یکی‎ ‎زن‎ ‎بود‎ ‎و‎ ‎آن‎ ‎دیگر‎ ‎نفر‎ ‎مرد
مثال‎ ‎دیگران‎ ‎زندار‎ ‎در‎ ‎درد

همینان‎ ‎زندگی‎ ‎را‎ ‎مثل‎ ‎دیگر
گذر‎ ‎دارد‎ ‎ببیند‎ ‎روی‎ ‎فرزند

هماره‎ ‎زن‎ ‎به‎ ‎خانه‎ ‎بود‎ ‎و‎ ‎اینسان
که‎ ‎شویش‎ ‎بازگردد‎ ‎خانه‎ ‎از‎ ‎بند

همه‎ ‎دنیای‎ ‎اینان‎ ‎بود‎ ‎اینسان
یکی‎ ‎در‎ ‎کار‎ ‎و‎ ‎دیگر‎ ‎خانه‎ ‎پابند

گذر‎ ‎میکرد‎ ‎و‎ ‎گر‎ ‎درد‎ ‎داشت‎ ‎این‎ ‎تن
به‎ ‎خاموشی‎ ‎برد‎ ‎این‎ ‎شمع‎ ‎را‎ ‎زن

نبودا‎ ‎آنچنان‎ ‎فکر‎ ‎و‎ ‎همه‎ ‎راه
چه‎ ‎روزی‎ ‎آیدا‎ ‎از‎ ‎ما‎ ‎تو‎ ‎فرزند

دل‎ ‎زن‎ ‎هر‎ ‎نفس‎ ‎در‎ ‎راه‎ ‎این‎ ‎بود
که‎ ‎فردا‎ ‎قعر‎ ‎تن‎ ‎گیرد‎ ‎تو‎ ‎فرزند

خلاصه‎ ‎مرد‎ ‎و‎ ‎زن‎ ‎با‎ ‎هم‎ ‎در‎ ‎این‎ ‎راه
گذر‎ ‎میکرد‎ ‎و‎ ‎دنیا‎ ‎از‎ ‎تو‎ ‎خرسند

یکی‎ ‎روزی‎ ‎بیامد‎ ‎آنچنان‎ ‎نحس
که‎ ‎شویش‎ ‎درد‎ ‎دارد‎ ‎قلب‎ ‎آن‎ ‎مرد

به‎ ‎سختی‎ ‎میتپد‎ ‎بیتاب‎ ‎و‎ ‎اینسان
به‎ ‎پایان‎ ‎میرسد‎ ‎برگی‎ ‎چنین‎ ‎زرد

به‎ ‎آرامی‎ ‎و‎ ‎بر‎ ‎تختی‎ ‎که‎ ‎بیمار
کند‎ ‎جان‎ ‎را‎ ‎زِ‎ ‎تن‎ ‎بیرون‎ ‎وآن‎ ‎کرد

به‎ ‎پایان‎ ‎و‎ ‎به‎ ‎مرگ‎ ‎و‎ ‎آخر‎ ‎راه
بمردا‎ ‎از‎ ‎همه‎ ‎دردش‎ ‎همان‎ ‎کرد

زنی‎ ‎ماند‎ ‎و‎ ‎به‎ ‎تنهایی‎ ‎و‎ ‎در‎ ‎خویش
گذر‎ ‎باید‎ ‎زمان‎ ‎را‎ ‎حال‎ ‎در‎ ‎پیش

گذر‎ ‎کردن‎ ‎همه‎ ‎روز‎ ‎و‎ ‎همه‎ ‎شب
به‎ ‎زر‎ ‎محتاج‎ ‎و‎ ‎دنیا‎ ‎دارد‎ ‎آن‎ ‎تب

