پر‎ ‎از‎ ‎رقص‎ ‎و‎ ‎آواز‎ ‎و‎ ‎اشباح‎ ‎تن

یه‎ ‎سیل‎ ‎از‎ ‎سجود‎ ‎فرشته‎ ‎نشان
دو‎ ‎بال‎ ‎بریده‎ ‎یه‎ ‎خوناب‎ ‎خان

یه‎ ‎صحنی‎ ‎پر‎ ‎از‎ ‎مرد‎ ‎و‎ ‎زنها‎ ‎غلام
یه‎ ‎حوری‎ ‎هفتاد‎ ‎من‎ ‎خان‎ ‎کام

یه‎ ‎دژخیم‎ ‎و‎ ‎مزدور‎ ‎ردای‎ ‎سیاه
دو‎ ‎صد‎ ‎مرد‎ ‎و‎ ‎زن‎ ‎سر‎ ‎ز‎ ‎تنها‎ ‎جدا

یه‎ ‎حوضی‎ ‎به‎ ‎خون‎ ‎از‎ ‎درون‎ ‎خون‎ ‎چشم
برون‎ ‎چشمها‎ ‎پر‎ ‎ز‎ ‎درد‎ ‎و‎ ‎ز‎ ‎اشک

یه‎ ‎قربان‎ ‎سرا‎ ‎پر‎ ‎ز‎ ‎خون‎ ‎تا‎ ‎کمر
بگو‎ ‎دست‎ ‎و‎ ‎سرها‎ ‎و‎ ‎تیغ‎ ‎و‎ ‎تبر

یه‎ ‎حمام‎ ‎اشک‎ ‎از‎ ‎زنان‎ ‎باکره
و‎ ‎مرگ‎ ‎بکارت‎ ‎بدین‎ ‎قاعده

دو‎ ‎سه‎ ‎جامه‎ ‎مشکی‎ ‎و‎ ‎شاخی‎ ‎به‎ ‎سر
یه‎ ‎دست‎ ‎و‎ ‎یه‎ ‎پا‎ ‎زیر‎ ‎تیغ‎ ‎تبر

هزاران‎ ‎نفر‎ ‎عور‎ ‎و‎ ‎عریان‎ ‎به‎ ‎کف
یه‎ ‎شلاق‎ ‎و‎ ‎خون‎ ‎و‎ ‎دهان‎ ‎غرق‎ ‎رفت

یه‎ ‎زن‎ ‎پاکتن‎ ‎در‎ ‎برابر‎ ‎خدا
یه‎ ‎بیمار‎ ‎جنسی‎ ‎هزار‎ ‎اشک‎ ‎و‎ ‎آه

یه‎ ‎دست‎ ‎بریده‎ ‎و‎ ‎آبشار‎ ‎خون
خدا‎ ‎میجود‎ ‎درد‎ ‎و‎ ‎مرگ‎ ‎و‎ ‎جنون

یه‎ ‎تن‎ ‎مؤمن‎ ‎و‎ ‎روز‎ ‎دار‎ ‎خدا
یه‎ ‎افطاری‎ ‎خون‎ ‎و‎ ‎حیوان‎ ‎کشا

یه‎ ‎ابر‎ ‎سپید‎ ‎و‎ ‎به‎ ‎باران‎ ‎اسید
دو‎ ‎صد‎ ‎یاغی‎ ‎و‎ ‎آب‎ ‎شد‎ ‎سررسید

زمین‎ ‎سپید‎ ‎نوری‎ ‎از‎ ‎زرد‎ ‎رنگ
و‎ ‎آن‎ ‎استخوان‎ ‎پر‎ ‎ز‎ ‎درد‎ ‎است‎ ‎رنج

یکی‎ ‎میل‎ ‎جنسی‎ ‎دگرباش‎ ‎تن
تجاوز‎ ‎به‎ ‎تن‎ ‎آتش‎ ‎و‎ ‎غرق‎ ‎غم

یه‎ ‎زن‎ ‎دردکش‎ ‎حیض‎ ‎و‎ ‎آن‎ ‎زایمان
خدا‎ ‎در‎ ‎لواط‎ ‎و‎ ‎غلامان‎ ‎فغان

یه‎ ‎سیل‎ ‎محارب‎ ‎به‎ ‎یزدان‎ ‎خدا
بگو‎ ‎دستوپا‎ ‎را‎ ‎همه‎ ‎تن‎ ‎جدا

یه‎ ‎سیلی‎ ‎زه‎ ‎خون‎ ‎رو‎ ‎به‎ ‎الله‎ ‎خان
و‎ ‎بلعیدگان‎ ‎سر‎ ‎دهد‎ ‎آن‎ ‎اذان

یه‎ ‎الله‎ ‎و‎ ‎محراب‎ ‎دو‎ ‎سر‎ ‎زیر‎ ‎پا
یکی‎ ‎چشم‎ ‎خونین‎ ‎دگر‎ ‎سرجدا

یه‎ ‎دیگی‎ ‎پر‎ ‎از‎ ‎جان‎ ‎جاندارگان
و‎ ‎هیزم‎ ‎به‎ ‎آتش‎ ‎بگو‎ ‎کافران

هزاران‎ ‎نفر‎ ‎بسته‎ ‎بر‎ ‎تخت‎ ‎کین
تجاوز‎ ‎به‎ ‎تن‎ ‎جان‎ ‎خدا‎ ‎در‎ ‎کمین

یه‎ ‎شیطان‎ ‎بیبال‎ ‎و‎ ‎غرقابِ‎ ‎خون
سرش‎ ‎در‎ ‎میان‎ ‎آتش‎ ‎الله‎ ‎دون

یه‎ ‎ابر‎ ‎سه‎ ‎شاخ‎ ‎آن‎ ‎سپید‎ ‎تخت‎ ‎ظلم
و‎ ‎زن‎ ‎را‎ ‎برید‎ ‎عورت‎ ‎و‎ ‎ختنه‎ ‎گل

