یکی‎ ‎بردا‎ ‎به‎ ‎دوشش‎ ‎بار‎ ‎دنیا
همه‎ ‎دنیا‎ ‎به‎ ‎شانههای‎ ‎افرا

به‎ ‎دوشش‎ ‎میکشد‎ ‎در‎ ‎پیش‎ ‎روی‎ ‎است
جهان‎ ‎در‎ ‎کار‎ ‎دید‎ ‎و‎ ‎زخم‎ ‎روی‎ ‎است

همه‎ ‎بار‎ ‎نسانها‎ ‎دوش‎ ‎او‎ ‎راه
همه‎ ‎در‎ ‎پیش‎ ‎از‎ ‎این‎ ‎سخت‎ ‎در‎ ‎جاه

به‎ ‎زیر‎ ‎بار‎ ‎دنیا‎ ‎شانه‎ ‎خم‎ ‎کرد
زِ‎ ‎دنیا‎ ‎او‎ ‎برید‎ ‎و‎ ‎ناله‎ ‎سر‎ ‎کرد

ولیکن‎ ‎باز‎ ‎با‎ ‎امید‎ ‎فردا
به‎ ‎دوشش‎ ‎میکشد‎ ‎مستانه‎ ‎سر‎ ‎کرد

هر‎ ‎آنکس‎ ‎دید‎ ‎او‎ ‎را‎ ‎گفت‎ ‎این‎ ‎مرد
همه‎ ‎جانش‎ ‎به‎ ‎زحمت‎ ‎بود‎ ‎از‎ ‎درد

ولیکن‎ ‎هیچگاهی‎ ‎او‎ ‎نیارام
که‎ ‎جانش‎ ‎در‎ ‎پی‎ ‎آن‎ ‎خانه‎ ‎فرزند

عرق‎ ‎از‎ ‎پیشوانش‎ ‎آمد‎ ‎و‎ ‎حال
به‎ ‎گرما‎ ‎جوشد‎ ‎و‎ ‎بسته‎ ‎از‎ ‎آن‎ ‎بال

به‎ ‎سرما‎ ‎دستهایش‎ ‎سوخت‎ ‎جان‎ ‎داد
ولی‎ ‎بارش‎ ‎زمین‎ ‎نگذاشت‎ ‎آن‎ ‎راد

به‎ ‎پیش‎ ‎است‎ ‎در‎ ‎تمام‎ ‎روزها‎ ‎سخت
همه‎ ‎دنیا‎ ‎به‎ ‎دوشش‎ ‎میکشد‎ ‎مست

که‎ ‎جام‎ ‎جم‎ ‎به‎ ‎روی‎ ‎خاندانش
به‎ ‎آرامی‎ ‎گذر‎ ‎باید‎ ‎خداوند

همه‎ ‎سختیِ‎ ‎این‎ ‎دنیای‎ ‎بر‎ ‎دوش
به‎ ‎بار‎ ‎است‎ ‎و‎ ‎به‎ ‎فقر‎ ‎و‎ ‎وای‎ ‎بر‎ ‎کوش

در‎ ‎این‎ ‎سختانه‎ ‎او‎ ‎جان‎ ‎را‎ ‎سپردن
همه‎ ‎جانش‎ ‎به‎ ‎راه‎ ‎او‎ ‎سپردن

زِ‎ ‎دنیا‎ ‎دارد‎ ‎او‎ ‎آن‎ ‎زن‎ ‎که‎ ‎بیجان
چه‎ ‎آید‎ ‎روی‎ ‎آن‎ ‎هیچی‎ ‎خداوند

دو‎ ‎یاری‎ ‎چون‎ ‎گلا‎ ‎در‎ ‎پیش‎ ‎رو‎ ‎بود
دو‎ ‎زیبا‎ ‎ناز‎ ‎در‎ ‎آن‎ ‎روبرو‎ ‎بود

