یه‎ ‎دستبوس‎ ‎ملا‎ ‎یه‎ ‎تیر‎ ‎حسد

یه‎ ‎لمپن‎ ‎یه‎ ‎دیوانهی‎ ‎بیسواد
یه‎ ‎ملا‎ ‎که‎ ‎عمامه‎ ‎را‎ ‎دور‎ ‎داد

یکی‎ ‎دکتر‎ ‎و‎ ‎آن‎ ‎مهندس‎ ‎خدا
بگو‎ ‎آن‎ ‎شعیب‎ ‎هاله‎ ‎از‎ ‎نور‎ ‎کاه

دگرباره‎ ‎کورش‎ ‎نیا‎ ‎و‎ ‎بخواب
ببین‎ ‎شاه‎ ‎را،‎ ‎مغز‎ ‎و‎ ‎نورش‎ ‎ز‎ ‎کاه

تو‎ ‎بیننده‎ ‎باش‎ ‎حال‎ ‎ایرانزمین
نلرزی‎ ‎به‎ ‎گور‎ ‎دیدن‎ ‎این‎ ‎زمین

که‎ ‎کورش‎ ‎همه‎ ‎شاهیاش‎ ‎پس‎ ‎گرفت
پناهنده‎ ‎شد‎ ‎راه‎ ‎بیکس‎ ‎گرفت

نرنجی‎ ‎ز‎ ‎من‎ ‎کورش‎ ‎آری‎ ‎کبیر
ز‎ ‎دیوانه‎ ‎اینان‎ ‎قلم‎ ‎مست‎ ‎و‎ ‎پیر

یه‎ ‎وهم‎ ‎و‎ ‎دو‎ ‎صدها‎ ‎هزار‎ ‎هستهای
به‎ ‎وافور‎ ‎و‎ ‎در‎ ‎خاک‎ ‎و‎ ‎خون‎ ‎خستهای

همه‎ ‎آبرو‎ ‎پَر‎ ‎ز‎ ‎ایرانیان
یکی‎ ‎هالهدار‎ ‎و‎ ‎سخن‎ ‎را‎ ‎زیان

یه‎ ‎فقر‎ ‎و‎ ‎بگو‎ ‎نائب‎ ‎آری‎ ‎زمان
خرید‎ ‎ترهبار‎ ‎محل‎ ‎کیان

یه‎ ‎مکر‎ ‎و‎ ‎فریب‎ ‎و‎ ‎رئیس‎ ‎زمان
یه‎ ‎گشت‎ ‎و‎ ‎یه‎ ‎ارشاد‎ ‎و‎ ‎نهی‎ ‎منکران

دو‎ ‎صد‎ ‎طنز‎ ‎مکر‎ ‎و‎ ‎فریب‎ ‎زور‎ ‎و‎ ‎ظلم
لطیفه‎ ‎شده‎ ‎شرع‎ ‎و‎ ‎ایران‎ ‎و‎ ‎عرف

یه‎ ‎کشور‎ ‎حقارت‎ ‎به‎ ‎خاورمیان
یه‎ ‎طنز‎ ‎سخیف‎ ‎و‎ ‎یه‎ ‎اشک‎ ‎فغان

یه‎ ‎ایران‎ ‎گل‎ ‎پرپر‎ ‎آری‎ ‎زمان
یه‎ ‎پوزخند‎ ‎به‎ ‎ریش‎ ‎هم‎ ‎ایرانیان

که‎ ‎ملای‎ ‎ننگ‎ ‎و‎ ‎پسر‎ ‎هاله‎ ‎نور
شده‎ ‎شاه‎ ‎ایران‎ ‎و‎ ‎مرگ‎ ‎غرور

یه‎ ‎لرزه‎ ‎به‎ ‎گور‎ ‎و‎ ‎هم‎ ‎اجدادمان
نه‎ ‎امروز‎ ‎و‎ ‎دیروز‎ ‎و‎ ‎پیش‎ ‎و‎ ‎پسان

از‎ ‎آن‎ ‎روز‎ ‎ننگین‎ ‎و‎ ‎حمله‎ ‎خدا
یه‎ ‎اسلام‎ ‎هار‎ ‎و‎ ‎دو‎ ‎صد‎ ‎درد‎ ‎و‎ ‎آه

