دانلود رایگان داستان کوتاه صوتی مرگ آزادی اثر نیما شهسواری

دو‎ ‎تن‎ ‎راست‎ ‎راد‎ ‎و‎ ‎دو‎ ‎آزاد‎ ‎شاد
به‎ ‎قلب‎ ‎جهنم‎ ‎به‎ ‎زندان‎ ‎زاد

بیاورده‎ ‎آنان‎ ‎سیه‎ ‎چال‎ ‎شاه
به‎ ‎مرگ‎ ‎تو‎ ‎آزادی‎ ‎و‎ ‎مرگ‎ ‎داد

همه‎ ‎جرم‎ ‎آنان‎ ‎به‎ ‎گفتار‎ ‎بود
سراییدن‎ ‎نغمه‎ ‎آزاد‎ ‎بود

زِ‎ ‎ملت‎ ‎بگفتا‎ ‎و‎ ‎از‎ ‎خلق‎ ‎تا
بدر‎ ‎آن‎ ‎اسارت‎ ‎بدر‎ ‎مست‎ ‎ماه

زِ‎ ‎جنبش‎ ‎بگفتا‎ ‎و‎ ‎از‎ ‎شور‎ ‎راه
که‎ ‎حق‎ ‎خودت‎ ‎دست‎ ‎خود‎ ‎هست‎ ‎جاه

به‎ ‎دل‎ ‎فقر‎ ‎گفت‎ ‎و‎ ‎از‎ ‎آن‎ ‎اختلاس
زِ‎ ‎افساد‎ ‎و‎ ‎از‎ ‎فاسدان‎ ‎و‎ ‎فساد

از‎ ‎آن‎ ‎زشت‎ ‎شاه‎ ‎و‎ ‎از‎ ‎آن‎ ‎مکر‎ ‎شاه
زِ‎ ‎دیوانگان‎ ‎و‎ ‎به‎ ‎قدرت‎ ‎به‎ ‎جاه

از‎ ‎آن‎ ‎قبض‎ ‎آزادی‎ ‎و‎ ‎دستگاه
همه‎ ‎قدرت‎ ‎از‎ ‎آن‎ ‎تنی‎ ‎هست‎ ‎شاه

زِ‎ ‎بیداد‎ ‎در‎ ‎این‎ ‎زمین‎ ‎و‎ ‎زمان
زِ‎ ‎دیوانگان‎ ‎مست‎ ‎قدرت‎ ‎فغان

زِ‎ ‎آن‎ ‎زشتی‎ ‎و‎ ‎از‎ ‎کژی‎ ‎و‎ ‎زِ‎ ‎کاست
از‎ ‎آن‎ ‎دولت‎ ‎جعلی‎ ‎و‎ ‎کودتا‎ ‎است

از‎ ‎آن‎ ‎خیل‎ ‎انسان‎ ‎که‎ ‎دور‎ ‎از‎ ‎صفا‎ ‎است
همه‎ ‎جان‎ ‎آنان‎ ‎به‎ ‎و‎ ‎درد‎ ‎و‎ ‎جفا‎ ‎است