دو‎ ‎دختر‎ ‎شاهکار‎ ‎این‎ ‎جهان‎ ‎زشت
از‎ ‎آنها‎ ‎زندگی‎ ‎را‎ ‎پیشگو‎ ‎بود

همه‎ ‎دنیای‎ ‎او‎ ‎در‎ ‎آن‎ ‎سه‎ ‎تن‎ ‎جان
همه‎ ‎جانش‎ ‎گرو‎ ‎بر‎ ‎یار‎ ‎ایمان

به‎ ‎پیش‎ ‎از‎ ‎پیش‎ ‎در‎ ‎پیش‎ ‎است‎ ‎اینسان
که‎ ‎دنیا‎ ‎را‎ ‎همه‎ ‎آسوده‎ ‎آن‎ ‎جان

اگر‎ ‎باری‎ ‎به‎ ‎دوشش‎ ‎پیش‎ ‎راه‎ ‎است
نفس‎ ‎تنگ‎ ‎است‎ ‎او‎ ‎را‎ ‎مرگ‎ ‎جاه‎ ‎است

به‎ ‎زیر‎ ‎آن‎ ‎همه‎ ‎سنگینیِ‎ ‎بار
به‎ ‎خود‎ ‎فریاد‎ ‎دارد‎ ‎بهر‎ ‎آن‎ ‎یار

همه‎ ‎دنیای‎ ‎را‎ ‎میتان‎ ‎به‎ ‎سر‎ ‎کرد
جهان‎ ‎را‎ ‎پیش‎ ‎زشتی‎ ‎در‎ ‎به‎ ‎در‎ ‎کرد

اگر‎ ‎لبها‎ ‎از‎ ‎آنان‎ ‎خندهای‎ ‎داشت
جهان‎ ‎را‎ ‎پیش‎ ‎خواهد‎ ‎برد‎ ‎او‎ ‎کاشت

نهال‎ ‎عاشقی‎ ‎را‎ ‎در‎ ‎دل‎ ‎باغ
که‎ ‎بستانش‎ ‎جهان‎ ‎دیگری‎ ‎داشت

به‎ ‎سختی‎ ‎میکند‎ ‎کار‎ ‎و‎ ‎همه‎ ‎بار
به‎ ‎دوشش‎ ‎میکشد‎ ‎جام‎ ‎جهان‎ ‎دار

زِ‎ ‎عمق‎ ‎این‎ ‎تلاش‎ ‎و‎ ‎این‎ ‎همه‎ ‎کار
چه‎ ‎دارد‎ ‎پیش‎ ‎هیچی‎ ‎در‎ ‎به‎ ‎در‎ ‎یار

به‎ ‎قدر‎ ‎آنکه‎ ‎نانی‎ ‎را‎ ‎به‎ ‎آبی
کند‎ ‎در‎ ‎هم‎ ‎به‎ ‎سیری‎ ‎نیست‎ ‎تابی

توأم‎ ‎با‎ ‎فقر‎ ‎این‎ ‎جان‎ ‎را‎ ‎به‎ ‎در‎ ‎برد
به‎ ‎زیر‎ ‎بار‎ ‎آری‎ ‎آن‎ ‎پدر‎ ‎مرد

همه‎ ‎روزان‎ ‎او‎ ‎در‎ ‎کار‎ ‎سخت‎ ‎است
ندارد‎ ‎خانهای‎ ‎بد‎ ‎داد‎ ‎بخت‎ ‎است

به‎ ‎استیجار‎ ‎آن‎ ‎خانه‎ ‎که‎ ‎در‎ ‎آن
به‎ ‎روز‎ ‎دیگری‎ ‎از‎ ‎خانه‎ ‎بیران

دو‎ ‎فرزندش‎ ‎به‎ ‎دوش‎ ‎و‎ ‎پیش‎ ‎راه‎ ‎است
از‎ ‎این‎ ‎زشتی‎ ‎جهان‎ ‎او‎ ‎در‎ ‎شکار‎ ‎است

چرا‎ ‎اینسان‎ ‎به‎ ‎رویم‎ ‎سخت‎ ‎شد‎ ‎جان
چرا‎ ‎دنیای‎ ‎ما‎ ‎را‎ ‎در‎ ‎تباه‎ ‎است