سرانجام‎ ‎این‎ ‎بندگی‎ ‎این‎ ‎شود
یه‎ ‎ایران‎ ‎یه‎ ‎مهدی‎ ‎پر‎ ‎از‎ ‎کین‎ ‎شود

که‎ ‎پستیِ‎ ‎الله‎ ‎و‎ ‎یزدان‎ ‎پست
بشد‎ ‎زادهاش‎ ‎این‎ ‎خداوند‎ ‎مست

سخن‎ ‎را‎ ‎براند‎ ‎ز‎ ‎پستی‎ ‎خیال
یکی‎ ‎زاده‎ ‎از‎ ‎احمد‎ ‎و‎ ‎مست‎ ‎هار

و‎ ‎نفی‎ ‎همه‎ ‎قتلعام‎ ‎یهود
یکی‎ ‎موجب‎ ‎کین‎ ‎و‎ ‎کهتر‎ ‎جهود

سخن‎ ‎را‎ ‎نران‎ ‎تحفه‎ ‎هاله‎ ‎ز‎ ‎نور
ز‎ ‎آتش‎ ‎کشیدن‎ ‎نسان‎ ‎مست‎ ‎کور

به‎ ‎جایش‎ ‎ز‎ ‎کشتار‎ ‎خود‎ ‎نطق‎ ‎کن
بزن‎ ‎خون‎ ‎بریز‎ ‎و‎ ‎زمین‎ ‎سرخ‎ ‎کن

چه‎ ‎ایران‎ ‎سرایی‎ ‎ز‎ ‎ملای‎ ‎ننگ
ز‎ ‎لطف‎ ‎خود‎ ‎و‎ ‎تحفه‎ ‎آری‎ ‎مشنگ

یه‎ ‎کشور‎ ‎بگو‎ ‎مردمش‎ ‎ننگ‎ ‎نان
و‎ ‎ملا‎ ‎و‎ ‎لاف‎ ‎و‎ ‎ریاست‎ ‎جهان

یه‎ ‎کشور‎ ‎حقارت‎ ‎شد‎ ‎از‎ ‎دست‎ ‎تو
ز‎ ‎حراج‎ ‎تن‎ ‎دم‎ ‎زنی‎ ‎نوبه‎ ‎نو

یه‎ ‎ایران‎ ‎مرده‎ ‎سرای‎ ‎عدن
عدن‎ ‎مال‎ ‎ملا‎ ‎خدم‎ ‎هم‎ ‎حشم

یه‎ ‎ناله‎ ‎به‎ ‎ضجه‎ ‎بگو‎ ‎اشکناک
یه‎ ‎سیل‎ ‎اعتراض‎ ‎و‎ ‎خس‎ ‎و‎ ‎خاشاک

بگو‎ ‎کشوری‎ ‎قی‎ ‎شد‎ ‎اسلام‎ ‎ناب
دو‎ ‎صدها‎ ‎هزار‎ ‎مردمان‎ ‎غرق‎ ‎خواب

یه‎ ‎آتش‎ ‎به‎ ‎خرمن‎ ‎خردها‎ ‎فرود
یه‎ ‎ملای‎ ‎ننگ‎ ‎تحفگان‎ ‎در‎ ‎سجود

یه‎ ‎فریاد‎ ‎وهم‎ ‎و‎ ‎یه‎ ‎هاله‎ ‎به‎ ‎راه
تنان‎ ‎داغ‎ ‎شلاق‎ ‎و‎ ‎روح‎ ‎اشک‎ ‎آه

یه‎ ‎دزدی‎ ‎و‎ ‎سرقت‎ ‎یه‎ ‎پولی‎ ‎ز‎ ‎نفت
یه‎ ‎سفره‎ ‎پر‎ ‎از‎ ‎پول‎ ‎مفت‎ ‎و‎ ‎به‎ ‎تخت

چهار‎ ‎سال‎ ‎دیگر‎ ‎از‎ ‎ایران‎ ‎گذشت
پر‎ ‎از‎ ‎رنج‎ ‎و‎ ‎نفرین‎ ‎و‎ ‎چرخی‎ ‎که‎ ‎گشت

