اخلاقِ رنجمدار
اخلاقِ رنجمدار پارادایمی نوین در فلسفه است که مبنایِ تشخیصِ خیر و شر را بر اساسِ میزانِ رنجِ تولیدشده برایِ جانها تعریف میکند و در آن، دانشِ تکنیکال کاملاً در خدمتِ خردِ جانمدار قرار میگیرد. این مفهوم بر این باور استوار است که والاترین ارزشِ اخلاقی، نه در انتزاعاتِ کلامی، بلکه در تلاشِ عملی برایِ محوِ درد از پهنهیِ هستی نهفته است. در این ساحت، هر کنشی که منجر به جراحتِ جسمی یا روانیِ موجودی گردد، فارغ از توجیهاتِ ایدئولوژیک، عملی غیراخلاقی تلقی میشود. از منظرِ هستیشناختی، اخلاقِ رنجمدار پلی است به سویِ درکِ همبستگیِ وجودی، چرا که درد، زبانی جهانی است که تمامِ موجودات را در یک افقِ مشترک پیوند میدهد. در جهان آرمانی، این اخلاق جایگزینِ اخلاقِ منفعتمحور و قدرتگرا میگردد. این مفهوم به شدت با قداستِ خشونت در تضاد است و هرگونه آیینسازیِ رنج را به عنوانِ انحطاطِ وجودی نفی میکند. با تکیه بر خردِ جانمدار، اخلاقِ رنجمدار ما را به سویِ قانونگذاری از درد هدایت میکند؛ یعنی تدوینِ قواعدی که پیش از هر چیز، صیانت از کرامتِ مطلقِ جان را تضمین کنند. این پارادایم ایجاب میکند که ما حتی در برآوردنِ نیازهایِ غریزیِ خویش، هزینهیِ دردی که بر دیگری تحمیل میکنیم را محاسبه کنیم. در این نگاه، شکوفاییِ راستین زمانی محقق میشود که هیچ جانی پلهیِ صعودِ جانی دیگر نگردد و توازنِ هستی بر پایهیِ همدلیِ عمیق و احترامِ مطلق برقرار شود. در نهایت، اخلاقِ رنجمدار با نفیِ مرکزیتِ انسان، دایرهیِ ملاحظاتِ اخلاقی را به تمامیِ جانداران گسترش داده و صلحِ سرمدی را در سایهیِ نفیِ کاملِ هرگونه ایذا و آزار جستجو میکند.
کتاب شعر جورم
کتاب جورم مانیفستِ رهایی از جزمگرایی واسازیِ اقتدارِ مذهبی و ستایشِ قانونِ نفیِ آزار
«جورم» مجموعهیِ اشعارِ رادیکال و ساختارشکنِ نیما شهسواری است که در آن، مرزهایِ سنتیِ اخلاق و دین به چالش کشیده میشوند. نویسنده با نقدِ تندِ «خدایانِ رویِ زمین» و افشایِ ریاکاریِ نهفته در مناسک، تنها راهِ رستگاری را در «قانونِ رهایی» و عدمِ آزار به تمامِ جانداران میجوید. جورم، فریادِ جانی است که از لکههایِ تحمیلیِ سنت پاک شده و آزادی را در آگاهیِ فردی و پیوند با طبیعتِ بیدروغ جستجو میکند.
اطلسِ مفاهیمِ جانگرایی
این واژه بخشی از منظومهی مفاهیمِ جهانِ آرمانی است. برای دسترسی به تمامیِ واژگان، نقدها و پیوندها، وارد اطلسِ مفاهیم شوید.