زِ‎ ‎ارثش‎ ‎مانده‎ ‎بر‎ ‎او‎ ‎دور‎ ‎راهی
زمینی‎ ‎در‎ ‎پس‎ ‎آن‎ ‎سنگراهی

نسان‎ ‎در‎ ‎پیش‎ ‎آن‎ ‎هیچ‎ ‎و‎ ‎تنی‎ ‎نیست
مگر‎ ‎پر‎ ‎درد‎ ‎چون‎ ‎این‎ ‎مرد‎ ‎در‎ ‎زیست

بگفتا‎ ‎هیچ‎ ‎راهی‎ ‎روی‎ ‎من‎ ‎نیست
مگر‎ ‎در‎ ‎آن‎ ‎زمین‎ ‎نالانه‎ ‎مردی‎ ‎است

همه‎ ‎خرج‎ ‎همان‎ ‎بیغوله‎ ‎را‎ ‎کرد
به‎ ‎دور‎ ‎خود‎ ‎بیاورد‎ ‎است‎ ‎از‎ ‎درد

به‎ ‎سختی‎ ‎میکند‎ ‎کاری‎ ‎که‎ ‎اینسان
بیاراید‎ ‎زمینی‎ ‎را‎ ‎فرا‎ ‎کرد

بگفتا‎ ‎بایدا‎ ‎در‎ ‎پیش‎ ‎هر‎ ‎روز
به‎ ‎جانانش‎ ‎یکی‎ ‎خانه‎ ‎به‎ ‎پا‎ ‎کرد

که‎ ‎جانانم‎ ‎در‎ ‎آن‎ ‎منزل‎ ‎گزیند
بسازم‎ ‎خانهای‎ ‎را‎ ‎پیش‎ ‎و‎ ‎آن‎ ‎کرد

بسازد‎ ‎خانهای‎ ‎را‎ ‎بست‎ ‎ویران
زِ‎ ‎دنیا‎ ‎و‎ ‎گزندی‎ ‎لطمهای‎ ‎درد

به‎ ‎نیمه‎ ‎آمده‎ ‎آن‎ ‎خانه‎ ‎ویران
ندارد‎ ‎پول‎ ‎تا‎ ‎آن‎ ‎را‎ ‎به‎ ‎سامان

برفتا‎ ‎گوش‎ ‎تا‎ ‎گوش‎ ‎زمین‎ ‎گشت
بیاید‎ ‎خاندان‎ ‎در‎ ‎این‎ ‎خرابان

که‎ ‎از‎ ‎جان‎ ‎دلش‎ ‎آجر‎ ‎بیاورد
بجوید‎ ‎آن‎ ‎خرابان‎ ‎خانه‎ ‎را‎ ‎دشت

خرابان‎ ‎خانه‎ ‎را‎ ‎هیچ‎ ‎است‎ ‎ویران
به‎ ‎خانه‎ ‎پیش‎ ‎دارد‎ ‎پیشتر‎ ‎کشت

بدر‎ ‎آن‎ ‎خاندان‎ ‎هیچی‎ ‎است‎ ‎در‎ ‎مال
ندارد‎ ‎سقفی‎ ‎و‎ ‎اینسان‎ ‎خرابان

ندارد‎ ‎جای‎ ‎شستن‎ ‎در‎ ‎دلش‎ ‎نیست
همه‎ ‎دنیای‎ ‎را‎ ‎پرواز‎ ‎بیبال

زِ‎ ‎تنهای‎ ‎کثیف‎ ‎و‎ ‎پاک‎ ‎جانها
حمامی‎ ‎خانهای‎ ‎را‎ ‎هیچ‎ ‎تن‎ ‎بال

به‎ ‎چشمان‎ ‎شما‎ ‎را‎ ‎هیچ‎ ‎تان‎ ‎دید
پدر‎ ‎بیند‎ ‎بسوزد‎ ‎خویش‎ ‎آگاه

نیابد‎ ‎اینچنین‎ ‎دنیا‎ ‎نشاید
همه‎ ‎سر‎ ‎بر‎ ‎زمین‎ ‎و‎ ‎هیچ‎ ‎تان‎ ‎نید

چرا‎ ‎باران‎ ‎به‎ ‎روی‎ ‎خانه‎ ‎آمد
چرا‎ ‎از‎ ‎این‎ ‎همه‎ ‎کار‎ ‎هیچ‎ ‎آید