گذشت‎ ‎و‎ ‎حقارت‎ ‎شد‎ ‎آیینشان
یه‎ ‎وهم‎ ‎و‎ ‎اسارت‎ ‎شد‎ ‎آذینشان

گذشت‎ ‎و‎ ‎بگو‎ ‎طنز‎ ‎ایرانمان
یه‎ ‎دلقک‎ ‎یه‎ ‎تحفه‎ ‎امام‎ ‎زمان

گذشت‎ ‎و‎ ‎اسارت‎ ‎شد‎ ‎آرمانشان
همه‎ ‎مردمان‎ ‎غرق‎ ‎آتش‎ ‎فغان

گذشت‎ ‎و‎ ‎زمانی‎ ‎به‎ ‎آزمون‎ ‎دمید
زمانی‎ ‎به‎ ‎بیداری‎ ‎انسان‎ ‎رسید

گذشت‎ ‎و‎ ‎نخستین‎ ‎وزیران‎ ‎ننگ
شده‎ ‎راه‎ ‎بیداری‎ ‎سبز‎ ‎رنگ

گذشت‎ ‎و‎ ‎دوئلهای‎ ‎چیز‎ ‎و‎ ‎ملنگ
به‎ ‎خود‎ ‎بارور‎ ‎کرده‎ ‎مردم‎ ‎قشنگ

گذشت‎ ‎و‎ ‎همان‎ ‎بغض‎ ‎بیداد‎ ‎و‎ ‎داد
شده‎ ‎راه‎ ‎و‎ ‎فریاد‎ ‎و‎ ‎آراء‎ ‎کجاست

گذشت‎ ‎و‎ ‎نفسها‎ ‎پی‎ ‎هم‎ ‎گذشت
به‎ ‎تبلیغ‎ ‎و‎ ‎فریاد‎ ‎و‎ ‎چرخی‎ ‎که‎ ‎گشت

گذشت‎ ‎و‎ ‎بگو‎ ‎اضطراب‎ ‎التهاب
که‎ ‎رهرو‎ ‎به‎ ‎سوی‎ ‎سلاح‎ ‎نقاب

گذشت‎ ‎و‎ ‎سخنها‎ ‎ز‎ ‎ملای‎ ‎سبز
بگوید‎ ‎به‎ ‎عهد‎ ‎وفا‎ ‎رأی‎ ‎قبض

چنین‎ ‎بود‎ ‎و‎ ‎آرا‎ ‎ز‎ ‎صندوق‎ ‎شکفت
بگو‎ ‎تحفهی‎ ‎مکر‎ ‎و‎ ‎ملای‎ ‎مفت

نباشد‎ ‎بگو‎ ‎رهبر‎ ‎این‎ ‎مردمان
که‎ ‎او‎ ‎منتخب‎ ‎مکر‎ ‎و‎ ‎نوکر‎ ‎به‎ ‎خان

و‎ ‎ایرانیان‎ ‎ملتهب‎ ‎پر‎ ‎ز‎ ‎بغض
همه‎ ‎یکصدا‎ ‎بوده‎ ‎فریاد‎ ‎قرص

کجا‎ ‎هست‎ ‎آراء‎ ‎نظرهایمان
که‎ ‎بلعیده‎ ‎رأیم‎ ‎همین‎ ‎را‎ ‎بخوان

بخوان‎ ‎رأی‎ ‎من‎ ‎کو‎ ‎کجا‎ ‎رأیمان
کجا‎ ‎پرکشیدست،‎ ‎آرائمان

که‎ ‎تهران‎ ‎و‎ ‎ایران‎ ‎شده‎ ‎کارزار
پر‎ ‎از‎ ‎مرد‎ ‎و‎ ‎زن‎ ‎گو‎ ‎زمین‎ ‎سبز‎ ‎زار

بخوان‎ ‎رأی‎ ‎من‎ ‎کو‎ ‎کجاست‎ ‎رأیمان
کجا‎ ‎پرکشیدست،‎ ‎آرائمان

و‎ ‎ایرانمان‎ ‎در‎ ‎گرفته‎ ‎بلا
بلایی‎ ‎به‎ ‎جان‎ ‎تو‎ ‎ننگین‎ ‎آه

همه‎ ‎مرد‎ ‎و‎ ‎زنها‎ ‎و‎ ‎برنا‎ ‎و‎ ‎پیر
یکایک‎ ‎علمدار‎ ‎سبزان‎ ‎میر

همه‎ ‎یکدل‎ ‎و‎ ‎یکصدا‎ ‎این‎ ‎بخوان
بخوان‎ ‎رأی‎ ‎من‎ ‎کو‎ ‎و‎ ‎آرائمان

به‎ ‎دور‎ ‎از‎ ‎تو‎ ‎دشنام‎ ‎و‎ ‎فحشا‎ ‎بخوان
بخوان‎ ‎یکصدا‎ ‎رأی‎ ‎من‎ ‎کو‎ ‎بمان

یه‎ ‎قشری‎ ‎از‎ ‎این‎ ‎مردم‎ ‎سرزمین
به‎ ‎سبزانِ‎ ‎رنگانِ‎ ‎پابند‎ ‎دین

به‎ ‎دور‎ ‎از‎ ‎هیاهو‎ ‎بگو‎ ‎ضرب‎ ‎و‎ ‎شتم
فقط‎ ‎رأی‎ ‎من‎ ‎کو‎ ‎تو‎ ‎ملای‎ ‎خشم

و‎ ‎قانون‎ ‎بیداد‎ ‎و‎ ‎حقم‎ ‎کجاست
کجا‎ ‎اعتراض‎ ‎گو‎ ‎و‎ ‎رأیم‎ ‎کجاست

ولیکن‎ ‎چه‎ ‎پاسخ‎ ‎بر‎ ‎ایرانیان
به‎ ‎دشنام‎ ‎و‎ ‎باطوم‎ ‎و‎ ‎خون‎ ‎مردمان

و‎ ‎ملای‎ ‎ننگ‎ ‎و‎ ‎یه‎ ‎خطبه‎ ‎نماز
یه‎ ‎فرمان‎ ‎کشتار‎ ‎و‎ ‎جوخه‎ ‎فراز

و‎ ‎ایران‎ ‎و‎ ‎ایرانزمین‎ ‎خون‎ ‎گرفت
به‎ ‎فرمان‎ ‎ننگین‎ ‎و‎ ‎خشمی‎ ‎شگرف

و‎ ‎ایرانیان‎ ‎یکصدا‎ ‎قلب‎ ‎گود
یه‎ ‎فریاد‎ ‎و‎ ‎ترس‎ ‎و‎ ‎یه‎ ‎مرگ‎ ‎و‎ ‎یه‎ ‎خوف