زِ‎ ‎شویش‎ ‎مانده‎ ‎آن‎ ‎ارابه‎ ‎آن‎ ‎چرخ
که‎ ‎با‎ ‎چرخش‎ ‎بچرخاند‎ ‎نفس‎ ‎سخت

به‎ ‎جایی‎ ‎کز‎ ‎دلش‎ ‎برده‎ ‎نفر‎ ‎فرد
به‎ ‎جایی‎ ‎او‎ ‎بخواهد‎ ‎رفتنش‎ ‎رفت

بدین‎ ‎روزی‎ ‎که‎ ‎آمد‎ ‎پیش‎ ‎در‎ ‎رو
بفهمیدا‎ ‎به‎ ‎خود‎ ‎دارد‎ ‎نفر‎ ‎فرد

یکی‎ ‎در‎ ‎جان‎ ‎او‎ ‎زندار‎ ‎و‎ ‎بیجان
همه‎ ‎جانش‎ ‎گرو‎ ‎بر‎ ‎جان‎ ‎آن‎ ‎فرد

به‎ ‎سختی‎ ‎میکند‎ ‎کار‎ ‎و‎ ‎بدینسان
همه‎ ‎فکر‎ ‎و‎ ‎جهانش‎ ‎پر‎ ‎زِ‎ ‎هر‎ ‎درد

همه‎ ‎روز‎ ‎و‎ ‎همه‎ ‎شبها‎ ‎بدین‎ ‎فکر
چه‎ ‎آید‎ ‎بر‎ ‎سر‎ ‎فرزند‎ ‎پر‎ ‎درد

نتانم‎ ‎او‎ ‎شکم‎ ‎را‎ ‎سیر‎ ‎کردن
نتانم‎ ‎من‎ ‎گرفتن‎ ‎جای‎ ‎آن‎ ‎مرد

به‎ ‎دورش‎ ‎آن‎ ‎نفر‎ ‎دیدن‎ ‎شنیدن
بگفتا‎ ‎راه‎ ‎جستن‎ ‎از‎ ‎چنین‎ ‎درد

بیا‎ ‎من‎ ‎میشناسم‎ ‎آن‎ ‎نفر‎ ‎را
که‎ ‎آسوده‎ ‎گذر‎ ‎کردی‎ ‎تو‎ ‎ای‎ ‎درد

توانی‎ ‎چیزها‎ ‎بردن‎ ‎از‎ ‎آن‎ ‎مرد
به‎ ‎لطفش‎ ‎میشوی‎ ‎فرمند‎ ‎و‎ ‎زرمند

نتانم‎ ‎اینچنین‎ ‎کاری‎ ‎نتانم
از‎ ‎این‎ ‎کرده‎ ‎غمینم‎ ‎من‎ ‎فغانم

مگر‎ ‎چی‎ ‎باشد‎ ‎اینسان‎ ‎کار‎ ‎کردن
مثال‎ ‎امروز‎ ‎باری‎ ‎بار‎ ‎کردن

نتانم‎ ‎این‎ ‎نهایش‎ ‎پست‎ ‎و‎ ‎جرم‎ ‎است
سرانجامش‎ ‎به‎ ‎زندان‎ ‎و‎ ‎به‎ ‎ظلم‎ ‎است

توانی‎ ‎آن‎ ‎شکم‎ ‎از‎ ‎پور‎ ‎را‎ ‎سیر
توانی‎ ‎جامه‎ ‎بر‎ ‎تن‎ ‎دار‎ ‎امید

ولکن‎ ‎بگذر‎ ‎از‎ ‎من‎ ‎هیچ‎ ‎تنها
نخواهم‎ ‎من‎ ‎شنیدن‎ ‎هیچ‎ ‎هرگاه

همه‎ ‎گفتار‎ ‎او‎ ‎تندی‎ ‎ولیکن
به‎ ‎دل‎ ‎میپروراند‎ ‎عزم‎ ‎این‎ ‎راه

گذر‎ ‎دارد‎ ‎به‎ ‎دل‎ ‎در‎ ‎فکر‎ ‎آن‎ ‎طفل
چه‎ ‎آید‎ ‎بر‎ ‎سرش‎ ‎دوری‎ ‎از‎ ‎آن‎ ‎مهر