همه‎ ‎جانش‎ ‎بسوزد‎ ‎دید‎ ‎انسان
ببندا‎ ‎آسمان‎ ‎را‎ ‎ای‎ ‎خدا‎ ‎مرد

خدایا‎ ‎اینچنین‎ ‎با‎ ‎من‎ ‎نیازار
به‎ ‎باران‎ ‎چکهها‎ ‎از‎ ‎سقف‎ ‎آمد

به‎ ‎روی‎ ‎برف‎ ‎این‎ ‎خانه‎ ‎که‎ ‎دفن‎ ‎است
نیازار‎ ‎این‎ ‎تن‎ ‎خسته‎ ‎نیازار

به‎ ‎برف‎ ‎و‎ ‎سردی‎ ‎جان‎ ‎تو‎ ‎فرزند
به‎ ‎آن‎ ‎سقفی‎ ‎که‎ ‎با‎ ‎چوبی‎ ‎بر‎ ‎آن‎ ‎بست

همه‎ ‎دستان‎ ‎طفلانم‎ ‎چرا‎ ‎زخم
پر‎ ‎از‎ ‎دردم‎ ‎پر‎ ‎از‎ ‎مرگم‎ ‎پر‎ ‎از‎ ‎خشم

یکی‎ ‎لانه‎ ‎ندارد‎ ‎این‎ ‎سرا‎ ‎جان
به‎ ‎آرامی‎ ‎کنم‎ ‎این‎ ‎عمر‎ ‎را‎ ‎خان

چرا‎ ‎پس‎ ‎من‎ ‎مگر‎ ‎کاری‎ ‎نکردم
چه‎ ‎کم‎ ‎دارم‎ ‎چرا‎ ‎اینان‎ ‎که‎ ‎مُردند

خدایا‎ ‎ذرهای‎ ‎با‎ ‎ما‎ ‎بیا‎ ‎راه
بیاور‎ ‎این‎ ‎جهان‎ ‎بر‎ ‎خاک‎ ‎ای‎ ‎شاه

بیا‎ ‎و‎ ‎شرم‎ ‎را‎ ‎در‎ ‎روی‎ ‎بین‎ ‎کن
بیا‎ ‎شرم‎ ‎پدر‎ ‎را‎ ‎آتشین‎ ‎کن

نخواهم‎ ‎هیچ‎ ‎تنها‎ ‎شادیِ‎ ‎یار
خدایا‎ ‎با‎ ‎من‎ ‎خاکی‎ ‎همین‎ ‎کن

چنین‎ ‎گفت‎ ‎و‎ ‎دگرباری‎ ‎به‎ ‎سو‎ ‎کار
به‎ ‎روی‎ ‎دوش‎ ‎آن‎ ‎سنگینیِ‎ ‎بار

به‎ ‎پیش‎ ‎و‎ ‎فکر‎ ‎بر‎ ‎آن‎ ‎خانه‎ ‎هربار
چه‎ ‎دارد‎ ‎بر‎ ‎جهان‎ ‎او‎ ‎جز‎ ‎همان‎ ‎یار

شنیدا‎ ‎دوردستا‎ ‎گفت‎ ‎آهی
از‎ ‎آن‎ ‎دیری‎ ‎از‎ ‎آن‎ ‎دوری‎ ‎تباهی

چه‎ ‎گفتا‎ ‎گوش‎ ‎را‎ ‎او‎ ‎تیز‎ ‎جان‎ ‎کرد
چه‎ ‎میگوید‎ ‎جهان‎ ‎را‎ ‎ناله‎ ‎آن‎ ‎کرد

زِ‎ ‎روی‎ ‎خانهای‎ ‎را‎ ‎هست‎ ‎ویران
یکی‎ ‎افتاده‎ ‎دختر‎ ‎وای‎ ‎این‎ ‎جان

تکاپو‎ ‎قلب‎ ‎او‎ ‎در‎ ‎داد‎ ‎این‎ ‎گفت
خدایا‎ ‎یار‎ ‎من‎ ‎آسوده‎ ‎او‎ ‎خفت

به‎ ‎زیر‎ ‎افکنده‎ ‎او‎ ‎آن‎ ‎بار‎ ‎بر‎ ‎دوش
سراپا‎ ‎سیمه‎ ‎بر‎ ‎آن‎ ‎کوی‎ ‎در‎ ‎دور