همه‎ ‎دست‎ ‎در‎ ‎دست‎ ‎هم‎ ‎با‎ ‎شتاب
نترسید‎ ‎و‎ ‎هستیم‎ ‎آزاد‎ ‎باب

خیابان‎ ‎ایران‎ ‎به‎ ‎خون‎ ‎جان‎ ‎گرفت
زمین‎ ‎خاوران‎ ‎یاد‎ ‎آنان‎ ‎گرفت

و‎ ‎ملای‎ ‎ننگ‎ ‎تحفهی‎ ‎شهرری
همه‎ ‎مست‎ ‎کشتار‎ ‎و‎ ‎از‎ ‎باده‎ ‎می

و‎ ‎ایران‎ ‎شده‎ ‎یکدل‎ ‎و‎ ‎سبزرنگ
و‎ ‎هر‎ ‎کس‎ ‎به‎ ‎آرمان‎ ‎خود‎ ‎چنگچنگ

که‎ ‎رأیم‎ ‎کجا‎ ‎سیل‎ ‎آن‎ ‎رهبران
به‎ ‎زیر‎ ‎دوپای‎ ‎هم‎ ‎ایرانیان

همه‎ ‎یکدل‎ ‎و‎ ‎یکصدا‎ ‎خوان‎ ‎همان
به‎ ‎آزادگی‎ ‎گو‎ ‎سلامی‎ ‎سلام

به‎ ‎دور‎ ‎از‎ ‎خشونت‎ ‎بگو‎ ‎دور‎ ‎جنگ
به‎ ‎فریاد‎ ‎طغیان‎ ‎به‎ ‎عزم‎ ‎و‎ ‎به‎ ‎هنگ

همینها‎ ‎نبود‎ ‎و‎ ‎نه‎ ‎پایان‎ ‎کار
و‎ ‎ایرانمان‎ ‎گشته‎ ‎یک‎ ‎کارزار

یه‎ ‎جبهه‎ ‎بگو‎ ‎مردمان‎ ‎بیدفاع
یکی‎ ‎تیر‎ ‎و‎ ‎کشتار‎ ‎تجاوز‎ ‎سپاه

و‎ ‎قدرت‎ ‎بگو‎ ‎قبضِ‎ ‎ملای‎ ‎ننگ
سرانجام‎ ‎کهریزک‎ ‎و‎ ‎چال‎ ‎تنگ

بگو‎ ‎دختران‎ ‎زمین‎ ‎باکره
به‎ ‎زندان‎ ‎تجاوز‎ ‎جریر‎ ‎و‎ ‎دره

پسر‎ ‎بالغ‎ ‎و‎ ‎طفل‎ ‎و‎ ‎زندان‎ ‎و‎ ‎غم
به‎ ‎باطوم‎ ‎و‎ ‎شیشه‎ ‎تجاوز‎ ‎به‎ ‎تن

هزاری‎ ‎زن‎ ‎و‎ ‎مرد‎ ‎ایرانزمین
تنان‎ ‎پر‎ ‎ز‎ ‎خون‎ ‎و‎ ‎گذشتن‎ ‎زمین

دو‎ ‎صدها‎ ‎نفر‎ ‎طعمه‎ ‎بر‎ ‎چوبدار
به‎ ‎جرم‎ ‎رهایی‎ ‎و‎ ‎افیون‎ ‎و‎ ‎بار

هزاری‎ ‎زن‎ ‎و‎ ‎مرد‎ ‎و‎ ‎برنا‎ ‎و‎ ‎پیر
همه‎ ‎حبس‎ ‎زندان‎ ‎و‎ ‎ملا‎ ‎اسیر

هزاران‎ ‎نفر‎ ‎شهر‎ ‎در‎ ‎التهاب
تنان‎ ‎پر‎ ‎ز‎ ‎تیر‎ ‎و‎ ‎تبر‎ ‎مرگ‎ ‎خواب

دو‎ ‎صد‎ ‎مردگی‎ ‎و‎ ‎هزاران‎ ‎اسیر
هزاری‎ ‎به‎ ‎فریاد‎ ‎و‎ ‎میلیون‎ ‎نظیر

یه‎ ‎ایران‎ ‎خونین‎ ‎و‎ ‎خونین‎ ‎نفس
یه‎ ‎پاسخ‎ ‎به‎ ‎رأیم‎ ‎کجا‎ ‎آن‎ ‎قفس

یه‎ ‎ایران‎ ‎و‎ ‎یک‎ ‎دولت‎ ‎کودتا
یه‎ ‎ملای‎ ‎ننگ‎ ‎و‎ ‎یه‎ ‎بیمار‎ ‎آه

یه‎ ‎ملت‎ ‎شده‎ ‎خار‎ ‎و‎ ‎خاشاک‎ ‎تن
یه‎ ‎ملای‎ ‎ننگ‎ ‎و‎ ‎شهنشاه‎ ‎من

دو‎ ‎صد‎ ‎اشکوبغضوسکوتوسکوت
لبان‎ ‎دوخته،‎ ‎دست‎ ‎بسته‎ ‎سکوت

یه‎ ‎ایران‎ ‎و‎ ‎کهریزک‎ ‎و‎ ‎عمق‎ ‎دین
بگو‎ ‎مردمان‎ ‎و‎ ‎تنان‎ ‎غرق‎ ‎کین

به‎ ‎هر‎ ‎ظلم‎ ‎و‎ ‎زور‎ ‎و‎ ‎به‎ ‎جهل‎ ‎و‎ ‎فساد
یه‎ ‎ایران‎ ‎خاموش‎ ‎و‎ ‎غرقاب‎ ‎خاک

