امنیتِ توتالیتر

امنیتِ توتالیتر، یک برساختِ کاذب و ابزاری در پارادایمِ سلطه است که با هدفِ مشروعیت‌بخشی به سرکوب و نظارتِ حداکثری تولید می‌شود. در این مفهوم، «امنیت» نه به معنایِ آرامشِ حقیقی و شکوفاییِ جان، بلکه به معنایِ «عدمِ آشوب» از طریقِ حذفِ تمامِ ساحت‌هایِ آزادی و تکثر تعریف می‌گردد. سیستم با ایجادِ وحشتی مداوم از «جهانِ بیرون»، «بیگانگان» و «دارالمجانین‌هایِ سرخ»، حصارهایِ زندان را به عنوانِ پناهگاهی مقدس جلوه می‌دهد تا سوژه‌ها با میلِ خود به انقیاد تن دهند. این امنیت، بر بسترِ برساختِ دشمن زنده است؛ بدین معنا که هرگونه میل به تغییر یا پرسشگری، به مثابهٔ تهدیدی برایِ ثبات و بقایِ جامعه معرفی شده و به شدت سرکوب می‌گردد. از منظرِ هستی‌شناختی، امنیتِ توتالیتر، حیاتی تقلیل‌یافته به بقایِ بیولوژیک است که در آن، کرامتِ جان فدایِ پایداریِ نظامِ قدرت می‌شود. در جهان آرمانی، ما این امنیتِ دروغین را با مفهومِ صلحِ جان‌مدار جایگزین می‌کنیم که نه بر ترس، بلکه بر احترامِ متقابل و عدالتِ اصیل استوار است. این پارادایم، سوژه را در وضعیتی از انفعالِ سیستماتیک نگاه می‌دارد، چرا که هرگونه کنشگریِ مستقل، برهم‌زننده‌یِ نظمِ گورستانیِ حاکم تلقی می‌شود. امنیتِ توتالیتر با تکیه بر الوهیتِ قدرت، حاکم را به عنوانِ یگانه ضامنِ حیات معرفی کرده و وابستگیِ مطلقِ توده را تضمین می‌کند. مقابله با این امنیتِ کاذب، مستلزمِ بیداریِ آگاهیِ مرزی و درکِ این حقیقت است که زندان، هر چقدر هم «امن» باشد، باز هم زندان است و مانعِ شکوفاییِ جان می‌شود. برایِ عبور از این ساختار، باید به سویِ مسئولیت‌پذیریِ وجودی گام برداشت و دریافت که آزادیِ واقعی، همواره با نوعی عدمِ قطعیت و جسارت برایِ روبرویی با حقیقت همراه است. در نهایت، امنیتِ توتالیتر، توهمی است که قدرت برایِ مهارِ جان‌هایِ بیدار ساخته است؛ صلحی که تنها در گورستانِ آرزوها و بر جنازه‌یِ آزادی‌هایِ فردی بنا شده و غایتِ آن، پایداریِ استبداد به قیمتِ مسخِ کاملِ جانداران است.