به‎ ‎زیر‎ ‎لب‎ ‎همه‎ ‎نجوا‎ ‎چنین‎ ‎گفت
خدایا‎ ‎یار‎ ‎من‎ ‎آسوده‎ ‎او‎ ‎خفت

به‎ ‎پیش‎ ‎و‎ ‎رفت‎ ‎او‎ ‎در‎ ‎خانه‎ ‎ویران
بدیدا‎ ‎کس‎ ‎نباشد‎ ‎وای‎ ‎ایمان

یکی‎ ‎از‎ ‎دور‎ ‎بر‎ ‎او‎ ‎اینچنین‎ ‎گفت
به‎ ‎سر‎ ‎فرزند‎ ‎تو‎ ‎در‎ ‎باغ‎ ‎و‎ ‎خون‎ ‎خفت

به‎ ‎پیش‎ ‎و‎ ‎وای‎ ‎مستانه‎ ‎در‎ ‎آن‎ ‎دور
به‎ ‎فریادی‎ ‎که‎ ‎یزدان‎ ‎را‎ ‎کند‎ ‎کور

بگوید‎ ‎یار‎ ‎من‎ ‎در‎ ‎خون‎ ‎خود‎ ‎خفت
خدایا‎ ‎بس‎ ‎کن‎ ‎و‎ ‎صدبار‎ ‎این‎ ‎گفت

به‎ ‎روی‎ ‎تخت‎ ‎او‎ ‎سرد‎ ‎است‎ ‎بیجان
سرش‎ ‎در‎ ‎خون‎ ‎و‎ ‎جانش‎ ‎نیز‎ ‎اینسان

همه‎ ‎دنیا‎ ‎به‎ ‎روی‎ ‎و‎ ‎دور‎ ‎آن‎ ‎مرد
بچرخا‎ ‎یار‎ ‎در‎ ‎تخت‎ ‎است‎ ‎فرزند

بگفتند‎ ‎از‎ ‎برای‎ ‎راه‎ ‎درمان
بیاور‎ ‎کیسههای‎ ‎زر‎ ‎فراوان

بگفتا‎ ‎هیچ‎ ‎در‎ ‎جیبم‎ ‎که‎ ‎زر‎ ‎نیست
ندارم‎ ‎هیچ‎ ‎پولی‎ ‎کار‎ ‎من‎ ‎چیست

بگوید‎ ‎اینچنین‎ ‎آن‎ ‎زن‎ ‎به‎ ‎ایشان
گزندی‎ ‎بر‎ ‎دل‎ ‎این‎ ‎آدمان‎ ‎نیست

همه‎ ‎تن‎ ‎پول‎ ‎خواهد‎ ‎پول‎ ‎را‎ ‎جان
به‎ ‎بیپولی‎ ‎شوی‎ ‎بیچاره‎ ‎درمان

ندارد‎ ‎هیچ‎ ‎مرهم‎ ‎راه‎ ‎جانت
اگر‎ ‎پولی‎ ‎نداری‎ ‎مرگ‎ ‎خواند

همه‎ ‎دنیا‎ ‎جهانش‎ ‎در‎ ‎گرو‎ ‎پول
به‎ ‎بیپولی‎ ‎شوی‎ ‎بیچاره‎ ‎معلول

همه‎ ‎دنیا‎ ‎دکترها‎ ‎همین‎ ‎گفت
اگر‎ ‎پولی‎ ‎نداری‎ ‎جان‎ ‎تو‎ ‎مفت

بمیرد‎ ‎پیش‎ ‎رویت‎ ‎هیچ‎ ‎تنها
به‎ ‎پول‎ ‎او‎ ‎را‎ ‎رهایی‎ ‎دادهای‎ ‎راه

پدر‎ ‎جمع‎ ‎سخنها‎ ‎را‎ ‎شنیدا
به‎ ‎دنیای‎ ‎خودش‎ ‎بیند‎ ‎به‎ ‎کرا

ندارد‎ ‎هیچ‎ ‎در‎ ‎دنیای‎ ‎او‎ ‎راه
همه‎ ‎دنیا‎ ‎به‎ ‎روی‎ ‎شاخهها‎ ‎نا

ندارد‎ ‎تاب‎ ‎این‎ ‎دنیای‎ ‎پستی
ندارد‎ ‎جان‎ ‎بودن‎ ‎در‎ ‎پلشتی

ولیکن‎ ‎جان‎ ‎دختر‎ ‎در‎ ‎گرو‎ ‎راه
بپوید‎ ‎او‎ ‎جهان‎ ‎را‎ ‎دخترش‎ ‎ماه

برفتا‎ ‎آن‎ ‎سرا‎ ‎ویرانه‎ ‎را‎ ‎شاه
به‎ ‎هر‎ ‎قیمت‎ ‎فروشد‎ ‎نیست‎ ‎کس‎ ‎خواه

که‎ ‎دوار‎ ‎باشد‎ ‎و‎ ‎قلبش‎ ‎به‎ ‎ویران
ندارد‎ ‎هیچکس‎ ‎زر‎ ‎دادن‎ ‎اینسان

برفتا‎ ‎پیش‎ ‎گفتا‎ ‎ای‎ ‎خلایق
نفس‎ ‎جانم‎ ‎شده‎ ‎بیمار‎ ‎و‎ ‎عاشق

همه‎ ‎عشقم‎ ‎به‎ ‎روی‎ ‎تخت‎ ‎ویران
به‎ ‎پولی‎ ‎میرود‎ ‎روحش‎ ‎از‎ ‎آن‎ ‎جان

به‎ ‎هر‎ ‎کس‎ ‎دارد‎ ‎او‎ ‎اینسان‎ ‎چنین‎ ‎گفت
رفیق‎ ‎و‎ ‎آشنا‎ ‎همکار‎ ‎و‎ ‎تن‎ ‎گفت