و‎ ‎ایران‎ ‎حصار‎ ‎و‎ ‎قفسها‎ ‎نفس
جوانان‎ ‎به‎ ‎خوف‎ ‎و‎ ‎به‎ ‎ترس‎ ‎و‎ ‎عبث

هزاران‎ ‎پدر‎ ‎مادرِ‎ ‎داغدار
جوان‎ ‎در‎ ‎کفن‎ ‎تن‎ ‎به‎ ‎آویز‎ ‎دار

یه‎ ‎ملای‎ ‎ننگ‎ ‎و‎ ‎هزاران‎ ‎حشم
یه‎ ‎دندان‎ ‎نشان‎ ‎و‎ ‎هزاران‎ ‎کفن

به‎ ‎سودای‎ ‎زر‎ ‎زور‎ ‎و‎ ‎قدرت‎ ‎نفر
تن‎ ‎عاشقان‎ ‎سیل‎ ‎شلاق‎ ‎تر

یه‎ ‎سیما‎ ‎و‎ ‎ترویج‎ ‎ترس‎ ‎از‎ ‎یه‎ ‎ننگ
تجاوز‎ ‎به‎ ‎ناموس‎ ‎مردان،‎ ‎دونگ؟

یه‎ ‎خاموشی‎ ‎از‎ ‎ترس‎ ‎و‎ ‎تیر‎ ‎و‎ ‎قفس
یه‎ ‎قشری‎ ‎نسان‎ ‎انتحاری‎ ‎نفس

و‎ ‎آزادی‎ ‎و‎ ‎شمع‎ ‎و‎ ‎خاموش‎ ‎باد
یه‎ ‎طوفان‎ ‎و‎ ‎مرگ‎ ‎و‎ ‎تجاوز‎ ‎به‎ ‎خواب

و‎ ‎تاریخ‎ ‎از‎ ‎ایرانمان‎ ‎پرکشید
و‎ ‎سودای‎ ‎آزادگی‎ ‎ته‎ ‎کشید

نه‎ ‎لطف‎ ‎نخستین‎ ‎وزیران‎ ‎سبز
درک‎ ‎مرگ‎ ‎آزادیت‎ ‎حبس‎ ‎قبض

همه‎ ‎چنگ‎ ‎بردند‎ ‎بر‎ ‎آزادگی
و‎ ‎آنان‎ ‎بگو‎ ‎آن‎ ‎علم‎ ‎بردگی

بگو‎ ‎نام‎ ‎جنبش‎ ‎بگو‎ ‎سبز‎ ‎بود
به‎ ‎پرواز‎ ‎آزادگی‎ ‎مرگ‎ ‎زور

هرآن‎ ‎چه‎ ‎تو‎ ‎گویی‎ ‎بر‎ ‎آن‎ ‎نام‎ ‎گوی
به‎ ‎وهمی‎ ‎که‎ ‎پایان‎ ‎میدان‎ ‎و‎ ‎گوی

که‎ ‎زور‎ ‎سلاطین‎ ‎و‎ ‎ملای‎ ‎ننگ
بچربید‎ ‎بر‎ ‎مردم‎ ‎دستتنگ

به‎ ‎زور‎ ‎و‎ ‎به‎ ‎شلاق‎ ‎و‎ ‎درد‎ ‎و‎ ‎قفس
ز‎ ‎بهر‎ ‎تجاوز‎ ‎و‎ ‎کشتار‎ ‎و‎ ‎حبس

به‎ ‎رنج‎ ‎و‎ ‎فرار‎ ‎و‎ ‎به‎ ‎تن‎ ‎کودتا
به‎ ‎پایان‎ ‎رسید‎ ‎رزم‎ ‎ایران‎ ‎سرا

و‎ ‎ایرانمان‎ ‎بار‎ ‎دیگر‎ ‎خزان
یه‎ ‎بازیچه‎ ‎دست‎ ‎خداوند‎ ‎خان

یه‎ ‎جولان‎ ‎از‎ ‎آن‎ ‎مرد‎ ‎هاله‎ ‎نشان
یه‎ ‎ملای‎ ‎ننگین‎ ‎و‎ ‎مرگ‎ ‎و‎ ‎فغان

یه‎ ‎فقر‎ ‎و‎ ‎یه‎ ‎قحطی‎ ‎و‎ ‎درد‎ ‎و‎ ‎بلا
یه‎ ‎ایران‎ ‎سرا‎ ‎غرق‎ ‎ماتم‎ ‎عزا

یه‎ ‎فقدان‎ ‎سکوت‎ ‎و‎ ‎خموشی‎ ‎محض
یه‎ ‎فریاد‎ ‎و‎ ‎مردن‎ ‎و‎ ‎مرگ‎ ‎نفس

چه‎ ‎کشور‎ ‎شدی‎ ‎بار‎ ‎دیگر‎ ‎سرا
یه‎ ‎خانه‎ ‎سرا‎ ‎ننگ‎ ‎و‎ ‎مردن‎ ‎ز‎ ‎آه

یه‎ ‎فقری‎ ‎که‎ ‎ریشه‎ ‎دوانده‎ ‎وطن
بگو‎ ‎اختلاس‎ ‎سرقت‎ ‎و‎ ‎دزد‎ ‎تن

یه‎ ‎خانه‎ ‎سرای‎ ‎تجسس‎ ‎فساد
وزارت‎ ‎نجاست‎ ‎و‎ ‎بیداد‎ ‎داد

دگربار‎ ‎حکومت‎ ‎عفونت‎ ‎و‎ ‎ننگ
هزار‎ ‎خطبه‎ ‎و‎ ‎مردمان‎ ‎دستتنگ

دو‎ ‎صد‎ ‎رجم‎ ‎و‎ ‎اعدام‎ ‎و‎ ‎حد‎ ‎و‎ ‎قصاص
یه‎ ‎ایران‎ ‎ویران‎ ‎و‎ ‎اسلام‎ ‎ناب