به‎ ‎زندان‎ ‎و‎ ‎در‎ ‎حصر‎ ‎و‎ ‎آزادهها
سیاسی‎ ‎مرامان‎ ‎به‎ ‎ضد‎ ‎تو‎ ‎شاه

از‎ ‎آنان‎ ‎بگفتا‎ ‎و‎ ‎خود‎ ‎حصر‎ ‎کرد
به‎ ‎زندان‎ ‎شاهی‎ ‎و‎ ‎در‎ ‎حصر‎ ‎کرد

دو‎ ‎تن‎ ‎بود‎ ‎و‎ ‎آن‎ ‎دو‎ ‎پر‎ ‎از‎ ‎فکرران
یکی‎ ‎اردلان‎ ‎و‎ ‎دگر‎ ‎ارسلان

بگفتا‎ ‎چنین‎ ‎اردلان‎ ‎این‎ ‎سرا
همه‎ ‎تشنه‎ ‎آزادی‎ ‎و‎ ‎نیست‎ ‎شاه

چنین‎ ‎گفت‎ ‎آن‎ ‎ارسلان‎ ‎ما‎ ‎به‎ ‎راه
همه‎ ‎جام‎ ‎جم‎ ‎را‎ ‎دگرگون‎ ‎به‎ ‎جاه

دو‎ ‎تن‎ ‎قلب‎ ‎زندان‎ ‎و‎ ‎گفتار‎ ‎کرد
زِ‎ ‎راه‎ ‎رهایی‎ ‎و‎ ‎فریاد‎ ‎کرد

بگفتا‎ ‎که‎ ‎ایران‎ ‎شود‎ ‎راست‎ ‎راد
به‎ ‎آزادی‎ ‎آزاد‎ ‎و‎ ‎آزاد‎ ‎داد

همه‎ ‎کاستی‎ ‎را‎ ‎دل‎ ‎آن‎ ‎جفا‎ ‎است
به‎ ‎فقدان‎ ‎آزادی‎ ‎و‎ ‎در‎ ‎سرا‎ ‎است

اگر‎ ‎جام‎ ‎جم‎ ‎را‎ ‎بتان‎ ‎شکل‎ ‎کرد
دگرگون‎ ‎جهان‎ ‎را‎ ‎بر‎ ‎آن‎ ‎ذکر‎ ‎کرد

همه‎ ‎جان‎ ‎آن‎ ‎قلب‎ ‎آزادگی‎ ‎است
رهایی‎ ‎نها‎ ‎و‎ ‎به‎ ‎جاودانگی‎ ‎است

بگفتا‎ ‎چنین‎ ‎اردلان‎ ‎ذکر‎ ‎کرد
همه‎ ‎روزها‎ ‎بر‎ ‎آن‎ ‎فکر‎ ‎کرد

یکی‎ ‎روز‎ ‎او‎ ‎را‎ ‎ببردا‎ ‎فغان
شکنجه‎ ‎کند‎ ‎جسم‎ ‎را‎ ‎روح‎ ‎خوان

دگر‎ ‎روز‎ ‎آن‎ ‎ارسلان‎ ‎و‎ ‎به‎ ‎راز
همه‎ ‎جان‎ ‎و‎ ‎تن‎ ‎را‎ ‎دریدند‎ ‎باز

سخنهای‎ ‎از‎ ‎دل‎ ‎و‎ ‎در‎ ‎قلب‎ ‎حصر
بیامد‎ ‎به‎ ‎میدان‎ ‎و‎ ‎سیلی‎ ‎به‎ ‎بذر

یکایک‎ ‎نفسها‎ ‎در‎ ‎آن‎ ‎گفت‎ ‎داد
چنین‎ ‎آمد‎ ‎و‎ ‎بذرها‎ ‎را‎ ‎شکافت

همه‎ ‎گوش‎ ‎تا‎ ‎گوش‎ ‎از‎ ‎اردلان
سخنهای‎ ‎او‎ ‎آن‎ ‎مریدان‎ ‎خان

شده‎ ‎اردلان‎ ‎جمع‎ ‎انسان‎ ‎مراد
به‎ ‎آزادی‎ ‎و‎ ‎راه‎ ‎آزاد‎ ‎داد

دو‎ ‎تن‎ ‎قلب‎ ‎زندان‎ ‎و‎ ‎حالا‎ ‎نسان
شنید‎ ‎از‎ ‎سخنها‎ ‎و‎ ‎افکارشان

یه‎ ‎زیباتر‎ ‎و‎ ‎او‎ ‎سخن‎ ‎در‎ ‎رها‎ ‎است
بگو‎ ‎اردلان‎ ‎شد‎ ‎مراد‎ ‎و‎ ‎خدا‎ ‎است

دو‎ ‎تن‎ ‎باهم‎ ‎و‎ ‎هر‎ ‎دو‎ ‎تن‎ ‎در‎ ‎عزا
به‎ ‎یک‎ ‎راه‎ ‎دل‎ ‎آن‎ ‎تو‎ ‎بیدار‎ ‎خواب

به‎ ‎عزم‎ ‎و‎ ‎به‎ ‎جنگ‎ ‎و‎ ‎به‎ ‎فریادشان
همه‎ ‎جمع‎ ‎انسان‎ ‎به‎ ‎دیدار‎ ‎جان

همان‎ ‎بذر‎ ‎را‎ ‎او‎ ‎شکفت‎ ‎و‎ ‎به‎ ‎دشت
ببین‎ ‎خرمن‎ ‎گل‎ ‎به‎ ‎دنیای‎ ‎گشت

صدایش‎ ‎به‎ ‎زندان‎ ‎فراز‎ ‎و‎ ‎رها‎ ‎است
هزاران‎ ‎و‎ ‎میلیون‎ ‎شناسد‎ ‎که‎ ‎خواست