یه‎ ‎لشکر‎ ‎ز‎ ‎حیوان‎ ‎ریز‎ ‎و‎ ‎درشت
همه‎ ‎سربهسر‎ ‎ذبح‎ ‎و‎ ‎خونها‎ ‎شکفت

یکی‎ ‎نور‎ ‎و‎ ‎تقبیل‎ ‎انسان‎ ‎خدا
یه‎ ‎هیبت‎ ‎ز‎ ‎آب‎ ‎منی‎ ‎خون‎ ‎ردا

یه‎ ‎الله‎ ‎دیدا‎ ‎به‎ ‎ساحق‎ ‎زنا
تجاوز‎ ‎بگو‎ ‎مرگ‎ ‎و‎ ‎آتش‎ ‎خدا

و‎ ‎حیوان‎ ‎خونین‎ ‎و‎ ‎مرگ‎ ‎نفس
تجاوز‎ ‎وطی‎ ‎از‎ ‎خدایان‎ ‎پست

یه‎ ‎میدان‎ ‎و‎ ‎تن‎ ‎زیر‎ ‎خاک‎ ‎تا‎ ‎کمر
مسلمان‎ ‎یهودی‎ ‎و‎ ‎سنگ‎ ‎و‎ ‎تبر

یه‎ ‎سر‎ ‎زیر‎ ‎خاک‎ ‎و‎ ‎یه‎ ‎چرک‎ ‎و‎ ‎اثر
یه‎ ‎عورت‎ ‎بریده‎ ‎و‎ ‎خون‎ ‎قمر

یه‎ ‎زنجیر‎ ‎آتش‎ ‎به‎ ‎دست‎ ‎یه‎ ‎تن
شکست‎ ‎استخوان‎ ‎جسمها‎ ‎در‎ ‎کفن

دو‎ ‎صد‎ ‎بدتر‎ ‎از‎ ‎شرححال‎ ‎خدا
بگو‎ ‎ضجه‎ ‎فریاد‎ ‎بگو‎ ‎اشک‎ ‎آه

یه‎ ‎رؤیای‎ ‎صدقی‎ ‎و‎ ‎معراج‎ ‎روح
یه‎ ‎عرفان‎ ‎و‎ ‎بیداری‎ ‎من‎ ‎تو‎ ‎کوه

ز‎ ‎کابوس‎ ‎یزدان‎ ‎و‎ ‎بیدار‎ ‎ما
نشد‎ ‎حجت‎ ‎و‎ ‎راه‎ ‎دانش‎ ‎به‎ ‎پا

که‎ ‎طغیان‎ ‎شد‎ ‎عارف‎ ‎به‎ ‎الله‎ ‎و‎ ‎دین
بگو‎ ‎خواند‎ ‎و‎ ‎دانش‎ ‎و‎ ‎سمع‎ ‎و‎ ‎ببین

نخستش‎ ‎بگو‎ ‎خوانده‎ ‎قران‎ ‎کین
سپس‎ ‎غرق‎ ‎تورات‎ ‎و‎ ‎انجیل‎ ‎و‎ ‎دین

نه‎ ‎یکبار‎ ‎و‎ ‎ده‎ ‎بار‎ ‎و‎ ‎صدبار‎ ‎خواند
از‎ ‎این‎ ‎رنج‎ ‎و‎ ‎ظلم‎ ‎خدا‎ ‎او‎ ‎رساند

بخواند‎ ‎و‎ ‎بدانست‎ ‎و‎ ‎عارف‎ ‎بشد
از‎ ‎این‎ ‎ظلم‎ ‎یزدان‎ ‎دو‎ ‎صد‎ ‎بار‎ ‎مرد

یه‎ ‎سر‎ ‎بود‎ ‎و‎ ‎صدها‎ ‎هزاران‎ ‎کتاب
ز‎ ‎تاریخ‎ ‎و‎ ‎قانون‎ ‎حدیث‎ ‎و‎ ‎خدا

همه‎ ‎تشنه‎ ‎بود‎ ‎او‎ ‎به‎ ‎فهم‎ ‎کمال
به‎ ‎دانستن‎ ‎و‎ ‎خواندن‎ ‎الله‎ ‎و‎ ‎حال

هر‎ ‎آنکس‎ ‎سخن‎ ‎داشت‎ ‎یزدان‎ ‎خدا
شده‎ ‎گوش‎ ‎سپرده‎ ‎دلش‎ ‎را‎ ‎به‎ ‎ما

به‎ ‎خود‎ ‎گفت‎ ‎الله‎ ‎نباشد‎ ‎و‎ ‎نیست
و‎ ‎بازیچه‎ ‎انسان‎ ‎و‎ ‎آن‎ ‎پوچ‎ ‎کیست

ولیکن‎ ‎چه‎ ‎خوش‎ ‎بوده‎ ‎حال‎ ‎شما
و‎ ‎یزدان‎ ‎حضور‎ ‎دارد‎ ‎و‎ ‎آن‎ ‎خدا

خدا‎ ‎گر‎ ‎نباشد‎ ‎بشر‎ ‎هست‎ ‎مست
دو‎ ‎صد‎ ‎بدتر‎ ‎از‎ ‎آن‎ ‎خداوند‎ ‎پست

به‎ ‎قدرت‎ ‎شمایل‎ ‎بدارد‎ ‎خدا
خدا‎ ‎چیست‎ ‎جز‎ ‎قدرت‎ ‎و‎ ‎کین‎ ‎و‎ ‎آه

و‎ ‎طغیان‎ ‎ما‎ ‎غرق‎ ‎خواندن‎ ‎کتاب
فقط‎ ‎تشنه‎ ‎دانستن‎ ‎انسان‎ ‎خدا

و‎ ‎خواند‎ ‎و‎ ‎نوشت‎ ‎و‎ ‎شنید‎ ‎او‎ ‎به‎ ‎ما
سرودا‎ ‎به‎ ‎خالق‎ ‎به‎ ‎آزاد‎ ‎راه

و‎ ‎سالار‎ ‎جنگ‎ ‎و‎ ‎به‎ ‎ضد‎ ‎خدا
نمادی‎ ‎ز‎ ‎طغیان‎ ‎و‎ ‎عصیان‎ ‎و‎ ‎ما

و‎ ‎طغیان‎ ‎ما‎ ‎رمز‎ ‎باشد‎ ‎و‎ ‎راز
یه‎ ‎لب‎ ‎دوخته‎ ‎سینه‎ ‎پُر‎ ‎او‎ ‎رها

نگوید‎ ‎سخن‎ ‎را‎ ‎به‎ ‎یک‎ ‎تن‎ ‎نفر
که‎ ‎پس‎ ‎خود‎ ‎بداند‎ ‎سپس‎ ‎خلق‎ ‎بر

بخواند‎ ‎بداند‎ ‎جهان‎ ‎را‎ ‎خدا
قلم‎ ‎دست‎ ‎و‎ ‎پایان‎ ‎و‎ ‎هر‎ ‎درد‎ ‎آه

بگو‎ ‎سالیان‎ ‎درازی‎ ‎گذشت
بخواندن‎ ‎نوشتن‎ ‎ز‎ ‎جنگش‎ ‎بگشت

و‎ ‎سالار‎ ‎جنگا‎ ‎ببین‎ ‎اینسرا
رهایی‎ ‎به‎ ‎خانه‎ ‎نخستین‎ ‎به‎ ‎راه

و‎ ‎شورش‎ ‎در‎ ‎ایرانمان‎ ‎ساز‎ ‎شد
و‎ ‎او‎ ‎جنگسالار‎ ‎این‎ ‎راه‎ ‎شد

بگو‎ ‎در‎ ‎ره‎ ‎آزادگان‎ ‎بود‎ ‎عزم
بگو‎ ‎جان‎ ‎به‎ ‎آزادی‎ ‎و‎ ‎جنگ‎ ‎رزم

بگو‎ ‎جنگ‎ ‎آزادی‎ ‎و‎ ‎عزم‎ ‎تن
به‎ ‎قلب‎ ‎جهنم‎ ‎جهان‎ ‎بود‎ ‎رزم

نفس‎ ‎راه‎ ‎آزادگی‎ ‎بود‎ ‎و‎ ‎بس
برفت‎ ‎در‎ ‎میان‎ ‎شکستن‎ ‎قفس

ولیکن‎ ‎نبود‎ ‎عزم‎ ‎ایرانمان
نه‎ ‎آزاد‎ ‎ایران‎ ‎نه‎ ‎تنها‎ ‎همان

دگرباره‎ ‎ره‎ ‎را‎ ‎بگو‎ ‎راه‎ ‎جنگ
به‎ ‎خواندن‎ ‎نوشتن‎ ‎بگو‎ ‎فاش‎ ‎ننگ

نشست‎ ‎قلب‎ ‎تنهایی‎ ‎و‎ ‎خواند‎ ‎و‎ ‎گفت
نوشت‎ ‎و‎ ‎بخواند‎ ‎و‎ ‎نوشت‎ ‎و‎ ‎بگفت

