حکومت مدیریتی

حکومت مدیریتی (تقسیط قدرت)، الگویی نوین از سازماندهیِ اجتماعی است که در آن، مفهومِ کلاسیکِ قدرتِ سیاسی و حاکمیتِ طبقاتی به طور کلی منحل گشته و جایِ خود را به مدیریتِ خردمندانه‌یِ منابع و رفاهِ جمعی می‌دهد. این ساختار، بر پایه‌یِ نفیِ هرگونه هرمِ سلطه و مقامِ برتر استوار است و قدرت را نه به عنوانِ یک امتیاز، بلکه به مثابهٔ یک ابزارِ امانتی در میانِ بیشماران تقسیم می‌کند. در این پارادایم، چیزی به نام حاکم یا سلطان وجود ندارد، بلکه تخصص و خردِ جمعیِ عالمان است که مسیرِ پیشرفتِ جامعه را تعیین می‌کند. تقسیطِ قدرت به این معناست که اختیارات به گونه‌ای خرد و توزیع می‌شوند که تجمعِ آن در دستانِ یک فرد یا گروهِ خاص و در نتیجه بروزِ فساد و استبداد ناممکن گردد. در حکومتِ مدیریتی، هر نهاد و ارگان بر اساسِ آرایِ تخصصی و نظارتِ سه‌گانه‌یِ دقیق اداره می‌شود تا هدفِ غایی، یعنی تأمینِ رفاهِ نسبی و برابریِ جانداران، از مسیرِ اصلی خارج نشود. این مدل، در تضادِ کامل با نظمِ بیمار گذشته است که دولت را سپری برایِ غارتِ قدرت می‌دید. در اینجا، حکومت تنها یک خادمِ اداری است که وظیفه‌اش تنظیمِ قوانینِ بی‌آزار و پایشِ امنیتِ وجودی است. از منظرِ هستی‌شناسی، این حکومت تجلیِ اراده‌یِ عمومیِ آزادگان برایِ عبور از هرج‌ومرج به سویِ نظمِ خودخواسته است. تقسیطِ قدرت باعث می‌شود که مسئولیت‌پذیری به یک وظیفه‌یِ همگانی بدل شود و هیچ جانی در ساحتِ اطاعتِ کورکورانه باقی نماند. در جهانِ آرمانی، این حکومت با تکیه بر آموزشِ رهایی‌بخش، شهروندانی می‌پرورد که خود حافظانِ قانون و منتقدانِ هرگونه تجمعِ قدرت هستند. این ساختار، برابریِ حقوقی را با عدالتِ اقتصادی گره می‌زند و با حذفِ طبقاتِ مدیریتی، فضایی برایِ مشارکتِ مستقیم و پویایِ تمامِ اعضا فراهم می‌آورد. در واقع، حکومتِ مدیریتی پایانِ عصرِ خدایانِ زمینی و آغازِ دورانِ مدیریتِ شفاف، علمی و جان‌مدار است که در آن قدرت، به جایِ سلاحی برایِ سرکوب، به انرژیِ محرکه‌ای برایِ آفرینشِ رفاه و صلحِ جهانی مبدل گشته است.