چنین‎ ‎گشته‎ ‎آن‎ ‎اردلان‎ ‎رادمرد
شده‎ ‎راه‎ ‎آزادی‎ ‎و‎ ‎راست‎ ‎گشت

و‎ ‎آن‎ ‎ارسلان‎ ‎قلب‎ ‎زندان‎ ‎و‎ ‎کاست
از‎ ‎او‎ ‎هیچ‎ ‎در‎ ‎این‎ ‎جهان‎ ‎نیست‎ ‎راست

به‎ ‎زندان‎ ‎بیامد‎ ‎برون‎ ‎آن‎ ‎دو‎ ‎تن
همان‎ ‎اردلان‎ ‎ارسلان‎ ‎و‎ ‎گزند

بدیدار‎ ‎دیوار‎ ‎فرو‎ ‎ریخت‎ ‎کار
بیامد‎ ‎برون‎ ‎شاهدار‎ ‎ایلدار

برون‎ ‎آمده‎ ‎حزب‎ ‎از‎ ‎آن‎ ‎تو‎ ‎داد
به‎ ‎فریاد‎ ‎و‎ ‎بر‎ ‎داد‎ ‎و‎ ‎بر‎ ‎تیرداد

برون‎ ‎و‎ ‎شده‎ ‎رهبر‎ ‎آزادگان
به‎ ‎حزب‎ ‎رهایی‎ ‎و‎ ‎او‎ ‎پیش‎ ‎خوان

و‎ ‎در‎ ‎بین‎ ‎آن‎ ‎ارسلان‎ ‎گم‎ ‎به‎ ‎دور
زِ‎ ‎مرئوس‎ ‎و‎ ‎رهبر‎ ‎شدن‎ ‎او‎ ‎چه‎ ‎دور

شده‎ ‎رهبر‎ ‎آن‎ ‎اردلان‎ ‎پیشدار
همه‎ ‎راه‎ ‎و‎ ‎دنیا‎ ‎بر‎ ‎آن‎ ‎پیش‎ ‎خار

به‎ ‎میدان‎ ‎و‎ ‎در‎ ‎جنگ‎ ‎فریاد‎ ‎راه
به‎ ‎آزادی‎ ‎آزاد‎ ‎در‎ ‎پیش‎ ‎خواه

همه‎ ‎حزب‎ ‎انسان‎ ‎به‎ ‎میدان‎ ‎راد
برای‎ ‎رهایی‎ ‎و‎ ‎فریاد‎ ‎راد

همه‎ ‎جان‎ ‎به‎ ‎کف‎ ‎در‎ ‎پی‎ ‎و‎ ‎پشتکار
رهایی‎ ‎گزیند‎ ‎بر‎ ‎این‎ ‎نیشدار

همه‎ ‎جان‎ ‎آن‎ ‎اردلان‎ ‎ارسلان
به‎ ‎راه‎ ‎رهایی‎ ‎و‎ ‎در‎ ‎پیشران

به‎ ‎زندان‎ ‎بیفتاده‎ ‎آن‎ ‎ارسلان
ولیکن‎ ‎به‎ ‎قدرت‎ ‎شد‎ ‎او‎ ‎اردلان

که‎ ‎او‎ ‎رهبر‎ ‎آری‎ ‎بر‎ ‎آن‎ ‎حزب‎ ‎بود
گرفتند‎ ‎به‎ ‎زندان‎ ‎بر‎ ‎او‎ ‎زشت‎ ‎بود