گذشت‎ ‎سالیان‎ ‎از‎ ‎پس‎ ‎همدگر
ندانم‎ ‎یکی‎ ‎ده‎ ‎و‎ ‎کامل‎ ‎اثر

گذشت‎ ‎و‎ ‎نهایت‎ ‎بدین‎ ‎جا‎ ‎رسید
که‎ ‎طغیان‎ ‎سخنور‎ ‎به‎ ‎آزاد‎ ‎دید

کلامش‎ ‎به‎ ‎ایرانمان‎ ‎نشر‎ ‎شد
بگو‎ ‎وحی‎ ‎آزادی‎ ‎از‎ ‎صبر‎ ‎شد

بگفتا‎ ‎شنید‎ ‎او‎ ‎سکون‎ ‎و‎ ‎خروش
ز‎ ‎نقد‎ ‎و‎ ‎ز‎ ‎تهدید‎ ‎و‎ ‎دشنام‎ ‎فحش

و‎ ‎بیدار‎ ‎قشری‎ ‎کلامش‎ ‎به‎ ‎رزم
خدایان‎ ‎بریده‎ ‎سرش‎ ‎را‎ ‎به‎ ‎عزم

بگو‎ ‎مردمی‎ ‎نام‎ ‎او‎ ‎را‎ ‎شنید
یه‎ ‎تن‎ ‎یار‎ ‎و‎ ‎دیگر‎ ‎به‎ ‎نفرت‎ ‎رسید

و‎ ‎کس‎ ‎بیتفاوت‎ ‎کنارش‎ ‎گذشت
و‎ ‎آن‎ ‎سیل‎ ‎در‎ ‎خواب‎ ‎و‎ ‎تکرار‎ ‎مشق

کلامش‎ ‎بگفت‎ ‎و‎ ‎یه‎ ‎موجی‎ ‎رسید
یه‎ ‎طوفان‎ ‎خشم‎ ‎و‎ ‎یه‎ ‎جهلی‎ ‎دمید

یکی‎ ‎خواند‎ ‎و‎ ‎شد‎ ‎آینه‎ ‎رو‎ ‎به‎ ‎خود
خودش‎ ‎جست‎ ‎در‎ ‎رزم‎ ‎او‎ ‎کالبد

یکی‎ ‎لعن‎ ‎و‎ ‎نفرین‎ ‎به‎ ‎او‎ ‎داد‎ ‎و‎ ‎بس
یکی‎ ‎گفته‎ ‎شیطان‎ ‎راند‎ ‎است‎ ‎پست

همه‎ ‎گفتن‎ ‎از‎ ‎او‎ ‎و‎ ‎طغیان‎ ‎شنید
و‎ ‎افسانه‎ ‎آغاز‎ ‎رهایی‎ ‎دمید

پس‎ ‎از‎ ‎گفتن‎ ‎و‎ ‎صد‎ ‎هزار‎ ‎گو‎ ‎و‎ ‎گفت
خداوند‎ ‎جلاد‎ ‎و‎ ‎خشمش‎ ‎شکفت

یه‎ ‎دستبند‎ ‎و‎ ‎پابند‎ ‎و‎ ‎زندان‎ ‎و‎ ‎حصر
بگو‎ ‎از‎ ‎شکنجه‎ ‎ز‎ ‎خونین‎ ‎عصر

یه‎ ‎زندان‎ ‎تاریک‎ ‎و‎ ‎نمدار‎ ‎و‎ ‎گود
یه‎ ‎دژخیم‎ ‎و‎ ‎الله‎ ‎و‎ ‎تنهای‎ ‎خرد

یه‎ ‎دست‎ ‎بریده‎ ‎محارب‎ ‎خدا
و‎ ‎پایی‎ ‎بریدند‎ ‎و‎ ‎ننگین‎ ‎خدا

یه‎ ‎تن‎ ‎پر‎ ‎ز‎ ‎تیغ‎ ‎و‎ ‎تبر‎ ‎فحش‎ ‎و‎ ‎خشم
یه‎ ‎دوزخ‎ ‎زمین‎ ‎و‎ ‎یه‎ ‎جلاد‎ ‎وحش

یه‎ ‎سیلاب‎ ‎خون‎ ‎و‎ ‎تنی‎ ‎پر‎ ‎ز‎ ‎خون
یه‎ ‎سودا‎ ‎ز‎ ‎اقرار‎ ‎و‎ ‎وهم‎ ‎جنون

یه‎ ‎طغیان‎ ‎و‎ ‎آزاده‎ ‎جاندار‎ ‎راد
یه‎ ‎رزمی‎ ‎ز‎ ‎طغیان‎ ‎و‎ ‎آزاد‎ ‎داد

و‎ ‎سالار‎ ‎جنگ‎ ‎دست‎ ‎بسته‎ ‎به‎ ‎حصر
خدا‎ ‎تکیه‎ ‎قدرت‎ ‎خدا‎ ‎ننگ‎ ‎پست

خدا‎ ‎گفت‎ ‎و‎ ‎طغیان‎ ‎شنید‎ ‎حرف‎ ‎او
و‎ ‎گردنکش‎ ‎انسان‎ ‎خداوند‎ ‎کور

که‎ ‎شیطان‎ ‎تو‎ ‎ای‎ ‎رانده‎ ‎از‎ ‎آن‎ ‎عدن
تو‎ ‎ای‎ ‎فخر‎ ‎بیمایه‎ ‎آتش‎ ‎به‎ ‎تن

تو‎ ‎پر‎ ‎نفرتی‎ ‎از‎ ‎خدا‎ ‎از‎ ‎بشر
چه‎ ‎خواهی‎ ‎از‎ ‎تو‎ ‎مردمان‎ ‎ای‎ ‎تو‎ ‎شر

تو‎ ‎که‎ ‎پر‎ ‎ز‎ ‎عصیان‎ ‎و‎ ‎شورشگری
یه‎ ‎یاغی‎ ‎و‎ ‎عیار‎ ‎و‎ ‎طغیانگری

تو‎ ‎که‎ ‎خلق‎ ‎من‎ ‎باشی‎ ‎از‎ ‎نطفه‎ ‎من
یه‎ ‎بازیچه‎ ‎از‎ ‎جبر‎ ‎و‎ ‎در‎ ‎حصر‎ ‎تن

کلامت‎ ‎چه‎ ‎باشد‎ ‎برابر‎ ‎به‎ ‎من
یه‎ ‎قرآن‎ ‎بیرزد‎ ‎به‎ ‎هفتاد‎ ‎من

منم‎ ‎خالق‎ ‎آری‎ ‎تو‎ ‎شیطان‎ ‎کم
بترس‎ ‎از‎ ‎من‎ ‎ای‎ ‎اهرمن‎ ‎اهرمن

چه‎ ‎گویی‎ ‎ز‎ ‎حیوان‎ ‎تو‎ ‎ای‎ ‎خلمشنگ
تو‎ ‎دافع‎ ‎ز‎ ‎خلق‎ ‎منی‎ ‎ای‎ ‎دونگ

هر‎ ‎آنچه‎ ‎دلت‎ ‎در‎ ‎گرو‎ ‎بود‎ ‎و‎ ‎هست
همه‎ ‎لطف‎ ‎من‎ ‎نعمتم‎ ‎بود‎ ‎پست

چه‎ ‎گویی‎ ‎که‎ ‎طغیان‎ ‎بر‎ ‎آن‎ ‎حق‎ ‎کنی
به‎ ‎قادر‎ ‎تکبر‎ ‎بر‎ ‎او‎ ‎شق‎ ‎کنی

