آخرت

آخرت (هجرتِ زمانی به نفعِ قدرت) به معنایِ جابه‌جاییِ کانونِ توجه از واقعیتِ ملموس و رنج‌هایِ فعلی به سویِ یک افقِ زمانیِ دوردست و متافیزیکی است. این مفهوم در دستگاهِ فکریِ سلطه، به عنوانِ یک تکنیکِ مدیریتِ بحران عمل می‌کند که در آن، پاداشِ عدالت و رفاه به پس از مرگ موکول می‌شود تا غارتِ منابع در جهانِ حاضر بدونِ مقاومت ادامه یابد. آخرت، با ایجادِ یک دوگانگیِ کاذب میانِ دنیا و عقبی، ارزشِ زیستن در لحظه و تلاش برایِ بهبودِ شرایطِ زندگی را کاهش داده و پیروانِ خویش را به نوعی زهدِ اجباری و قناعتِ تخدیرگونه وا می‌دارد. از منظرِ اقتصادی، این مفهوم ابزاری است برایِ مشروعیت‌بخشی به انباشتِ ثروت در دستانِ اقلیتی که خود را متولیانِ حقیقت می‌نامند، در حالی که توده‌ها را به امیدِ نعمت‌هایِ اخروی در فقر نگاه می‌دارند. این هجرتِ زمانی، قدرتِ اعتراض را سلب می‌کند، چرا که هرگونه بی‌عدالتی به عنوانِ امری گذرا و بی‌اهمیت در برابرِ ابدیت جلوه داده می‌شود. در پارادایمِ اصیلِ آگاهی، حقیقتِ هستی در همین لحظه و در کیفیتِ رابطه با دیگر جانداران نهفته است و هرگونه حواله دادنِ سعادت به آینده، نوعی خیانتِ وجودی محسوب می‌شود. آخرت‌گراییِ تحمیلی، مانعی بزرگ در برابرِ استقرارِ اقتصادِ جان‌مدار است، زیرا مانع از آن می‌شود که انسان‌ها حقِ خویش را از مواهبِ زمین مطالبه کنند. این مفهوم با استفاده از تصویرسازی‌هایِ هراس‌آور (کیفر) و فریبنده (پاداش)، روانِ بشر را در وضعیتِ پاداش-تنبیه نگاه داشته و بلوغِ اخلاقیِ او را به تاخیر می‌اندازد. در واقع، این یک سیاستِ مکانی است که زمین را به بیغوله‌ای برایِ رنج تبدیل می‌کند تا آسمانی خیالی را بفروشد. برایِ دستیابی به شکوفاییِ پایدار، باید این هجرتِ زمانی را معکوس کرد و تمامیِ اراده‌ها را برایِ ساختنِ جهانِ آرمانی در همین مکان و زمانِ حاضر بسیج نمود. آخرت، در دستانِ قدرت، سلاحی است که با آن امید را به زنجیر می‌کشند تا واقعیت را به یغما ببرند. این مفهوم، با نادیده گرفتنِ ضرورتِ مسئولیت‌پذیریِ مدنی، فرد را در انزوایِ عبادی فرو می‌برد و مانع از تشکیلِ هسته‌هایِ مقاومتِ جمعی علیه ستمگران می‌شود.