یکی‎ ‎اردلان‎ ‎رهبر‎ ‎و‎ ‎راهکار
و‎ ‎دیگر‎ ‎چنین‎ ‎ارسلان‎ ‎بسط‎ ‎داد

زِ‎ ‎هم‎ ‎دور‎ ‎و‎ ‎از‎ ‎هم‎ ‎نداند‎ ‎خبر
همه‎ ‎راه‎ ‎خود‎ ‎پیش‎ ‎دارد‎ ‎نفر

و‎ ‎جنجال‎ ‎در‎ ‎خاک‎ ‎ما‎ ‎این‎ ‎سرا
به‎ ‎میدان‎ ‎و‎ ‎در‎ ‎انقلاب‎ ‎و‎ ‎فرا

نفرها‎ ‎همه‎ ‎پیش‎ ‎در‎ ‎جنگ‎ ‎بود
زِ‎ ‎آزادی‎ ‎و‎ ‎راه‎ ‎بر‎ ‎خلق‎ ‎بود

از‎ ‎آن‎ ‎حزب‎ ‎او‎ ‎راهبر‎ ‎گفت‎ ‎تا
به‎ ‎میدان‎ ‎رسیدن‎ ‎به‎ ‎آزاد‎ ‎راه

همه‎ ‎تن‎ ‎به‎ ‎میدان‎ ‎و‎ ‎در‎ ‎شور‎ ‎راه
برای‎ ‎رسیدن‎ ‎به‎ ‎آزاد‎ ‎جاه

همه‎ ‎با‎ ‎هم‎ ‎و‎ ‎قلب‎ ‎میدان‎ ‎و‎ ‎شاه
ضعیف‎ ‎از‎ ‎همه‎ ‎قدرت‎ ‎دیرگاه

ندارد‎ ‎دگر‎ ‎شاه‎ ‎او‎ ‎را‎ ‎به‎ ‎جاه
برون‎ ‎دارد‎ ‎او‎ ‎را‎ ‎زِ‎ ‎این‎ ‎رزمگاه

و‎ ‎جمع‎ ‎همه‎ ‎آدمان‎ ‎پیشخواه
به‎ ‎آزادی‎ ‎و‎ ‎بسط‎ ‎آن‎ ‎دادگاه

کسی‎ ‎راه‎ ‎را‎ ‎او‎ ‎فرو‎ ‎دارد‎ ‎آن
به‎ ‎راهش‎ ‎به‎ ‎آن‎ ‎پایمردی‎ ‎و‎ ‎خوان

همه‎ ‎یکدلان‎ ‎یکصدا‎ ‎در‎ ‎فرا
برای‎ ‎رهایی‎ ‎و‎ ‎در‎ ‎بادها

تکان‎ ‎میدهد‎ ‎جمع‎ ‎انسان‎ ‎بمان
به‎ ‎راه‎ ‎خودت‎ ‎باش‎ ‎و‎ ‎این‎ ‎را‎ ‎بخوان

و‎ ‎امروز‎ ‎و‎ ‎آن‎ ‎انقلاب‎ ‎کذا
بیاراست‎ ‎ایران‎ ‎ما‎ ‎را‎ ‎زِ‎ ‎کاست

بیامد‎ ‎یکی‎ ‎رهبر‎ ‎و‎ ‎دورشاه
شد‎ ‎او‎ ‎شاه‎ ‎ایران‎ ‎و‎ ‎او‎ ‎شاهراه

همه‎ ‎تن‎ ‎سخنهای‎ ‎او‎ ‎در‎ ‎کذا
به‎ ‎کذابه‎ ‎لفافه‎ ‎او‎ ‎در‎ ‎عزا

شنید‎ ‎اردلان‎ ‎راه‎ ‎او‎ ‎را‎ ‎بخواند
به‎ ‎دور‎ ‎از‎ ‎خود‎ ‎و‎ ‎خویشتن‎ ‎او‎ ‎براند

که‎ ‎این‎ ‎نیست‎ ‎آن‎ ‎راه‎ ‎آزادگی
همه‎ ‎گفتن‎ ‎او‎ ‎عبد‎ ‎و‎ ‎از‎ ‎بندگی

دروغ‎ ‎است‎ ‎راهش‎ ‎و‎ ‎پوشالی‎ ‎است
همه‎ ‎راه‎ ‎او‎ ‎کذب‎ ‎و‎ ‎تو‎ ‎خالی‎ ‎است

همه‎ ‎جان‎ ‎او‎ ‎قلب‎ ‎حصر‎ ‎سرا‎ ‎است
بریدن‎ ‎نفس‎ ‎او‎ ‎رهایی‎ ‎و‎ ‎خواست

همه‎ ‎دور‎ ‎از‎ ‎ما‎ ‎و‎ ‎از‎ ‎باور‎ ‎است
بیاراست‎ ‎بر‎ ‎حصر‎ ‎و‎ ‎دون‎ ‎آور‎ ‎است

نباشد‎ ‎به‎ ‎راه‎ ‎من‎ ‎و‎ ‎خلق‎ ‎تا
که‎ ‎او‎ ‎مرگ‎ ‎و‎ ‎اینان‎ ‎نگون‎ ‎آور‎ ‎است