نفسهای‎ ‎تو‎ ‎امر‎ ‎من‎ ‎دم‎ ‎شود
و‎ ‎با‎ ‎اذن‎ ‎من‎ ‎بازدم‎ ‎کم‎ ‎شود

تو‎ ‎از‎ ‎پاکی‎ ‎تن‎ ‎سخن‎ ‎داریا
تجاوز‎ ‎به‎ ‎تن‎ ‎مرد‎ ‎او‎ ‎آریا

تو‎ ‎خلقی‎ ‎یه‎ ‎بنده‎ ‎یه‎ ‎برده‎ ‎به‎ ‎من
منم‎ ‎خالقا‎ ‎و‎ ‎تو‎ ‎کهتر‎ ‎ز‎ ‎تن

بزن‎ ‎سجده‎ ‎آری‎ ‎طلب‎ ‎کن‎ ‎مدد
که‎ ‎یزدان‎ ‎رحیم‎ ‎عفو‎ ‎او‎ ‎میرسد

کلام‎ ‎خداوند‎ ‎طغیان‎ ‎شنید
در‎ ‎آتش‎ ‎سخنهای‎ ‎او‎ ‎هم‎ ‎رسید

و‎ ‎آزاده‎ ‎پاسخ‎ ‎به‎ ‎یزدان‎ ‎عدن
به‎ ‎الله‎ ‎بیمار‎ ‎و‎ ‎ننگین‎ ‎تن

من‎ ‎عاشق‎ ‎به‎ ‎جاندار‎ ‎و‎ ‎جاندارگان
و‎ ‎نفرت‎ ‎نیاز‎ ‎قدرت‎ ‎الله‎ ‎خان

از‎ ‎انسان‎ ‎طلب‎ ‎احترامی‎ ‎به‎ ‎جان
به‎ ‎آزادی‎ ‎گل‎ ‎به‎ ‎حیوان‎ ‎نسان

و‎ ‎شورشگر‎ ‎آری‎ ‎و‎ ‎طغیان‎ ‎منم
به‎ ‎ضد‎ ‎نیاز‎ ‎و‎ ‎به‎ ‎قدرت‎ ‎تنم

و‎ ‎شاید‎ ‎که‎ ‎من‎ ‎خلق‎ ‎باشم‎ ‎ز‎ ‎تو
بگو‎ ‎اختیار‎ ‎آتشی‎ ‎تخت‎ ‎تو

کلامم‎ ‎همه‎ ‎نشر‎ ‎آزادی‎ ‎است
و‎ ‎طغیان‎ ‎شجاعت‎ ‎به‎ ‎زنداری‎ ‎است

و‎ ‎حیوان‎ ‎نفس‎ ‎جان‎ ‎من‎ ‎راه‎ ‎تو
بسازد‎ ‎جهان‎ ‎آرمان‎ ‎است‎ ‎نو

تو‎ ‎پر‎ ‎فخر‎ ‎و‎ ‎الله‎ ‎تو‎ ‎پر‎ ‎ادعا
و‎ ‎شب‎ ‎مهر‎ ‎و‎ ‎جنگل‎ ‎کجا‎ ‎شه‎ ‎کجا

غرورم‎ ‎همه‎ ‎خرج‎ ‎بیداری‎ ‎است
بگو‎ ‎رزم‎ ‎بر‎ ‎هرچه‎ ‎برداری‎ ‎است

نفس‎ ‎مفت‎ ‎چنگت‎ ‎خداوند‎ ‎پست
تو‎ ‎جبار‎ ‎و‎ ‎قاسم‎ ‎تو‎ ‎خونین‎ ‎پرست

و‎ ‎فریاد‎ ‎من‎ ‎محو‎ ‎قدرت‎ ‎تو‎ ‎پست
بگو‎ ‎محو‎ ‎باد‎ ‎آن‎ ‎نیازان‎ ‎و‎ ‎بست

و‎ ‎پاکی‎ ‎تن‎ ‎را‎ ‎نخوان‎ ‎در‎ ‎کفن
به‎ ‎زور‎ ‎تجاوز‎ ‎به‎ ‎چاقو‎ ‎به‎ ‎تن

منم‎ ‎عزم‎ ‎و‎ ‎فریاد‎ ‎رهایی‎ ‎منم
نه‎ ‎بازیچه‎ ‎دستان‎ ‎تو‎ ‎آن‎ ‎غمم

ستایش‎ ‎همه‎ ‎محو‎ ‎و‎ ‎آزاد‎ ‎تن
رهایی‎ ‎و‎ ‎بیدار‎ ‎دنیا‎ ‎وطن

و‎ ‎یزدان‎ ‎از‎ ‎این‎ ‎پاسخ‎ ‎او‎ ‎خشمگین
و‎ ‎فریاد‎ ‎و‎ ‎حد‎ ‎میزند‎ ‎سهمگین

دو‎ ‎دستان‎ ‎به‎ ‎زیر‎ ‎و‎ ‎به‎ ‎هم‎ ‎بسته‎ ‎است
و‎ ‎شلاق‎ ‎و‎ ‎پشت‎ ‎و‎ ‎نفس‎ ‎خسته‎ ‎است

برید‎ ‎دست‎ ‎طغیان‎ ‎و‎ ‎مزدور‎ ‎بود
به‎ ‎فرمان‎ ‎الله‎ ‎که‎ ‎او‎ ‎کور‎ ‎بود

و‎ ‎دیگر‎ ‎نگو‎ ‎از‎ ‎مصیبت‎ ‎به‎ ‎ما
شکنجه‎ ‎خدا‎ ‎بود‎ ‎و‎ ‎کشتن‎ ‎خدا

پس‎ ‎از‎ ‎روز‎ ‎و‎ ‎شبهای‎ ‎پر‎ ‎درد‎ ‎و‎ ‎رنج
دگرباره‎ ‎یزدان‎ ‎و‎ ‎اندرز‎ ‎و‎ ‎پند

که‎ ‎طغیان‎ ‎بیا‎ ‎زیر‎ ‎یوغ‎ ‎خدا
بشو‎ ‎بنده‎ ‎صالح‎ ‎نکن‎ ‎ادعا

کجا‎ ‎را‎ ‎تو‎ ‎با‎ ‎حرف‎ ‎خود‎ ‎ساختی
تو‎ ‎در‎ ‎رنج‎ ‎و‎ ‎دردی‎ ‎و‎ ‎تو‎ ‎باختی

منم‎ ‎خالقا‎ ‎و‎ ‎تو‎ ‎تنها‎ ‎بترس
سخن‎ ‎را‎ ‎نگو‎ ‎و‎ ‎تو‎ ‎از‎ ‎من‎ ‎بلرز

سخنگوی‎ ‎باش‎ ‎از‎ ‎کرمهای‎ ‎ما
بزن‎ ‎سجده‎ ‎چون‎ ‎آدمان‎ ‎بر‎ ‎خدا

ز‎ ‎لطفم‎ ‎بگو‎ ‎شعرهایی‎ ‎ز‎ ‎عشق
از‎ ‎آن‎ ‎لعب‎ ‎و‎ ‎لعل‎ ‎و‎ ‎از‎ ‎آن‎ ‎جور‎ ‎و‎ ‎فسق