هزار‎ ‎بهره‎ ‎و‎ ‎بردهها‎ ‎نو‎ ‎به‎ ‎نو
دو‎ ‎صد‎ ‎مردمان‎ ‎غرق‎ ‎حسرت‎ ‎به‎ ‎تو

یه‎ ‎وهم‎ ‎و‎ ‎کمال،‎ ‎گندهگویان‎ ‎نفر
به‎ ‎تحریم‎ ‎ایران‎ ‎بیپا‎ ‎و‎ ‎سر

یه‎ ‎قشری‎ ‎به‎ ‎تبعید‎ ‎و‎ ‎دوری‎ ‎وطن
و‎ ‎آزادگان‎ ‎حصر‎ ‎دین‎ ‎در‎ ‎کفن

یه‎ ‎سیما،‎ ‎صدا‎ ‎ذهنهایی‎ ‎به‎ ‎بند
یه‎ ‎ترویج‎ ‎و‎ ‎تبلیغ‎ ‎و‎ ‎تفتیش‎ ‎و‎ ‎بند

یه‎ ‎دندان‎ ‎نشان‎ ‎از‎ ‎تو‎ ‎ملای‎ ‎ننگ
یه‎ ‎ارتش‎ ‎بسیج‎ ‎پاسداران‎ ‎مرگ

یه‎ ‎زندان‎ ‎عظیمی‎ ‎که‎ ‎ایرانزمین
یه‎ ‎بزمی‎ ‎سروری‎ ‎و‎ ‎پرواز‎ ‎کین

که‎ ‎روزها‎ ‎و‎ ‎سالان‎ ‎پی‎ ‎هم‎ ‎گذشت
بگو‎ ‎بدتر‎ ‎از‎ ‎گفتن‎ ‎من‎ ‎بگشت

پس‎ ‎از‎ ‎گفتن‎ ‎صد‎ ‎مصیبت‎ ‎عزا
دگر‎ ‎شور‎ ‎باید‎ ‎بر‎ ‎ایران‎ ‎سرا

و‎ ‎طغیانگر‎ ‎آزاده‎ ‎جنگ‎ ‎خدا
بیامد‎ ‎بشورید‎ ‎بر‎ ‎درد‎ ‎و‎ ‎آه

بگفتا‎ ‎از‎ ‎آزادی‎ ‎جان‎ ‎و‎ ‎تن
از‎ ‎آرمان‎ ‎و‎ ‎آمال‎ ‎و‎ ‎ایران‎ ‎وطن

بگفتا‎ ‎از‎ ‎آن‎ ‎ظلمهای‎ ‎خدا
ز‎ ‎تنهای‎ ‎رنجور‎ ‎حیوان‎ ‎نساء

بگفتا‎ ‎ز‎ ‎قانون‎ ‎آزادگی
از‎ ‎آن‎ ‎شور‎ ‎و‎ ‎طغیان‎ ‎و‎ ‎بر‎ ‎بردگی

بگفتا‎ ‎که‎ ‎من‎ ‎جانفشانم‎ ‎رها
یکی‎ ‎آرمان‎ ‎باشد‎ ‎آزاد‎ ‎ما

بگفتا‎ ‎از‎ ‎آن‎ ‎راه‎ ‎آزادگی‎ ‎است
یه‎ ‎دنیای‎ ‎آزاد‎ ‎رها‎ ‎بردگی‎ ‎است

بگفتا‎ ‎ز‎ ‎رنجهای‎ ‎حیوان‎ ‎بشر
از‎ ‎این‎ ‎زخم‎ ‎بیداد،‎ ‎خداوند‎ ‎شر

بگفتا‎ ‎ز‎ ‎قدرت‎ ‎و‎ ‎انسان‎ ‎خدا
مسبب‎ ‎به‎ ‎هر‎ ‎درد‎ ‎و‎ ‎کین‎ ‎رنج‎ ‎و‎ ‎آه

بگفتا‎ ‎و‎ ‎طرح‎ ‎سؤالی‎ ‎بکرد
بر‎ ‎آن‎ ‎پاسخ‎ ‎و‎ ‎عزم‎ ‎و‎ ‎کاری‎ ‎که‎ ‎کرد

و‎ ‎آزادگی‎ ‎را‎ ‎نباشد‎ ‎به‎ ‎کس
مگر‎ ‎احترام‎ ‎بر‎ ‎قضایش‎ ‎نفس

یه‎ ‎دنیا‎ ‎و‎ ‎آرمان‎ ‎و‎ ‎ترسیم‎ ‎خواب
یه‎ ‎رؤیای‎ ‎زیبا‎ ‎و‎ ‎صادق‎ ‎بتاب

بدانم‎ ‎ز‎ ‎فکرت‎ ‎کجا‎ ‎بود‎ ‎مست
که‎ ‎جنگآوری‎ ‎بود‎ ‎و‎ ‎باشد‎ ‎و‎ ‎هست

بدانم‎ ‎که‎ ‎طالب‎ ‎به‎ ‎دانستنی
به‎ ‎کردار‎ ‎و‎ ‎فکر‎ ‎و‎ ‎تو‎ ‎آبستنی