در‎ ‎این‎ ‎بین‎ ‎افکار‎ ‎او‎ ‎ازدیاد
بیامد‎ ‎سخن‎ ‎از‎ ‎نفر‎ ‎پست‎ ‎زاد

همو‎ ‎شاه‎ ‎گشته‎ ‎به‎ ‎ایران‎ ‎زمین
همان‎ ‎خون‎ ‎و‎ ‎ملای‎ ‎و‎ ‎ملای‎ ‎کین

همان‎ ‎مرگ‎ ‎راه‎ ‎و‎ ‎همان‎ ‎قتلگاه
همان‎ ‎زشتی‎ ‎و‎ ‎کینه‎ ‎دار‎ ‎از‎ ‎تو‎ ‎شاه

بگفتا‎ ‎بیا‎ ‎جمع‎ ‎ما‎ ‎اردلان
بشو‎ ‎نائب‎ ‎ما‎ ‎امام‎ ‎زمان

بیا‎ ‎قدرت‎ ‎از‎ ‎تو‎ ‎به‎ ‎راهی‎ ‎که‎ ‎راست
همه‎ ‎جان‎ ‎ایران‎ ‎برای‎ ‎تو‎ ‎خواست

بیا‎ ‎شاه‎ ‎شو‎ ‎قدرت‎ ‎از‎ ‎تو‎ ‎خدا‎ ‎است
تو‎ ‎صاحب‎ ‎به‎ ‎جان‎ ‎و‎ ‎بر‎ ‎این‎ ‎بیشهها‎ ‎است

شنیدا‎ ‎چنین‎ ‎اردلان‎ ‎مست‎ ‎شد
زِ‎ ‎قدرت‎ ‎شنید‎ ‎و‎ ‎دلش‎ ‎منگ‎ ‎شد

یه‎ ‎سو‎ ‎راه‎ ‎بوده‎ ‎و‎ ‎بر‎ ‎آزادگی
یکی‎ ‎قدرت‎ ‎و‎ ‎راه‎ ‎دونمایگی

همو‎ ‎نیست‎ ‎در‎ ‎راه‎ ‎ما‎ ‎نیست‎ ‎شاه
و‎ ‎او‎ ‎پر‎ ‎کژی‎ ‎و‎ ‎به‎ ‎زشتی‎ ‎است‎ ‎شاه

نبود‎ ‎آن‎ ‎همه‎ ‎راه‎ ‎ما‎ ‎این‎ ‎به‎ ‎کاست
همه‎ ‎جای‎ ‎ایران‎ ‎به‎ ‎خود‎ ‎او‎ ‎که‎ ‎خواست

منا‎ ‎روزها‎ ‎را‎ ‎به‎ ‎شب‎ ‎کرد‎ ‎یاد
به‎ ‎زندان‎ ‎و‎ ‎حصر‎ ‎از‎ ‎آن‎ ‎سینه‎ ‎خواست

چه‎ ‎روزی‎ ‎بود‎ ‎این‎ ‎همه‎ ‎روزها
چه‎ ‎شد‎ ‎بر‎ ‎من‎ ‎آری‎ ‎چه‎ ‎شد‎ ‎مست‎ ‎شاه