و‎ ‎سوگند‎ ‎من‎ ‎باشد‎ ‎آن‎ ‎افتخار
تو‎ ‎را‎ ‎من‎ ‎دهم‎ ‎جا‎ ‎سرا‎ ‎اقتدار

و‎ ‎طغیان‎ ‎شنید‎ ‎و‎ ‎بگفتا‎ ‎سخن
یه‎ ‎پاسخ‎ ‎به‎ ‎او‎ ‎داد‎ ‎دندانشکن

که‎ ‎یزدان‎ ‎غرورم‎ ‎همه‎ ‎هیچ‎ ‎و‎ ‎روی
سجودم‎ ‎چو‎ ‎انسان‎ ‎و‎ ‎آوای‎ ‎اوی

نه‎ ‎از‎ ‎بهر‎ ‎جاه‎ ‎و‎ ‎نه‎ ‎آن‎ ‎اقتدار
نه‎ ‎از‎ ‎ترس‎ ‎و‎ ‎درد‎ ‎و‎ ‎شکنجه‎ ‎ز‎ ‎غار

که‎ ‎در‎ ‎راه‎ ‎آزاد‎ ‎جاندارگان
بگو‎ ‎مرد‎ ‎فخر‎ ‎و‎ ‎بگو‎ ‎جانفشان

تو‎ ‎دنیای‎ ‎آزاد‎ ‎رها‎ ‎دار‎ ‎آن
طمع‎ ‎را‎ ‎بکش‎ ‎نفی‎ ‎قدرت‎ ‎بخوان

پر‎ ‎از‎ ‎قدرتی‎ ‎محو‎ ‎دارا‎ ‎نیاز
و‎ ‎محو‎ ‎تجاوز‎ ‎به‎ ‎حیوان‎ ‎و‎ ‎آز

شکن‎ ‎این‎ ‎بت‎ ‎اشرفا‎ ‎ای‎ ‎خدا
بگو‎ ‎محو‎ ‎آن‎ ‎بردگیهای‎ ‎راه

به‎ ‎پا‎ ‎دار‎ ‎درفش‎ ‎شجاعت‎ ‎به‎ ‎تن
بخشکان‎ ‎تو‎ ‎قدرت‎ ‎و‎ ‎آزاد‎ ‎زن

و‎ ‎اینگونه‎ ‎آمد‎ ‎میان‎ ‎رزمگو
خدا‎ ‎در‎ ‎دل‎ ‎خشم‎ ‎و‎ ‎آتش‎ ‎به‎ ‎رو

همه‎ ‎جان‎ ‎یزدان‎ ‎برآشفته‎ ‎شد
ز‎ ‎نطق‎ ‎تو‎ ‎طغیان‎ ‎و‎ ‎دیوانه‎ ‎شد

و‎ ‎فتوا‎ ‎به‎ ‎حد‎ ‎و‎ ‎بگو‎ ‎قتل‎ ‎فرد
سر‎ ‎از‎ ‎تن‎ ‎جدا‎ ‎دار‎ ‎و‎ ‎میدان‎ ‎شهر

و‎ ‎بینندگان‎ ‎عبرت‎ ‎از‎ ‎شر‎ ‎بشر
هرآن‎ ‎کس‎ ‎بشورد‎ ‎خداوند‎ ‎نر

هر‎ ‎آنکس‎ ‎بگوید‎ ‎سخن‎ ‎را‎ ‎به‎ ‎کفر
سرانجام‎ ‎او‎ ‎حد‎ ‎و‎ ‎حق،‎ ‎شرع‎ ‎و‎ ‎عرف

و‎ ‎فرمان‎ ‎یزدان‎ ‎بگو‎ ‎امر‎ ‎باد
و‎ ‎دژخیم‎ ‎شورید‎ ‎و‎ ‎او‎ ‎شرم‎ ‎باد

ولیکن‎ ‎بگو‎ ‎قبل‎ ‎آن‎ ‎تیغ‎ ‎کند
وصیت‎ ‎سخن‎ ‎هرچه‎ ‎داری‎ ‎تو‎ ‎تند

که‎ ‎طغیان‎ ‎مغرور‎ ‎سخندار‎ ‎خواند
به‎ ‎هر‎ ‎وارث‎ ‎آزاده‎ ‎فریاد‎ ‎ماند

که‎ ‎ای‎ ‎وارثان‎ ‎راه‎ ‎آزادگی
دلیران‎ ‎شجاعان‎ ‎این‎ ‎زندگی

و‎ ‎آنکس‎ ‎که‎ ‎جانش‎ ‎تفاوت‎ ‎نبود
خدایان‎ ‎و‎ ‎مرگم‎ ‎به‎ ‎تو‎ ‎داد‎ ‎بود

همه‎ ‎نطق‎ ‎آخر‎ ‎به‎ ‎من‎ ‎گوشدار
به‎ ‎راه‎ ‎رهایی‎ ‎و‎ ‎رزمم‎ ‎به‎ ‎کار

سری‎ ‎بودم‎ ‎از‎ ‎فکر‎ ‎و‎ ‎اندیشه‎ ‎نو
و‎ ‎راه‎ ‎و‎ ‎رهایی‎ ‎من‎ ‎ما‎ ‎و‎ ‎تو

مهم‎ ‎نیست‎ ‎بود‎ ‎و‎ ‎نبودم‎ ‎بدان
یه‎ ‎جان‎ ‎را‎ ‎چه‎ ‎ارزش‎ ‎رهایی‎ ‎بخوان

بگویم‎ ‎سخن‎ ‎نقل‎ ‎الله‎ ‎نیست
یه‎ ‎الله‎ ‎نام‎ ‎و‎ ‎هزاران‎ ‎ستیز

و‎ ‎قدرت‎ ‎یکی‎ ‎از‎ ‎شمایل‎ ‎خداست
نیاز‎ ‎شهوت‎ ‎و‎ ‎ظلم‎ ‎و‎ ‎آری‎ ‎خداست

نخواهم‎ ‎سخن‎ ‎را‎ ‎درازش‎ ‎کنم
هر‎ ‎آنچه‎ ‎بگویم‎ ‎سخن‎ ‎باد‎ ‎کم

به‎ ‎پایان‎ ‎دهم‎ ‎این‎ ‎نفس‎ ‎را‎ ‎سخن
اگر‎ ‎طالبی‎ ‎پُر‎ ‎سخنهای‎ ‎من

به‎ ‎آرمان‎ ‎و‎ ‎زیبا‎ ‎و‎ ‎در‎ ‎رزم‎ ‎ما
رهایی‎ ‎بگو‎ ‎راهبر‎ ‎عزم‎ ‎ما

بگفتا‎ ‎پر‎ ‎از‎ ‎فخر‎ ‎آخر‎ ‎سخن
و‎ ‎سر‎ ‎را‎ ‎بریدند‎ ‎آذین‎ ‎وطن

و‎ ‎طغیان‎ ‎بگو‎ ‎جان‎ ‎خود‎ ‎مرگ‎ ‎داد
و‎ ‎نشر‎ ‎رهایی‎ ‎و‎ ‎در‎ ‎ارگ‎ ‎باد

بگو‎ ‎مرد‎ ‎راهش‎ ‎ببین‎ ‎زنده‎ ‎ماند
بگو‎ ‎رزم‎ ‎او‎ ‎این‎ ‎جهان‎ ‎را‎ ‎تکاند

گذر‎ ‎سالیانی‎ ‎بر‎ ‎ایران‎ ‎گذشت
بگو‎ ‎قبضه‎ ‎قدرت‎ ‎به‎ ‎یزدان‎ ‎بگشت

ولیکن‎ ‎سخنهای‎ ‎طغیان‎ ‎زمین
به‎ ‎تدریس‎ ‎و‎ ‎با‎ ‎گفتن‎ ‎از‎ ‎مردمین

هزاری‎ ‎و‎ ‎طغیان‎ ‎به‎ ‎ایران‎ ‎شکفت
نه‎ ‎ایران‎ ‎که‎ ‎جام‎ ‎جهان‎ ‎او‎ ‎که‎ ‎گفت