بدانم‎ ‎که‎ ‎خواهی‎ ‎بدانی‎ ‎از‎ ‎او
از‎ ‎آن‎ ‎جنگسالار‎ ‎و‎ ‎کردار‎ ‎او

برایت‎ ‎بگویم‎ ‎از‎ ‎افسانه‎ ‎او
به‎ ‎صدق‎ ‎و‎ ‎صداقت‎ ‎به‎ ‎طغیان‎ ‎روح

و‎ ‎طغیان‎ ‎از‎ ‎انسان‎ ‎عامی‎ ‎چو‎ ‎ما
همو‎ ‎زاده‎ ‎بر‎ ‎خاک‎ ‎ایران‎ ‎سرا

پدر‎ ‎مادر‎ ‎از‎ ‎قلب‎ ‎آن‎ ‎مسلمین
به‎ ‎اسلام‎ ‎او‎ ‎زاده‎ ‎گشتا‎ ‎زمین

همه‎ ‎سربهسر‎ ‎عاشقان‎ ‎علی
علمدار‎ ‎و‎ ‎یاهو‎ ‎علی‎ ‎وان‎ ‎ولی

پدر‎ ‎دل‎ ‎گرو‎ ‎یاد‎ ‎صحرا‎ ‎حسین
علیاکبر‎ ‎و‎ ‎کربلا‎ ‎قاسمین

و‎ ‎او‎ ‎قد‎ ‎کشید‎ ‎بین‎ ‎آن‎ ‎مسلمان
پر‎ ‎از‎ ‎صد‎ ‎سؤال‎ ‎است‎ ‎از‎ ‎این‎ ‎آدمان

و‎ ‎سالار‎ ‎جنگ‎ ‎و‎ ‎تو‎ ‎دنیای‎ ‎دید
به‎ ‎دور‎ ‎از‎ ‎خدا‎ ‎کافر‎ ‎و‎ ‎ترس‎ ‎بید

یه‎ ‎کودک‎ ‎که‎ ‎از‎ ‎دیدن‎ ‎حیوان‎ ‎جان
به‎ ‎روح‎ ‎و‎ ‎به‎ ‎پرواز‎ ‎و‎ ‎عاشق‎ ‎زمان

ز‎ ‎هر‎ ‎ضجهای‎ ‎نالهای‎ ‎سر‎ ‎دهد
از‎ ‎این‎ ‎رنج‎ ‎جانها‎ ‎که‎ ‎جان‎ ‎میدهد

همه‎ ‎ذهن‎ ‎او‎ ‎پر‎ ‎سؤال‎ ‎از‎ ‎خدا
از‎ ‎این‎ ‎درد‎ ‎و‎ ‎کینه‎ ‎از‎ ‎این‎ ‎درد‎ ‎و‎ ‎آه

خداوند‎ ‎و‎ ‎الله‎ ‎و‎ ‎رحمان‎ ‎رحیم
چگونه‎ ‎شود‎ ‎قاسم‎ ‎آری‎ ‎رجیم

چگونه‎ ‎خدا‎ ‎مهربانا‎ ‎بشر
چرا‎ ‎این‎ ‎جهان‎ ‎پر‎ ‎شد‎ ‎از‎ ‎کور‎ ‎و‎ ‎کر

چگونه‎ ‎یه‎ ‎تن‎ ‎ضجه‎ ‎سر‎ ‎میدهد
ولیکن‎ ‎خدا‎ ‎شب‎ ‎به‎ ‎شب‎ ‎میدمد

هزاران‎ ‎سؤال‎ ‎و‎ ‎هزاران‎ ‎جواب
یه‎ ‎کودک‎ ‎که‎ ‎بیدار‎ ‎شد‎ ‎از‎ ‎تو‎ ‎خواب

همینگونه‎ ‎او‎ ‎در‎ ‎جهان‎ ‎قد‎ ‎کشید
و‎ ‎دنیای‎ ‎را‎ ‎با‎ ‎دل‎ ‎خویش‎ ‎دید

که‎ ‎او‎ ‎نیست‎ ‎همتای‎ ‎این‎ ‎آدمان
یه‎ ‎دنیای‎ ‎دیگر‎ ‎بگو‎ ‎در‎ ‎جهان

همه‎ ‎جان‎ ‎او‎ ‎پر‎ ‎شده‎ ‎از‎ ‎سؤال
سؤال‎ ‎و‎ ‎سؤال‎ ‎و‎ ‎سؤال‎ ‎و‎ ‎سؤال

نباشد‎ ‎بگو‎ ‎پاسخی‎ ‎بر‎ ‎سؤال
بخواند‎ ‎بداند‎ ‎جهان‎ ‎را‎ ‎کمال

و‎ ‎کودک‎ ‎گذشته‎ ‎ز‎ ‎دهسالگی
بخواند‎ ‎سرشت‎ ‎جهان‎ ‎آدمی

و‎ ‎او‎ ‎را‎ ‎ببین‎ ‎تشنه‎ ‎دانستن‎ ‎است
پر‎ ‎از‎ ‎صدهزاری‎ ‎به‎ ‎رنج‎ ‎و‎ ‎غم‎ ‎است

