ ‎است‎ ‎بی‎ ‎مدعا
پر‎ ‎از‎ ‎درد‎ ‎و‎ ‎کین‎ ‎و‎ ‎هزار‎ ‎ادعا

و‎ ‎ملای‎ ‎مکر‎ ‎دست‎ ‎در‎ ‎دست‎ ‎شاه
یه‎ ‎ایران‎ ‎یه‎ ‎ویران‎ ‎بسازد‎ ‎سرا

در‎ ‎ایرانمان‎ ‎ذبح‎ ‎آزادگی
به‎ ‎زعم‎ ‎همه‎ ‎مکر‎ ‎و‎ ‎گو‎ ‎بندگی

ندانی‎ ‎که‎ ‎ایرانمان‎ ‎چیست‎ ‎روز
که‎ ‎برنا‎ ‎خجسته‎ ‎ز‎ ‎مکر‎ ‎و‎ ‎ز‎ ‎دوز

و‎ ‎خوش‎ ‎باشد‎ ‎از‎ ‎وهم‎ ‎آزادگی
یه‎ ‎چاک‎ ‎و‎ ‎لباس‎ ‎لعل‎ ‎و‎ ‎افسانگی

ندانم‎ ‎که‎ ‎ایرانمان‎ ‎چیست‎ ‎حال
تو‎ ‎ملای‎ ‎ننگی‎ ‎خوشی‎ ‎در‎ ‎کمال

نفهمم‎ ‎ز‎ ‎خوشحالیِ‎ ‎آن‎ ‎جوان
از‎ ‎این‎ ‎وهم‎ ‎آزادگی‎ ‎و‎ ‎فغان

که‎ ‎معنای‎ ‎آزادگی‎ ‎این‎ ‎نبود
اسارت‎ ‎به‎ ‎از‎ ‎این‎ ‎قفس‎ ‎مکر‎ ‎بود

ولیکن‎ ‎همین‎ ‎مکر‎ ‎و‎ ‎حیله‎ ‎نفر
به‎ ‎ملای‎ ‎حیلهگر‎ ‎و‎ ‎دربهدر

سبب‎ ‎گشت،‎ ‎چهره‎ ‎ز‎ ‎ایران‎ ‎زشت
بگو‎ ‎به‎ ‎جهان‎ ‎و‎ ‎بگو‎ ‎به‎ ‎سرشت

ببین‎ ‎این‎ ‎وطن‎ ‎را‎ ‎که‎ ‎زندان‎ ‎شده
بگو‎ ‎تحفه‎ ‎ملای‎ ‎مکر‎ ‎آن‎ ‎شده

گذشت‎ ‎و‎ ‎زمان‎ ‎از‎ ‎پی‎ ‎هم‎ ‎گذشت
به‎ ‎مکر‎ ‎و‎ ‎به‎ ‎ظلم‎ ‎و‎ ‎به‎ ‎کینه‎ ‎گذشت