سخنهای‎ ‎نو‎ ‎صد‎ ‎هزار‎ ‎ایدهها
یه‎ ‎ایرانزمین‎ ‎لرزه‎ ‎آری‎ ‎رها

و‎ ‎قشری‎ ‎و‎ ‎سرباز‎ ‎آزاد‎ ‎ما
ز‎ ‎ترکان‎ ‎و‎ ‎گیلک‎ ‎ز‎ ‎لرهای‎ ‎ما

ز‎ ‎هر‎ ‎قوم‎ ‎ایران‎ ‎زبان‎ ‎و‎ ‎نژاد
از‎ ‎آن‎ ‎حزبها‎ ‎و‎ ‎گروه‎ ‎و‎ ‎نهاد

چه‎ ‎با‎ ‎نفرت‎ ‎و‎ ‎عشق‎ ‎از‎ ‎یاد‎ ‎او
همه‎ ‎یکصدا‎ ‎همچو‎ ‎آن‎ ‎تار‎ ‎مو

بگو‎ ‎یکدلان‎ ‎را‎ ‎بسازد‎ ‎زمان
و‎ ‎ایران‎ ‎و‎ ‎آزاد‎ ‎و‎ ‎آرمان‎ ‎جهان

به‎ ‎سودای‎ ‎آزادگی‎ ‎جانبهکف
رسیدن‎ ‎به‎ ‎آزاد‎ ‎ایران‎ ‎هدف

نه‎ ‎ترسی‎ ‎ز‎ ‎شلاق‎ ‎بود‎ ‎و‎ ‎نه‎ ‎رنج
همه‎ ‎یکصدا‎ ‎نغم‎ ‎آزاد‎ ‎گنج

بگو‎ ‎شور‎ ‎ایرانیان‎ ‎را‎ ‎گرفت
و‎ ‎طغیان‎ ‎و‎ ‎همت‎ ‎بگو‎ ‎پا‎ ‎گرفت

و‎ ‎دیندار‎ ‎و‎ ‎بیدین‎ ‎به‎ ‎پا‎ ‎خواست‎ ‎گفت
رهایی‎ ‎از‎ ‎آنم‎ ‎خودت‎ ‎دین‎ ‎و‎ ‎کفر

یه‎ ‎دست‎ ‎در‎ ‎میان‎ ‎دست‎ ‎ایرانیان
همه‎ ‎دست‎ ‎در‎ ‎دست‎ ‎ایرانمان

وطن‎ ‎بود‎ ‎صحنی‎ ‎پر‎ ‎از‎ ‎مردمان
ز‎ ‎هر‎ ‎قوم‎ ‎و‎ ‎هر‎ ‎جای‎ ‎از‎ ‎ایرانمان

هدف‎ ‎ساخت‎ ‎ایران‎ ‎از‎ ‎آن‎ ‎مردمان
هر‎ ‎ایده‎ ‎سرایی‎ ‎به‎ ‎ایرانمان

که‎ ‎از‎ ‎شیعه‎ ‎سنی،‎ ‎یهود‎ ‎و‎ ‎نصار
بهایی‎ ‎و‎ ‎بیدین‎ ‎مجاهد‎ ‎هزار

همه‎ ‎هر‎ ‎چه‎ ‎باور‎ ‎در‎ ‎ایرانمان
همه‎ ‎صاحب‎ ‎ملک‎ ‎و‎ ‎آن‎ ‎خانمان

و‎ ‎این‎ ‎اتحادی‎ ‎از‎ ‎ایرانیان
همین‎ ‎راه‎ ‎بیداری‎ ‎ما‎ ‎جهان

و‎ ‎قشری‎ ‎و‎ ‎نفرت‎ ‎ز‎ ‎طغیانمان
بگو‎ ‎صف‎ ‎اول‎ ‎به‎ ‎کام‎ ‎جهان

و‎ ‎تصویر‎ ‎ایران‎ ‎شکوهی‎ ‎عظیم
همه‎ ‎دست‎ ‎در‎ ‎دست‎ ‎این‎ ‎سرزمین

چنین‎ ‎دور‎ ‎فکر‎ ‎دل‎ ‎ایرانزمین
بگو‎ ‎آن‎ ‎مجاز‎ ‎واقع‎ ‎دنیا‎ ‎ببین

و‎ ‎این‎ ‎اتحاد‎ ‎بین‎ ‎ایرانیان
قلم‎ ‎قاصر‎ ‎از‎ ‎گفتن‎ ‎این‎ ‎کلام

مثالی‎ ‎بگویم‎ ‎تو‎ ‎آن‎ ‎گوش‎ ‎دار
و‎ ‎حیرت‎ ‎بکن‎ ‎عزم‎ ‎خود‎ ‎هوش‎ ‎دار

به‎ ‎میدان‎ ‎نامی‎ ‎بگو‎ ‎شهریار
همه‎ ‎دست‎ ‎در‎ ‎دست‎ ‎هم‎ ‎کارزار

سیهپوش‎ ‎مزدور‎ ‎و‎ ‎یزدان‎ ‎کین
بیامد‎ ‎میان‎ ‎مردم‎ ‎ایرانزمین

نه‎ ‎یک‎ ‎تن‎ ‎یه‎ ‎مزدور‎ ‎باطوم‎ ‎به‎ ‎دست
هزاران‎ ‎نفر‎ ‎مسخ‎ ‎الله‎ ‎مست

که‎ ‎با‎ ‎تیر‎ ‎و‎ ‎قداره‎ ‎آمد‎ ‎میان
به‎ ‎هجوه‎ ‎کشید‎ ‎مردم‎ ‎ایرانمان

به‎ ‎هرکس‎ ‎زدی‎ ‎ضربتی‎ ‎عدل‎ ‎و‎ ‎داد
و‎ ‎تیری‎ ‎به‎ ‎میدان‎ ‎و‎ ‎فریاد‎ ‎و‎ ‎داد