همه‎ ‎جان‎ ‎دنیای‎ ‎من‎ ‎رفت‎ ‎راه
به‎ ‎زشتی‎ ‎کژی‎ ‎و‎ ‎به‎ ‎این‎ ‎سینه‎ ‎شاه

به‎ ‎دل‎ ‎دارد‎ ‎او‎ ‎صد‎ ‎دلا‎ ‎دادها
از‎ ‎آن‎ ‎جنگ‎ ‎دیروز‎ ‎و‎ ‎آن‎ ‎شاهراه

از‎ ‎آن‎ ‎روزگان‎ ‎دیر‎ ‎و‎ ‎زِ‎ ‎ما
زِ‎ ‎بیداری‎ ‎انسان‎ ‎و‎ ‎جنگی‎ ‎به‎ ‎شاه

و‎ ‎این‎ ‎سوی‎ ‎بر‎ ‎او‎ ‎همه‎ ‎جاه‎ ‎بود
شده‎ ‎قدرتا‎ ‎او‎ ‎چنین‎ ‎شاه‎ ‎بود

همه‎ ‎خاک‎ ‎ایران‎ ‎به‎ ‎زیر‎ ‎دو‎ ‎پای
منم‎ ‎شاه‎ ‎و‎ ‎بر‎ ‎این‎ ‎نسانهای‎ ‎جای

من‎ ‎از‎ ‎هیچ‎ ‎بر‎ ‎تخت‎ ‎وآری‎ ‎نشان
بشم‎ ‎پادشاه‎ ‎و‎ ‎به‎ ‎دادی‎ ‎کشان

همه‎ ‎جان‎ ‎ایران‎ ‎رها‎ ‎دار‎ ‎پای
همه‎ ‎خاک‎ ‎در‎ ‎پیش‎ ‎و‎ ‎جاه‎ ‎است‎ ‎جای

ولیکن‎ ‎نه‎ ‎این‎ ‎راستین‎ ‎نیست‎ ‎راد
قضا‎ ‎اینچنین‎ ‎قلب‎ ‎دیدار‎ ‎شاد

مرا‎ ‎ره‎ ‎ندارد‎ ‎بر‎ ‎این‎ ‎راه‎ ‎رفت
به‎ ‎حکم‎ ‎من‎ ‎آری‎ ‎قضا‎ ‎شعف‎ ‎ضعف

نتاند‎ ‎به‎ ‎آن‎ ‎خاک‎ ‎را‎ ‎پاک‎ ‎کرد
به‎ ‎آزادگی‎ ‎راه‎ ‎را‎ ‎ساز‎ ‎کرد

که‎ ‎این‎ ‎خانه‎ ‎از‎ ‎پایبستش‎ ‎خراب
نتاند‎ ‎که‎ ‎قانون‎ ‎آن‎ ‎قلب‎ ‎خواب

من‎ ‎از‎ ‎هیچ‎ ‎و‎ ‎بر‎ ‎هیچ‎ ‎خواهم‎ ‎رسید
به‎ ‎اسبابِ‎ ‎بازیِ‎ ‎شاهانه‎ ‎دید

ولیکن‎ ‎دلا‎ ‎مست‎ ‎آن‎ ‎قدرت‎ ‎است
زِ‎ ‎شاهی‎ ‎خود‎ ‎او‎ ‎چنین‎ ‎فرصت‎ ‎است

توانم‎ ‎همه‎ ‎خاک‎ ‎را‎ ‎دارم‎ ‎آن
که‎ ‎زیر‎ ‎دو‎ ‎پا‎ ‎و‎ ‎شوم‎ ‎مست‎ ‎خان

مرا‎ ‎قدرتا‎ ‎دارد‎ ‎اینسان‎ ‎به‎ ‎نور
و‎ ‎شاهی‎ ‎شوم‎ ‎شاه‎ ‎بر‎ ‎جان‎ ‎غرور

نتاند‎ ‎گذر‎ ‎از‎ ‎چنین‎ ‎اردلان
بیامد‎ ‎به‎ ‎راه‎ ‎تو‎ ‎ملای‎ ‎خان

شد‎ ‎او‎ ‎نائب‎ ‎شاه‎ ‎و‎ ‎او‎ ‎شاهراه
شده‎ ‎کاسهلیس‎ ‎خدایان‎ ‎هار

به‎ ‎قدرت‎ ‎همه‎ ‎نور‎ ‎و‎ ‎آن‎ ‎زور‎ ‎کاست
از‎ ‎او‎ ‎هیچ‎ ‎مانده‎ ‎به‎ ‎دنیای‎ ‎خواست

به‎ ‎قدرت‎ ‎کند‎ ‎امر‎ ‎او‎ ‎در‎ ‎فرا
و‎ ‎قدرت‎ ‎دگر‎ ‎بر‎ ‎تو‎ ‎عرش‎ ‎و‎ ‎به‎ ‎راه

تو‎ ‎فرمانبری‎ ‎و‎ ‎تو‎ ‎فرمانده‎ ‎راه
همه‎ ‎در‎ ‎دل‎ ‎آن‎ ‎حقارت‎ ‎به‎ ‎شاه

شده‎ ‎شاه‎ ‎و‎ ‎شاه‎ ‎دگر‎ ‎شاه‎ ‎خواه
اسارت‎ ‎کشیده‎ ‎دلش‎ ‎را‎ ‎به‎ ‎راه

زِ‎ ‎خود‎ ‎دور‎ ‎او‎ ‎مست‎ ‎آن‎ ‎قدرت‎ ‎است
شده‎ ‎راهدار‎ ‎و‎ ‎در‎ ‎این‎ ‎رخصت‎ ‎است

