خرافه

خرافه (افسانه‌سازیِ سیاسی) به معنایِ استفاده‌یِ استراتژیک از روایت‌هایِ غیرعقلانی و متافیزیکی برایِ توجیهِ نابرابری و تثبیتِ ساختارهایِ قدرت است. در این فرآیند، واقعیت‌هایِ ملموسِ سیاسی و اقتصادی در پوششی از افسانه‌ها، معجزات و تهدیدهایِ ماورایی قرار می‌گیرند تا ذهنِ توده‌ها از درکِ ریشه‌هایِ اصلیِ رنج باز بماند. خرافه، ابزاری برایِ مدیریتِ ادراک است که در آن، اراده‌یِ حاکمان به عنوانِ مشیتِ الهی و فقرِ ستمدیدگان به عنوانِ آزمونِ روحانی جلوه داده می‌شود. از منظرِ اپیستمولوژیک، افسانه‌سازیِ سیاسی مانعی در برابرِ تجلیِ آگاهیِ ناب است، زیرا با ایجادِ هراس از نیروهایِ نادیده، قدرتِ پرسشگری را سلب می‌کند. نظام‌هایِ سلطه با بازتولیدِ مدامِ این خرافه‌ها، حصاری پیرامونِ اندیشه می‌کشند که در آن، هرگونه تلاش برایِ آزادی، به عنوانِ نقضِ مقدسات قلمداد می‌شود. خرافه، پیوندی وثیق با صنعتِ تخدیر دارد و وظیفه‌یِ آن، تولیدِ رضایتِ کاذب یا تحملِ رنج بر اساسِ پاداش‌هایِ موهومِ آینده است. در پارادایمِ قدرت، خرافه جایگزینِ خردِ جان‌مدار می‌شود تا استثمارِ سیستماتیک را امری قدسی و غیرقابلِ تغییر نشان دهد. این مفهوم، با استفاده از نمادها و آیین‌هایِ پرطمطراق، شکوهِ کاذبی به قدرت می‌بخشد تا فرودستیِ بردگان را در برابرِ عظمتِ اربابان توجیه کند. برایِ رهایی از این اسارتِ ذهنی، باید به سویِ عریان‌سازیِ ساختار حرکت کرد و نشان داد که چگونه این افسانه‌ها برایِ صیانت از منافعِ طبقهٔ حاکم طراحی شده‌اند. خرافه، دشمنِ اصلیِ مسئولیت‌پذیریِ وجودی است، زیرا با حواله دادنِ امور به دستِ تقدیر، انگیزه‌یِ تغییر را در نطفه خفه می‌کند. در جهانِ آرمانی، جایی برایِ اوهامِ سیاسی نیست، چرا که روابط بر اساسِ حقیقتِ تجربی و احترام به حیات شکل می‌گیرند. افسانه‌سازیِ سیاسی، نوعی تکنولوژیِ کنترلِ ذهن است که با ایجادِ پارادوکس‌هایِ اخلاقی، فرد را در وضعیتِ بلاتکلیفی و انقیاد نگاه می‌دارد. عبور از خرافه، به معنایِ بلوغِ فکریِ بشریت و بازگشت به روشنگریِ وجودی است، جایی که نورِ دانش، سایه‌هایِ ترسناکِ برساخته‌یِ قدرت را از بین می‌برد. در نهایت، خرافه آخرین سنگرِ نظام‌هایِ رو به زوال است که با توسل به جهل، می‌کوشند بقایِ ناعادلانه‌یِ خویش را برایِ مدتِ بیشتری تضمین کنند.