ولیکن‎ ‎همه‎ ‎دست‎ ‎در‎ ‎دست‎ ‎هم
کسی‎ ‎پس‎ ‎نرفت‎ ‎صف‎ ‎مردم‎ ‎وطن

و‎ ‎مزدور‎ ‎و‎ ‎آن‎ ‎هجوههایی‎ ‎که‎ ‎گفت
نه‎ ‎فریاد‎ ‎و‎ ‎با‎ ‎مکر‎ ‎حیله‎ ‎شکفت

یه‎ ‎شیعه‎ ‎هویدا‎ ‎از‎ ‎ایرانیان
بدو‎ ‎گفته‎ ‎از‎ ‎آن‎ ‎امام‎ ‎زمان

برادر‎ ‎مسلمان‎ ‎چرا‎ ‎دینفروش
نترسی‎ ‎ز‎ ‎الله‎ ‎و‎ ‎یزدان‎ ‎خروش

تو‎ ‎از‎ ‎دین‎ ‎ما‎ ‎امتی‎ ‎از‎ ‎خدا
چرا‎ ‎پشت‎ ‎کردی‎ ‎ولایت‎ ‎به‎ ‎ما

ولیکن‎ ‎خداوند‎ ‎رحمان‎ ‎رحیم
بکن‎ ‎توبه‎ ‎عفو‎ ‎میرسد‎ ‎از‎ ‎حکیم

بیا‎ ‎دور‎ ‎باش‎ ‎از‎ ‎دل‎ ‎این‎ ‎آدمان
از‎ ‎این‎ ‎حزب‎ ‎بدکاره‎ ‎شیطان‎ ‎نشان

تویی‎ ‎مالک‎ ‎روز‎ ‎و‎ ‎فردایمان
به‎ ‎پیوند‎ ‎با‎ ‎ما‎ ‎تویی‎ ‎شاهمان

و‎ ‎گفتار‎ ‎مزدور‎ ‎خداوند‎ ‎خان
و‎ ‎ترسی‎ ‎که‎ ‎مهمان‎ ‎بر‎ ‎این‎ ‎مردمان

ز‎ ‎بین‎ ‎چنین‎ ‎قوم،‎ ‎جماعت‎ ‎عیان
بگو‎ ‎ترس‎ ‎دور‎ ‎از‎ ‎دل‎ ‎شیعیان

و‎ ‎ناگه‎ ‎لب‎ ‎از‎ ‎لب‎ ‎گشود‎ ‎و‎ ‎شگفت
به‎ ‎یزدان‎ ‎و‎ ‎یارش‎ ‎چنین‎ ‎رأی‎ ‎گفت

من‎ ‎آن‎ ‎شیعه‎ ‎عاشق‎ ‎امام‎ ‎زمان
نه‎ ‎آن‎ ‎دینفروش‎ ‎همچو‎ ‎ملایتان

بگو‎ ‎دین‎ ‎من‎ ‎کو‎ ‎و‎ ‎آیینتان
و‎ ‎راهم‎ ‎بگو‎ ‎کربلا‎ ‎و‎ ‎بخوان

نه‎ ‎عفو‎ ‎تو‎ ‎خواهم‎ ‎نه‎ ‎جاه‎ ‎و‎ ‎مقام
نه‎ ‎آزادی‎ ‎و‎ ‎قید‎ ‎و‎ ‎بست‎ ‎و‎ ‎فغان

بگو‎ ‎لعن‎ ‎بر‎ ‎تو‎ ‎به‎ ‎شیطان‎ ‎خزان
من‎ ‎آزاده‎ ‎باشم‎ ‎و‎ ‎جانم‎ ‎فشان

و‎ ‎پایان‎ ‎سخن‎ ‎تلخ‎ ‎مزدور‎ ‎کام
و‎ ‎فرمان‎ ‎آتش‎ ‎به‎ ‎شیعه‎ ‎فغان

بهپیش‎ ‎آن‎ ‎دلیران‎ ‎و‎ ‎ایرانیان
سپر‎ ‎گشته‎ ‎بر‎ ‎جان‎ ‎آن‎ ‎شیعیان

و‎ ‎رگبار‎ ‎سرب‎ ‎آتش‎ ‎و‎ ‎خون‎ ‎به‎ ‎راه
به‎ ‎جان‎ ‎مردمان‎ ‎مرگ‎ ‎در‎ ‎کوله‎ ‎راه