رسیده‎ ‎جوابی‎ ‎و‎ ‎این‎ ‎قصه‎ ‎را
خدا‎ ‎نی‎ ‎و‎ ‎ناشد‎ ‎به‎ ‎دنیای‎ ‎ما

ولیکن‎ ‎نبود‎ ‎پاسخ‎ ‎راد‎ ‎و‎ ‎او
همو‎ ‎تشنه‎ ‎دانستن‎ ‎و‎ ‎رازگو

که‎ ‎دنیا‎ ‎چه‎ ‎چیز‎ ‎است‎ ‎و‎ ‎یزدان‎ ‎چه‎ ‎کس
چرا‎ ‎این‎ ‎جهان‎ ‎پر‎ ‎ز‎ ‎بیداد‎ ‎بس

و‎ ‎طغیان‎ ‎پر‎ ‎از‎ ‎صد‎ ‎هزاران‎ ‎سؤال
ولیکن‎ ‎جوابی‎ ‎نباشد‎ ‎محال

چنین‎ ‎او‎ ‎گذر‎ ‎کودکی‎ ‎نیست‎ ‎حال
گذر‎ ‎کرده‎ ‎او‎ ‎پانزده‎ ‎را‎ ‎به‎ ‎سال

و‎ ‎او‎ ‎را‎ ‎نگو‎ ‎همچو‎ ‎انسان‎ ‎مثال
نباشد‎ ‎ز‎ ‎الله‎ ‎و‎ ‎انسان‎ ‎کمال

و‎ ‎کنکاش‎ ‎پاسخ‎ ‎بر‎ ‎آن‎ ‎صد‎ ‎سؤال
یه‎ ‎دریایی‎ ‎از‎ ‎معرفت‎ ‎باز‎ ‎حال

یه‎ ‎افسانه‎ ‎و‎ ‎وهم‎ ‎و‎ ‎صدق‎ ‎و‎ ‎خیال
یه‎ ‎دوزخ‎ ‎یه‎ ‎آتش‎ ‎یه‎ ‎شیطان‎ ‎محال

یه‎ ‎بیداری‎ ‎خواب‎ ‎و‎ ‎رؤیا‎ ‎و‎ ‎حال
یه‎ ‎پرواز‎ ‎و‎ ‎معراج‎ ‎و‎ ‎وهم‎ ‎و‎ ‎خیال

یه‎ ‎هاله‎ ‎یه‎ ‎نور‎ ‎و‎ ‎یه‎ ‎ابر‎ ‎سه‎ ‎شاخ
یه‎ ‎الله‎ ‎و‎ ‎حور‎ ‎و‎ ‎غلامان‎ ‎و‎ ‎تاخ

یه‎ ‎الله‎ ‎بیمار‎ ‎تجاوز‎ ‎به‎ ‎تن
دو‎ ‎سه‎ ‎دختر‎ ‎باکره‎ ‎غرق‎ ‎غم

یه‎ ‎شیطان‎ ‎چهارمیخ‎ ‎شده‎ ‎در‎ ‎عذاب
یه‎ ‎رجم‎ ‎و‎ ‎یه‎ ‎شلاق‎ ‎و‎ ‎حد‎ ‎و‎ ‎شتاب

یه‎ ‎تخت‎ ‎و‎ ‎دو‎ ‎میله‎ ‎دو‎ ‎عورت‎ ‎به‎ ‎سر
یه‎ ‎الله،‎ ‎زبان‎ ‎و‎ ‎دو‎ ‎آلت‎ ‎پسر

یکی‎ ‎مرد‎ ‎و‎ ‎زن‎ ‎در‎ ‎جماع‎ ‎و‎ ‎خدا
یه‎ ‎الله‎ ‎بر‎ ‎تخت‎ ‎و‎ ‎راضی‎ ‎خدا

یه‎ ‎خون‎ ‎از‎ ‎درون‎ ‎عورت‎ ‎باکره
خدا‎ ‎خنده‎ ‎آتش‎ ‎بر‎ ‎این‎ ‎حنجره

یه‎ ‎ابر‎ ‎سه‎ ‎شاخ‎ ‎دست‎ ‎بیانتها
پر‎ ‎از‎ ‎شعله‎ ‎آتش‎ ‎بسوزان‎ ‎خدا

یه‎ ‎دژخیم‎ ‎مزدور‎ ‎سه‎ ‎چشمی‎ ‎به‎ ‎سر
بگو‎ ‎آن‎ ‎فرشته‎ ‎بگو‎ ‎مرگ‎ ‎بر

یکی‎ ‎یاغی‎ ‎و‎ ‎دست‎ ‎بسته‎ ‎خدا
یه‎ ‎آب‎ ‎دهان‎ ‎مظهر‎ ‎درد‎ ‎و‎ ‎آه

زبان‎ ‎را‎ ‎برون‎ ‎کرد‎ ‎و‎ ‎تیغی‎ ‎به‎ ‎رو
یه‎ ‎آبشار‎ ‎خون‎ ‎از‎ ‎لب‎ ‎رزمگو

دو‎ ‎انگشت‎ ‎آتش‎ ‎دو‎ ‎چشم‎ ‎نفر
یکی‎ ‎ضجه‎ ‎از‎ ‎ناله‎ ‎الله‎ ‎کر

یه‎ ‎تختی‎ ‎پر‎ ‎از‎ ‎دست‎ ‎حور‎ ‎و‎ ‎غلام
یه‎ ‎الله‎ ‎تن‎ ‎پر‎ ‎ز‎ ‎عورت‎ ‎مقام