نتانم‎ ‎من‎ ‎نتانم‎ ‎رفتن‎ ‎این‎ ‎راه
نتانم‎ ‎سیر‎ ‎کردن‎ ‎جان‎ ‎آن‎ ‎ماه

خدایا‎ ‎چیست‎ ‎این‎ ‎فرجام‎ ‎ما‎ ‎شاه
چه‎ ‎دارم‎ ‎آخرش‎ ‎چی‎ ‎مانده‎ ‎بر‎ ‎ما

یکی‎ ‎روزی‎ ‎بیامد‎ ‎درد‎ ‎جان‎ ‎داشت
به‎ ‎سختی‎ ‎در‎ ‎تکاپو‎ ‎ناله‎ ‎آن‎ ‎داشت

برفت‎ ‎و‎ ‎او‎ ‎نشید‎ ‎و‎ ‎در‎ ‎به‎ ‎در‎ ‎راه
ندارد‎ ‎پول‎ ‎درمانش‎ ‎به‎ ‎کرا

بگفتا‎ ‎مرگ‎ ‎بر‎ ‎این‎ ‎جام‎ ‎دنیا
ندارم‎ ‎من‎ ‎زری‎ ‎در‎ ‎پیش‎ ‎پس‎ ‎راه

اگر‎ ‎روزی‎ ‎نفس‎ ‎جانم‎ ‎تو‎ ‎فرزند
به‎ ‎درد‎ ‎آمد‎ ‎چه‎ ‎دارم‎ ‎پول‎ ‎در‎ ‎چنگ

سرش‎ ‎را‎ ‎پس‎ ‎به‎ ‎پیش‎ ‎و‎ ‎رفت‎ ‎تا‎ ‎جاه
به‎ ‎زندان‎ ‎منزلی‎ ‎دارد‎ ‎در‎ ‎این‎ ‎راه

گذر‎ ‎با‎ ‎قلب‎ ‎رنجور‎ ‎و‎ ‎پر‎ ‎از‎ ‎آه
تپشهایی‎ ‎که‎ ‎لرزه‎ ‎داد‎ ‎بر‎ ‎ما

دو‎ ‎دستش‎ ‎بسته‎ ‎و‎ ‎پایش‎ ‎به‎ ‎پا‎ ‎بند
رود‎ ‎با‎ ‎پای‎ ‎بسته‎ ‎او‎ ‎دماوند

همه‎ ‎تن‎ ‎هیچ‎ ‎بیند‎ ‎از‎ ‎چنین‎ ‎راه
از‎ ‎آن‎ ‎راه‎ ‎و‎ ‎به‎ ‎رهرو‎ ‎پیش‎ ‎آن‎ ‎شاه

به‎ ‎پایین‎ ‎آورد‎ ‎سر‎ ‎را‎ ‎نبیند
نبیند‎ ‎چشم‎ ‎خونین‎ ‎را‎ ‎نبیند

نبیند‎ ‎از‎ ‎برای‎ ‎چیست‎ ‎در‎ ‎راه
چرا‎ ‎مانده‎ ‎در‎ ‎دل‎ ‎ویرانه‎ ‎آن‎ ‎ماه

چرا‎ ‎دستان‎ ‎و‎ ‎پاهایش‎ ‎ببستند
مگر‎ ‎مادر‎ ‎نبود‎ ‎اینان‎ ‎که‎ ‎هستند

به‎ ‎جرمش‎ ‎او‎ ‎کند‎ ‎صدبار‎ ‎تکرار
بگوید‎ ‎آن‎ ‎به‎ ‎سیری‎ ‎کردن‎ ‎یار

بگوید‎ ‎چشم‎ ‎خود‎ ‎را‎ ‎شاه‎ ‎بسته
میان‎ ‎عیش‎ ‎و‎ ‎لذت‎ ‎او‎ ‎نشسته

به‎ ‎قانون‎ ‎گوید‎ ‎و‎ ‎او‎ ‎را‎ ‎بدینسان
ابد‎ ‎تاجان‎ ‎به‎ ‎زندان‎ ‎او‎ ‎نشسته

به‎ ‎غل‎ ‎بردند‎ ‎و‎ ‎او‎ ‎را‎ ‎پا‎ ‎در‎ ‎آن‎ ‎جاه
به‎ ‎زندانی‎ ‎که‎ ‎در‎ ‎آن‎ ‎شر‎ ‎نشسته

به‎ ‎میلهها‎ ‎نگاهی‎ ‎دارد‎ ‎و‎ ‎بیش
بدین‎ ‎حصر‎ ‎و‎ ‎اسارت‎ ‎مرگ‎ ‎در‎ ‎خویش

بدین‎ ‎روزی‎ ‎که‎ ‎او‎ ‎افتاده‎ ‎در‎ ‎آن
به‎ ‎سختی‎ ‎و‎ ‎در‎ ‎این‎ ‎کندن‎ ‎زِ‎ ‎خود‎ ‎جان

