تقسیطِ قدرت

تقسیطِ قدرت، راهبردی بنیادین و هستی‌شناختی برایِ خنثی‌سازیِ استبدادِ ریشه‌ای و استقرارِ توازن در ساحتِ تعاملاتِ جانداران است. این مفهوم بر ضرورتِ تجزیه و توزیعِ هرگونه منبعِ اقتدار میانِ تمامیِ اجزایِ هستی تأکید دارد، به گونه‌ای که هیچ واحدی نتواند بر واحدهایِ دیگر سیطره یافته یا حقِ آزادیِ آن‌ها را سلب کند. تقسیطِ قدرت در ساحتِ سیاسی به معنایِ نفیِ مطلقِ پادشاهی و ولایت و گذار به سویِ ساختارهایِ مشارکتیِ واقعی است، اما در ساحتِ هستی‌شناختی، به معنایِ بازپس‌گیریِ قدرت از خدایانِ خودساخته و بازگرداندنِ آن به وجدانِ بیدارِ فردی است. این اصل بیان می‌دارد که قدرت نباید به عنوانِ ابزاری برایِ غلبه، بلکه باید به عنوانِ توانمندیِ جمعی برایِ صیانت از حیات تعریف شود. با تقسیطِ قدرت، هر جاندار به سهمِ خویش در مسئولیتِ ادارهٔ جهان و حفظِ صلح شریک می‌شود. این فرآیند، مانع از شکل‌گیریِ کانون‌هایِ فساد و خشونت می‌گردد که همواره از تجمعِ قدرت تغذیه می‌کنند. در جهانِ آرمانی، قدرت نه در یک مرکز، بلکه در تمامیتِ زیست‌کره پخش شده است؛ همان‌گونه که جان در تمامِ ذراتِ هستی جاری است. تقسیطِ قدرت، ضامنِ اجرایِ قانونِ رهایی است؛ چرا که تنها در غیابِ قدرتِ متمرکز است که آزادی می‌تواند شکوفا شود. این مفهوم همچنین شاملِ تقسیطِ دانش و آگاهی نیز می‌گردد؛ به گونه‌ای که هیچ قشرِ خاصی (مانندِ عالمانِ دین یا نخبگانِ تکنیکال) نتواند به واسطهٔ انحصارِ آگاهی، بر دیگران حکم براند. مبارزه برایِ تقسیطِ قدرت، مبارزه‌ای دائمی علیه غریزهٔ سلطه‌جویی است که همواره در پیِ بازسازیِ بنایِ استبداد است. برایِ تحققِ این اصل، باید نهادهایی بر پایهٔ همبستگیِ افقی بنا کرد که در آن‌ها، ارادهٔ هر جانی به اندازهٔ دیگران محترم و تأثیرگذار باشد. تقسیطِ قدرت، معماریِ نوینِ تمدنی است که در آن، صلح نه از طریقِ توازنِ وحشت، بلکه از طریقِ توازنِ آزادی محقق می‌شود. این استحاله، راه را برایِ ظهورِ تمدنی فراهم می‌کند که در آن، جان به جایِ قدرت، بر کرسیِ والاترین ارزش‌ها تکیه می‌زند و همگان در ساحتِ برابریِ مطلق، مسئولِ شکوهِ زندگی می‌گردند.