ندارد‎ ‎هیچکس‎ ‎بر‎ ‎او‎ ‎نداد‎ ‎است
همه‎ ‎دنیای‎ ‎را‎ ‎آسوده‎ ‎راه‎ ‎است

برفتا‎ ‎پیش‎ ‎نزد‎ ‎صاحب‎ ‎کارش
همان‎ ‎تن‎ ‎پولدار‎ ‎و‎ ‎پول‎ ‎خوار‎ ‎است

بگفتا‎ ‎لب‎ ‎به‎ ‎رویش‎ ‎تا‎ ‎سخن‎ ‎گو
بگفتا‎ ‎هیچ‎ ‎نارم‎ ‎دست‎ ‎و‎ ‎این‎ ‎مو

برفتا‎ ‎نادم‎ ‎و‎ ‎نالان‎ ‎و‎ ‎در‎ ‎راه
به‎ ‎صورت‎ ‎دخترش‎ ‎بود‎ ‎است‎ ‎هرجا

همان‎ ‎مردی‎ ‎که‎ ‎هیچی‎ ‎نارد‎ ‎او‎ ‎مو
به‎ ‎رویش‎ ‎بسته‎ ‎شالی‎ ‎ارغوان‎ ‎پو

ندارد‎ ‎هیچ‎ ‎راهی‎ ‎پیش‎ ‎در‎ ‎راه
برفتا‎ ‎قلب‎ ‎بیماران‎ ‎سرا‎ ‎جاه

زِ‎ ‎دنیا‎ ‎او‎ ‎گریزان‎ ‎است‎ ‎در‎ ‎کوه
به‎ ‎هر‎ ‎راهی‎ ‎زدا‎ ‎هیچی‎ ‎نتان‎ ‎پو

به‎ ‎بیحالی‎ ‎نگاهش‎ ‎آسمان‎ ‎برد
به‎ ‎یزدان‎ ‎نالهای‎ ‎را‎ ‎پیشبان‎ ‎گفت

خدایا‎ ‎برکنا‎ ‎روحم‎ ‎از‎ ‎این‎ ‎تن
ولی‎ ‎جان‎ ‎دلم‎ ‎آسوده‎ ‎بر‎ ‎من

نگاهش‎ ‎را‎ ‎به‎ ‎پیش‎ ‎و‎ ‎دید‎ ‎در‎ ‎دور
یکی‎ ‎بنوشت‎ ‎بر‎ ‎دیوار‎ ‎کم‎ ‎روح

خرید‎ ‎جان‎ ‎و‎ ‎دل‎ ‎را‎ ‎پیشران‎ ‎خواند
خرید‎ ‎کلیه‎ ‎را‎ ‎پیش‎ ‎جان‎ ‎راند

یکی‎ ‎ده‎ ‎تا‎ ‎و‎ ‎صدها‎ ‎پیش‎ ‎در‎ ‎رو
همه‎ ‎طالب‎ ‎خریدن‎ ‎بود‎ ‎این‎ ‎سو

بدیدا‎ ‎گفت‎ ‎دارد‎ ‎اینچنین‎ ‎پو