به‎ ‎روزی‎ ‎میگذر‎ ‎در‎ ‎روز‎ ‎او‎ ‎راه
بیامد‎ ‎پیش‎ ‎فرزندش‎ ‎به‎ ‎اکراه

شمایل‎ ‎از‎ ‎دل‎ ‎آورده‎ ‎به‎ ‎بیرون
هر‎ ‎آنکس‎ ‎بیند‎ ‎او‎ ‎را‎ ‎گفت‎ ‎از‎ ‎خون

و‎ ‎درد‎ ‎افتاده‎ ‎فریادش‎ ‎هوا‎ ‎رفت
ببردا‎ ‎و‎ ‎بر‎ ‎آن‎ ‎زن‎ ‎تن‎ ‎چهها‎ ‎رفت

به‎ ‎سردی‎ ‎جان‎ ‎خود‎ ‎را‎ ‎خویش‎ ‎در‎ ‎داد
به‎ ‎خود‎ ‎آمد‎ ‎درون‎ ‎پیله‎ ‎افتاد

همه‎ ‎دورش‎ ‎قفس‎ ‎بیروح‎ ‎آن‎ ‎جان
بخواهد‎ ‎او‎ ‎برون‎ ‎آوردن‎ ‎آن‎ ‎جان

نگاهش‎ ‎بر‎ ‎دل‎ ‎آن‎ ‎میله‎ ‎بود‎ ‎آن
بدیدا‎ ‎سر‎ ‎برون‎ ‎آور‎ ‎چو‎ ‎انسان

به‎ ‎رویش‎ ‎میکشد‎ ‎دست‎ ‎نوازش
به‎ ‎دورش‎ ‎حلقهای‎ ‎بر‎ ‎میله‎ ‎از‎ ‎آن‎ ‎جان

همه‎ ‎تختش‎ ‎شد‎ ‎آری‎ ‎مادرش‎ ‎بود
به‎ ‎جانش‎ ‎گفت‎ ‎غم‎ ‎داری‎ ‎نفس‎ ‎نور

به‎ ‎تنپوشش‎ ‎سر‎ ‎افتاد‎ ‎است‎ ‎ای‎ ‎جان
پدر‎ ‎جانم‎ ‎نماندی‎ ‎هیچ‎ ‎پنهان

به‎ ‎میله‎ ‎چشم‎ ‎دوزد‎ ‎بیمهابا
به‎ ‎فریادی‎ ‎بیامد‎ ‎پور‎ ‎در‎ ‎راه

به‎ ‎آغوشش‎ ‎کشید‎ ‎و‎ ‎این‎ ‎جهان‎ ‎رفت
همه‎ ‎درد‎ ‎و‎ ‎همه‎ ‎دیوانگان‎ ‎رفت

تو‎ ‎از‎ ‎من‎ ‎بودی‎ ‎و‎ ‎ای‎ ‎یار‎ ‎ای‎ ‎جان
چرا‎ ‎اینگونه‎ ‎آوردند‎ ‎به‎ ‎میدان

به‎ ‎چشمم‎ ‎اشک‎ ‎آمد‎ ‎ریخت‎ ‎بر‎ ‎جان
همه‎ ‎خون‎ ‎تنش‎ ‎را‎ ‎شست‎ ‎آسان

به‎ ‎زیر‎ ‎گوشش‎ ‎آن‎ ‎نجوای‎ ‎جان‎ ‎کرد
هماره‎ ‎بخششی‎ ‎خواهد‎ ‎فغان‎ ‎کرد

بگفتا‎ ‎جان‎ ‎من‎ ‎این‎ ‎جاه‎ ‎ما‎ ‎نیست
پلشتیهای‎ ‎این‎ ‎دنیای‎ ‎بد‎ ‎زیست

به‎ ‎آغوشش‎ ‎کشد‎ ‎او‎ ‎را‎ ‎و‎ ‎اینبار
برو‎ ‎برگرد‎ ‎بر‎ ‎جانم‎ ‎جهان‎ ‎چیست

به‎ ‎هر‎ ‎جا‎ ‎میرود‎ ‎او‎ ‎جذب‎ ‎این‎ ‎تن
نتاند‎ ‎ذرهای‎ ‎دوری‎ ‎از‎ ‎آن‎ ‎زن

نتاند‎ ‎هر‎ ‎نفس‎ ‎با‎ ‎او‎ ‎نفس‎ ‎رفت
نفس‎ ‎جانش‎ ‎همه‎ ‎با‎ ‎جان‎ ‎او‎ ‎رفت

همه‎ ‎روز‎ ‎و‎ ‎شبش‎ ‎را‎ ‎با‎ ‎تو‎ ‎فریاد
کشد‎ ‎ای‎ ‎وای‎ ‎چرا‎ ‎این‎ ‎خانه‎ ‎برپا‎ ‎است