به‎ ‎فرمان‎ ‎شاه‎ ‎میدرد‎ ‎جان‎ ‎ما
شریک‎ ‎چنین‎ ‎کشتن‎ ‎راه‎ ‎شاه

همه‎ ‎تن‎ ‎پر‎ ‎از‎ ‎خار‎ ‎و‎ ‎در‎ ‎تنگراه
به‎ ‎زشتیِ‎ ‎دیروز‎ ‎برگشت‎ ‎شاه

و‎ ‎صد‎ ‎برتر‎ ‎از‎ ‎آن‎ ‎دگر‎ ‎روزها
خودش‎ ‎گشت‎ ‎خشت‎ ‎چنین‎ ‎پایگاه

به‎ ‎جوخه‎ ‎به‎ ‎میدان‎ ‎و‎ ‎در‎ ‎تیربار
به‎ ‎دیدار‎ ‎او‎ ‎بیند‎ ‎آن‎ ‎اقتدار

به‎ ‎زندان‎ ‎و‎ ‎در‎ ‎حصر‎ ‎در‎ ‎این‎ ‎تیرداد
هزاران‎ ‎نفر‎ ‎طعمه‎ ‎بر‎ ‎مرگ‎ ‎زاد

به‎ ‎زندان‎ ‎و‎ ‎در‎ ‎قلب‎ ‎آن‎ ‎بیشمار
چه‎ ‎بسیار‎ ‎از‎ ‎قلب‎ ‎انسان‎ ‎به‎ ‎دار

و‎ ‎او‎ ‎شاه‎ ‎این‎ ‎سرزمین‎ ‎گشت‎ ‎شاد
به‎ ‎زندان‎ ‎و‎ ‎قصری‎ ‎که‎ ‎خود‎ ‎ساخت‎ ‎راد

همه‎ ‎بیشماران‎ ‎و‎ ‎آویز‎ ‎دار
بگفتا‎ ‎بیا‎ ‎اردلان‎ ‎نامدار

همه‎ ‎جمع‎ ‎اینان‎ ‎به‎ ‎ما‎ ‎در‎ ‎شکار
به‎ ‎کشتار‎ ‎اینان‎ ‎شود‎ ‎راست‎ ‎دار

بیامد‎ ‎بدید‎ ‎و‎ ‎لبش‎ ‎خند‎ ‎بود
زِ‎ ‎قدرت‎ ‎همه‎ ‎مست‎ ‎و‎ ‎دربند‎ ‎بود

به‎ ‎جمع‎ ‎همه‎ ‎عاشقان‎ ‎قلبدار
یکی‎ ‎را‎ ‎شناسد‎ ‎که‎ ‎او‎ ‎کیست‎ ‎زار

ببیند‎ ‎و‎ ‎قلبش‎ ‎به‎ ‎لرزین‎ ‎فتاد
به‎ ‎مرگ‎ ‎رهایی‎ ‎و‎ ‎در‎ ‎حصر‎ ‎زاد

چه‎ ‎نامی‎ ‎چه‎ ‎نیکو‎ ‎چه‎ ‎زیبا‎ ‎است‎ ‎یار
ببین‎ ‎اردلان‎ ‎را‎ ‎به‎ ‎چوبست‎ ‎دار

نفس‎ ‎میخورد‎ ‎خنده‎ ‎را‎ ‎میدرد
به‎ ‎قدرت‎ ‎همه‎ ‎جان‎ ‎خود‎ ‎میدرد

به‎ ‎جهل‎ ‎و‎ ‎جنون‎ ‎گوید‎ ‎از‎ ‎این‎ ‎که‎ ‎یار
به‎ ‎پرواز‎ ‎آزادیاش‎ ‎در‎ ‎قصار

دگر‎ ‎بار‎ ‎گفت‎ ‎و‎ ‎دگربار‎ ‎خواند
به‎ ‎پرواز‎ ‎آزادیاش‎ ‎در‎ ‎حصار

چه‎ ‎مست‎ ‎و‎ ‎چه‎ ‎ننگین‎ ‎و‎ ‎چه‎ ‎شاهکار
به‎ ‎فریاد‎ ‎خود‎ ‎خویشتن‎ ‎در‎ ‎حصار