یکی‎ ‎ناشد‎ ‎هزاران‎ ‎پیش‎ ‎در‎ ‎رو

بگفتا‎ ‎بایدا‎ ‎این‎ ‎کار‎ ‎کردن
تواند‎ ‎جان‎ ‎دختر‎ ‎را‎ ‎رهاندن

یکی‎ ‎بر‎ ‎آن‎ ‎یکی‎ ‎او‎ ‎گفت‎ ‎در‎ ‎دور
چسان‎ ‎باید‎ ‎پدیدا‎ ‎پول‎ ‎در‎ ‎کوه

یکی‎ ‎گفتا‎ ‎و‎ ‎او‎ ‎را‎ ‎شاد‎ ‎از‎ ‎کار
که‎ ‎با‎ ‎این‎ ‎خرج‎ ‎دختر‎ ‎میشود‎ ‎راد

برو‎ ‎با‎ ‎هم‎ ‎به‎ ‎راه‎ ‎و‎ ‎راه‎ ‎در‎ ‎پیش
نتاند‎ ‎جسم‎ ‎او‎ ‎را‎ ‎پول‎ ‎بر‎ ‎پیش

برفتا‎ ‎روی‎ ‎آن‎ ‎تختی‎ ‎که‎ ‎بیمار
کند‎ ‎جسمش‎ ‎به‎ ‎پولی‎ ‎روی‎ ‎هموار

بیامد‎ ‎روی‎ ‎تختش‎ ‎دکتری‎ ‎خار
بگفتا‎ ‎هیچ‎ ‎دانی‎ ‎چیست‎ ‎این‎ ‎کار

تو‎ ‎جانی‎ ‎در‎ ‎برت‎ ‎آن‎ ‎نیستن‎ ‎راه
نتانی‎ ‎جان‎ ‎خود‎ ‎را‎ ‎پیش‎ ‎درگاه

نتانی‎ ‎شایدا‎ ‎در‎ ‎دورتر‎ ‎مرد
زِ‎ ‎جانت‎ ‎هیچ‎ ‎باقی‎ ‎نیست‎ ‎تن‎ ‎خرد

بیا‎ ‎از‎ ‎اینچنین‎ ‎کاری‎ ‎گذر‎ ‎دار
که‎ ‎مردن‎ ‎را‎ ‎به‎ ‎پیشات‎ ‎خوانی‎ ‎ای‎ ‎یار

سرش‎ ‎بر‎ ‎دور‎ ‎دستان‎ ‎آسمان‎ ‎دید
فلک‎ ‎را‎ ‎آن‎ ‎خداوندان‎ ‎و‎ ‎جان‎ ‎دید

بگفتا‎ ‎ای‎ ‎خدا‎ ‎شکرت‎ ‎که‎ ‎اینبار
دعایم‎ ‎را‎ ‎اجابت‎ ‎کردهای‎ ‎یار

همه‎ ‎دنیای‎ ‎من‎ ‎جانان‎ ‎من‎ ‎بود
همه‎ ‎لبهای‎ ‎او‎ ‎را‎ ‎خنده‎ ‎بگذار