گذر‎ ‎دارد‎ ‎زمان‎ ‎و‎ ‎میرود‎ ‎راه
از‎ ‎آن‎ ‎روز‎ ‎نخستین‎ ‎سال‎ ‎از‎ ‎ماه

همه‎ ‎دنیای‎ ‎مادر‎ ‎جان‎ ‎یار‎ ‎است
به‎ ‎چشمانش‎ ‎نگاهش‎ ‎او‎ ‎به‎ ‎خار‎ ‎است

همه‎ ‎جانش‎ ‎به‎ ‎دلتنگیِ‎ ‎آن‎ ‎یار
زمانی‎ ‎او‎ ‎به‎ ‎پیشش‎ ‎در‎ ‎کنار‎ ‎است

گذر‎ ‎کرد‎ ‎و‎ ‎به‎ ‎سال‎ ‎دوم‎ ‎اینبار
نباید‎ ‎این‎ ‎دو‎ ‎با‎ ‎هم‎ ‎یار‎ ‎زار‎ ‎است

به‎ ‎اشک‎ ‎و‎ ‎در‎ ‎فغان‎ ‎و‎ ‎شیون‎ ‎و‎ ‎داد
نباید‎ ‎دور‎ ‎کردن‎ ‎جان‎ ‎نثار‎ ‎است

از‎ ‎او‎ ‎بگرفته‎ ‎و‎ ‎داد‎ ‎از‎ ‎تو‎ ‎فریاد
ببردا‎ ‎خانه‎ ‎را‎ ‎ایتام‎ ‎دار‎ ‎است

به‎ ‎تنهایی‎ ‎نشیده‎ ‎گوشه‎ ‎تنها
نگاهش‎ ‎میله‎ ‎را‎ ‎در‎ ‎بر‎ ‎شمار‎ ‎است

به‎ ‎گفتار‎ ‎آمده‎ ‎با‎ ‎میلهها‎ ‎شاد
دلش‎ ‎کودک‎ ‎ببیند‎ ‎او‎ ‎شکار‎ ‎است

به‎ ‎فریاد‎ ‎و‎ ‎زند‎ ‎سر‎ ‎را‎ ‎به‎ ‎دیوار
به‎ ‎خون‎ ‎آغشته‎ ‎و‎ ‎خندان‎ ‎نظار‎ ‎است

به‎ ‎سرعت‎ ‎میدود‎ ‎با‎ ‎جیغ‎ ‎و‎ ‎فریاد
کجایی‎ ‎جان‎ ‎من‎ ‎جانم‎ ‎نزار‎ ‎است

به‎ ‎دیدار‎ ‎چنین‎ ‎روزی‎ ‎که‎ ‎دیوان
به‎ ‎اشک‎ ‎چشم‎ ‎او‎ ‎آن‎ ‎هم‎ ‎نزار‎ ‎است

بیاورده‎ ‎دوباره‎ ‎اوی‎ ‎بر‎ ‎ماه
ببیند‎ ‎او‎ ‎و‎ ‎فریادش‎ ‎هوار‎ ‎است

به‎ ‎بوسه‎ ‎غرق‎ ‎دارد‎ ‎او‎ ‎نفس‎ ‎جان
که‎ ‎جانش‎ ‎در‎ ‎دل‎ ‎جان‎ ‎تو‎ ‎یار‎ ‎است

به‎ ‎آغوشش‎ ‎کشد‎ ‎با‎ ‎چشم‎ ‎گریان
بگوید‎ ‎آه‎ ‎دوری‎ ‎راهدار‎ ‎است

بیا‎ ‎طفلم‎ ‎عزیزم‎ ‎گوشهی‎ ‎جان
همه‎ ‎جان‎ ‎مرا‎ ‎جانت‎ ‎نثار‎ ‎است

همه‎ ‎روزان‎ ‎او‎ ‎در‎ ‎پیش‎ ‎و‎ ‎در‎ ‎راه
گذر‎ ‎کرد‎ ‎و‎ ‎شد‎ ‎آن‎ ‎طفلش‎ ‎کم‎ ‎افرا