و‎ ‎مصداق‎ ‎افسانه‎ ‎بسیار‎ ‎بود
بگو‎ ‎درب‎ ‎آزادگی‎ ‎را‎ ‎گشود

همه‎ ‎تنبهتن‎ ‎جان‎ ‎فدای‎ ‎رها
و‎ ‎فریاد‎ ‎و‎ ‎آزادگی‎ ‎را‎ ‎بخواه

نشد‎ ‎ساده‎ ‎ایران‎ ‎رها‎ ‎از‎ ‎خدا
چه‎ ‎بسیار‎ ‎پرپر‎ ‎شد‎ ‎آن‎ ‎گلسرا

ولیکن‎ ‎چه‎ ‎والاتر‎ ‎از‎ ‎این‎ ‎رها
و‎ ‎جان‎ ‎در‎ ‎گرو‎ ‎مسلک‎ ‎آزاد‎ ‎راه

به‎ ‎قول‎ ‎تو‎ ‎فرزانه‎ ‎ای‎ ‎پیر‎ ‎طوس
خرد‎ ‎ورز،‎ ‎شاه‎ ‎سخن‎ ‎عزم‎ ‎طوس

اگر‎ ‎مایهی‎ ‎زندگی‎ ‎بندگی‎ ‎است
دو‎ ‎صد‎ ‎باره‎ ‎مردن‎ ‎به‎ ‎از‎ ‎زندگی‎ ‎است

ندانم‎ ‎زمانی‎ ‎که‎ ‎ایران‎ ‎رهاست
ولیکن‎ ‎رهایی‎ ‎از‎ ‎آن‎ ‎شماست

و‎ ‎گو‎ ‎با‎ ‎من‎ ‎ایران‎ ‎رها‎ ‎بود‎ ‎ماه
ز‎ ‎یزدان‎ ‎و‎ ‎یوغ‎ ‎و‎ ‎اسارت‎ ‎خدا

ز‎ ‎ننگین‎ ‎خدایان‎ ‎و‎ ‎ملای‎ ‎ننگ
از‎ ‎این‎ ‎مست‎ ‎قدرت‎ ‎چو‎ ‎تیمور‎ ‎لنگ

و‎ ‎ایران‎ ‎رها‎ ‎مهد‎ ‎آزادگی
به‎ ‎خواندن‎ ‎شجاعت‎ ‎به‎ ‎دلدادگی

همه‎ ‎در‎ ‎جهان‎ ‎کوش‎ ‎و‎ ‎جان‎ ‎دادگی
و‎ ‎تشنه‎ ‎به‎ ‎فهم‎ ‎تو‎ ‎آزادگی

به‎ ‎داد‎ ‎آن‎ ‎کشیدند‎ ‎ملای‎ ‎ننگ
خدم‎ ‎هم‎ ‎حشم‎ ‎هم‎ ‎تو‎ ‎مزدور‎ ‎و‎ ‎انگ

همه‎ ‎قاتلان،‎ ‎قاتل‎ ‎ایرانزمین
یه‎ ‎مزدور‎ ‎جانی‎ ‎وزارت‎ ‎ز‎ ‎کین

بگو‎ ‎صد‎ ‎هزاران‎ ‎از‎ ‎ایرانیان
ز‎ ‎آزادگان‎ ‎روز‎ ‎و‎ ‎از‎ ‎خاوران

بگو‎ ‎طعمه‎ ‎از‎ ‎قتل‎ ‎و‎ ‎غارت‎ ‎خدا
وزارت‎ ‎نجاست‎ ‎بگو‎ ‎مکر‎ ‎گاه

چه‎ ‎آنان‎ ‎که‎ ‎در‎ ‎کوی‎ ‎و‎ ‎دانشسرا
و‎ ‎یا‎ ‎طعمه‎ ‎بر‎ ‎دولت‎ ‎کودتا

همه‎ ‎دردمندان‎ ‎و‎ ‎ظلم‎ ‎دیدگان
پدر‎ ‎مادران‎ ‎کودکان‎ ‎همسران

همه‎ ‎یکصدا‎ ‎رو‎ ‎به‎ ‎داد‎ ‎و‎ ‎سرا
گذشتند‎ ‎ز‎ ‎ملای‎ ‎ننگ‎ ‎و‎ ‎خدا

و‎ ‎پایان‎ ‎ظلم‎ ‎باید‎ ‎و‎ ‎داد‎ ‎ما
همه‎ ‎دردها‎ ‎را‎ ‎رها‎ ‎باد‎ ‎راه

و‎ ‎تدریس‎ ‎آزادگی‎ ‎از‎ ‎سرا
و‎ ‎جام‎ ‎جهان‎ ‎حیرت‎ ‎و‎ ‎آن‎ ‎خدا

بیا‎ ‎و‎ ‎بیاموز‎ ‎رها‎ ‎را‎ ‎ز‎ ‎ما
ز‎ ‎قلب‎ ‎چنین‎ ‎شور‎ ‎از‎ ‎ایران‎ ‎رها

که‎ ‎ملای‎ ‎ننگ‎ ‎و‎ ‎هوادار‎ ‎آه
بگو‎ ‎بخشش‎ ‎آزاد‎ ‎از‎ ‎ایران‎ ‎سرا

همین‎ ‎بس‎ ‎نبود‎ ‎درس‎ ‎آزادگی
که‎ ‎ایران‎ ‎ما‎ ‎عشق‎ ‎و‎ ‎دلدادگی

و‎ ‎هرکس‎ ‎که‎ ‎باور‎ ‎ولایتفقیه
بگو‎ ‎صاحب‎ ‎دین‎ ‎و‎ ‎دنیا‎ ‎وسیع

همه‎ ‎آمدند‎ ‎و‎ ‎به‎ ‎هر‎ ‎باوری
به‎ ‎هر‎ ‎دین‎ ‎و‎ ‎ایمان‎ ‎سیاستوری

ز‎ ‎قوم‎ ‎و‎ ‎نژاد‎ ‎و‎ ‎ز‎ ‎آیین‎ ‎زبان
ز‎ ‎عرفان‎ ‎و‎ ‎قانون‎ ‎و‎ ‎باور‎ ‎نشان

همه‎ ‎سربهسر‎ ‎مالک‎ ‎ملک‎ ‎خویش
به‎ ‎قانون‎ ‎رهایی‎ ‎و‎ ‎پابند‎ ‎کیش

و‎ ‎ایران‎ ‎بگو‎ ‎شد‎ ‎یه‎ ‎دانشسرا
و‎ ‎ترویج‎ ‎آزادگی‎ ‎را‎ ‎به‎ ‎پا

هر‎ ‎آنکس‎ ‎در‎ ‎ایران‎ ‎به‎ ‎فهم‎ ‎و‎ ‎کمال
بگو‎ ‎محترم‎ ‎او‎ ‎قضا‎ ‎را‎ ‎به‎ ‎حال

و‎ ‎آزادگی‎ ‎درس‎ ‎ایرانیان
همه‎ ‎درک‎ ‎کردند‎ ‎و‎ ‎آزاد‎ ‎جان

و‎ ‎ایران‎ ‎و‎ ‎حرمت‎ ‎به‎ ‎جان‎ ‎رها
رهاییِ‎ ‎حیوان‎ ‎نسان‎ ‎و‎ ‎گیاه

بگو‎ ‎خانهای‎ ‎از‎ ‎تو‎ ‎حیوان‎ ‎جان
طبیعت‎ ‎بگو‎ ‎محترم‎ ‎بر‎ ‎نسان

و‎ ‎کشتار‎ ‎حیوان‎ ‎دگر‎ ‎عار‎ ‎بود
طعام‎ ‎از‎ ‎دل‎ ‎آن‎ ‎گیاه‎ ‎کار‎ ‎بود

نبود‎ ‎بهرهگیری‎ ‎ز‎ ‎حیوان‎ ‎جان
تجاوز‎ ‎و‎ ‎قربان‎ ‎و‎ ‎کشتار‎ ‎خان

و‎ ‎ایران‎ ‎شده‎ ‎پر‎ ‎ز‎ ‎شادی‎ ‎و‎ ‎ساز
همه‎ ‎عاشقان‎ ‎رهایی‎ ‎و‎ ‎باز

و‎ ‎سالها‎ ‎گذر‎ ‎در‎ ‎پی‎ ‎روزگار
و‎ ‎آبادی‎ ‎آزاد‎ ‎و‎ ‎آزادکار

جهان‎ ‎در‎ ‎پی‎ ‎اینچنین‎ ‎روزگار
تلاش‎ ‎و‎ ‎به‎ ‎کوشش‎ ‎در‎ ‎آن‎ ‎کارزار

و‎ ‎انسان‎ ‎همه‎ ‎سربهسر‎ ‎جانفشان
یه‎ ‎فریاد‎ ‎بود‎ ‎و‎ ‎رهایی‎ ‎بخوان

بگو‎ ‎سالها‎ ‎در‎ ‎پی‎ ‎هم‎ ‎گذشت
جهان‎ ‎آرمان‎ ‎و‎ ‎رهایی‎ ‎نشست

همه‎ ‎صاحب‎ ‎کشور‎ ‎حیوان‎ ‎رها
یه‎ ‎قانون‎ ‎رهایی‎ ‎و‎ ‎عزل‎ ‎خدا

سرودم‎ ‎همه‎ ‎نظم‎ ‎را‎ ‎رزم‎ ‎من
به‎ ‎سودا‎ ‎رهایی‎ ‎و‎ ‎فریاد‎ ‎تن

بخوان‎ ‎نام‎ ‎آزادگی‎ ‎را‎ ‎بخوان
به‎ ‎حیوان‎ ‎قسم‎ ‎جز‎ ‎همین‎ ‎نیست‎ ‎خان

یه‎ ‎فریاد‎ ‎باشا‎ ‎به‎ ‎رزم‎ ‎رها
بگو‎ ‎عزل‎ ‎بادا‎ ‎خدایان‎ ‎خدا

و‎ ‎مرگ‎ ‎کسی‎ ‎نیست‎ ‎پایان‎ ‎راه
به‎ ‎عزم‎ ‎و‎ ‎تلاش‎ ‎خودت‎ ‎باش‎ ‎ماه

که‎ ‎آزاد‎ ‎باشی‎ ‎تو‎ ‎ای‎ ‎رزمخواه
دلاور‎ ‎تویی‎ ‎معنی‎ ‎راه‎ ‎ما

و‎ ‎بستم‎ ‎سرودی‎ ‎ز‎ ‎تاریخ‎ ‎و‎ ‎رزم
که‎ ‎بیدار‎ ‎باشی‎ ‎و‎ ‎بیدار‎ ‎عزم

همه‎ ‎جان‎ ‎و‎ ‎ایمان‎ ‎و‎ ‎آیین‎ ‎رها
همه‎ ‎جان‎ ‎جانان‎ ‎رهاباد‎ ‎ما

جهان‎ ‎در‎ ‎گرو‎ ‎عزم‎ ‎و‎ ‎کوشش‎ ‎ز‎ ‎ما
رها‎ ‎باد‎ ‎این‎ ‎جامجم‎ ‎آن‎ ‎خدا