به‎ ‎پشت‎ ‎میلهها‎ ‎و‎ ‎شیشه‎ ‎ای‎ ‎نور
بدیدا‎ ‎کودکی‎ ‎را‎ ‎پیش‎ ‎در‎ ‎رو

یکی‎ ‎از‎ ‎عاملان‎ ‎زندان‎ ‎و‎ ‎کار‎ ‎است
بیاورده‎ ‎به‎ ‎زندان‎ ‎شاهکار‎ ‎است

به‎ ‎دست‎ ‎او‎ ‎بدیدا‎ ‎خوردنی‎ ‎گفت
جهان‎ ‎پیشتر‎ ‎دنیا‎ ‎چه‎ ‎کار‎ ‎است

بر‎ ‎او‎ ‎آن‎ ‎طفل‎ ‎نقشاری‎ ‎جهان‎ ‎بست
بدیدارش‎ ‎جهان‎ ‎و‎ ‎رخت‎ ‎جان‎ ‎بست

چه‎ ‎زیبا‎ ‎شاد‎ ‎آنان‎ ‎زندگی‎ ‎را
به‎ ‎همسالان‎ ‎خود‎ ‎بازی‎ ‎و‎ ‎آن‎ ‎مست

مرا‎ ‎بردند‎ ‎هر‎ ‎روز‎ ‎و‎ ‎در‎ ‎آن‎ ‎جاه
یکی‎ ‎بود‎ ‎و‎ ‎دو‎ ‎تا‎ ‎و‎ ‎طفلها‎ ‎شاه

به‎ ‎بازیِ‎ ‎خود‎ ‎و‎ ‎دنیای‎ ‎کردند
به‎ ‎شادی‎ ‎این‎ ‎جهان‎ ‎را‎ ‎لانه‎ ‎کردند

همه‎ ‎شادند‎ ‎و‎ ‎بیپروا‎ ‎در‎ ‎آن‎ ‎جان
به‎ ‎خوردن‎ ‎بیشتر‎ ‎را‎ ‎ناله‎ ‎کردند

من‎ ‎و‎ ‎آن‎ ‎والدان‎ ‎در‎ ‎جاه‎ ‎و‎ ‎میدان
به‎ ‎دور‎ ‎هم‎ ‎به‎ ‎شادی‎ ‎خانه‎ ‎کردند

شنیدا‎ ‎این‎ ‎جهان‎ ‎در‎ ‎پیش‎ ‎آن‎ ‎ماه
از‎ ‎آن‎ ‎صد‎ ‎میله‎ ‎او‎ ‎را‎ ‎ناله‎ ‎کردند

منا‎ ‎هیچی‎ ‎ندارد‎ ‎در‎ ‎چنین‎ ‎جاه
به‎ ‎جز‎ ‎آن‎ ‎میلهها‎ ‎شادانه‎ ‎کردند

بیامد‎ ‎طفل‎ ‎در‎ ‎پیش‎ ‎تو‎ ‎مادر
بگفتا‎ ‎هیچ‎ ‎دارم‎ ‎من‎ ‎نه‎ ‎خواهر

ندارم‎ ‎هیچ‎ ‎در‎ ‎دنیای‎ ‎من‎ ‎نیست
همه‎ ‎دنیا‎ ‎من‎ ‎تنهای‎ ‎فردی‎ ‎است

من‎ ‎آن‎ ‎بازی‎ ‎بخواهم‎ ‎سن‎ ‎و‎ ‎همسان
به‎ ‎دنیای‎ ‎منا‎ ‎هیچی‎ ‎در‎ ‎آن‎ ‎کیست

من‎ ‎از‎ ‎این‎ ‎میلهها‎ ‎پر‎ ‎نفرتم‎ ‎زان
قفس‎ ‎در‎ ‎پیش‎ ‎ما‎ ‎تاب‎ ‎نفس‎ ‎نیست

بگفتا‎ ‎خواهما‎ ‎دوری‎ ‎گزینم
به‎ ‎پرواز‎ ‎و‎ ‎دهان‎ ‎را‎ ‎پیش‎ ‎بینم

بگفتا‎ ‎مادرم‎ ‎خواهم‎ ‎که‎ ‎اینسان
زِ‎ ‎پیشت‎ ‎پر‎ ‎کشم‎ ‎دنیا‎ ‎ببینم

بدو‎ ‎گفت‎ ‎و‎ ‎خموش‎ ‎آن‎ ‎مادر‎ ‎پیر
در‎ ‎این‎ ‎گفتن‎ ‎گذر‎ ‎صد‎ ‎سال‎ ‎از‎ ‎دیر

همه‎ ‎جانش‎ ‎شکست‎ ‎و‎ ‎پرپر‎ ‎آن‎ ‎شد
از‎ ‎این‎ ‎گفتن‎ ‎همه‎ ‎جانش‎ ‎خزان‎ ‎شد

پر‎ ‎از‎ ‎درد‎ ‎و‎ ‎پر‎ ‎از‎ ‎فریاد‎ ‎و‎ ‎اینبار
به‎ ‎خاموشی‎ ‎رهی‎ ‎رفت‎ ‎و‎ ‎نهین‎ ‎شد

به‎ ‎سر‎ ‎دارد‎ ‎هزاران‎ ‎فکر‎ ‎بر‎ ‎ماه
به‎ ‎رخسار‎ ‎نفس‎ ‎دلتنگ‎ ‎بین‎ ‎شد

زِ‎ ‎ما‎ ‎دور‎ ‎است‎ ‎ما‎ ‎دور‎ ‎از‎ ‎نفس‎ ‎وای
چرا‎ ‎جام‎ ‎جهان‎ ‎پس‎ ‎اینچنین‎ ‎شد

ندارم‎ ‎لحظهای‎ ‎تاب‎ ‎از‎ ‎تو‎ ‎در‎ ‎دور
تو‎ ‎حق‎ ‎داری‎ ‎که‎ ‎جانت‎ ‎اینچنین‎ ‎شد

اگر‎ ‎من‎ ‎باشم‎ ‎او‎ ‎در‎ ‎این‎ ‎قفس‎ ‎باد
دو‎ ‎پایش‎ ‎بسته‎ ‎و‎ ‎بالش‎ ‎شکستار

نتانم‎ ‎دور‎ ‎از‎ ‎او‎ ‎ماندن‎ ‎زمانی
به‎ ‎خودخواهی‎ ‎من‎ ‎او‎ ‎در‎ ‎نهین‎ ‎باد

بگفتا‎ ‎من‎ ‎نباید‎ ‎بودم‎ ‎اینسان
اگر‎ ‎این‎ ‎تن‎ ‎نباشد‎ ‎رفتن‎ ‎آسان

رود‎ ‎پر‎ ‎میکشد‎ ‎آزاده‎ ‎پرواز
از‎ ‎این‎ ‎حصر‎ ‎و‎ ‎قفس‎ ‎او‎ ‎دور‎ ‎زین‎ ‎بار

بگفتا‎ ‎رفت‎ ‎او‎ ‎در‎ ‎لانه‎ ‎تنها
به‎ ‎پروازش‎ ‎پریدن‎ ‎ساده‎ ‎برپا

دو‎ ‎بالش‎ ‎را‎ ‎گشود‎ ‎و‎ ‎پیش‎ ‎در‎ ‎راه
به‎ ‎رفتا‎ ‎در‎ ‎هوا‎ ‎پرواز‎ ‎این‎ ‎داد

زِ‎ ‎چشمش‎ ‎اشک‎ ‎جاری‎ ‎زیر‎ ‎لب‎ ‎گفت
توانی‎ ‎پر‎ ‎کشیدن‎ ‎یار‎ ‎تنها

بیامد‎ ‎جمعی‎ ‎از‎ ‎زندانیان‎ ‎راه
بدیدا‎ ‎آن‎ ‎زنی‎ ‎بیهیچ‎ ‎پروا

به‎ ‎پرواز‎ ‎آمده‎ ‎قمریِ‎ ‎آزاد
زِ‎ ‎دنیا‎ ‎پر‎ ‎کشید‎ ‎و‎ ‎ناله‎ ‎این‎ ‎داد

توان‎ ‎پرکشیدن‎ ‎یار‎ ‎تنها
برو‎ ‎از‎ ‎این‎ ‎قفس‎ ‎آزاد‎ ‎هرجا

به‎ ‎روی‎ ‎ریسمانی‎ ‎مانده‎ ‎در‎ ‎جاه
به‎ ‎روی‎ ‎دار‎ ‎او‎ ‎آزاد‎ ‎از‎ ‎شاه