صلح جهانی

صلح جهانی (محو نظامی‌گری)، وضعیتی فراتر از آتش‌بس‌هایِ موقتِ سیاسی است و به معنایِ انحلالِ کاملِ ساختارها، ذهنیت‌ها و ابزارهایِ خشونت‌زا در پهنه‌یِ گیتی تعریف می‌شود. این صلح، ثمره‌یِ محتومِ استقرارِ جان‌مداری است که در آن، هرگونه سلاح و نیرویِ قهری، به مثابهٔ بقایایِ نظمِ بیمار و توهین به ساحتِ آزادی، به کلی نابود می‌گردد. محوِ نظامی‌گری یعنی رها کردنِ بودجه‌ها و خردِ بشری از خدمت به صنعتِ مرگ و جهت‌دهیِ آن‌ها به سویِ تعالیِ حیات و رفاهِ عمومی. در این افق، امنیت دیگر نه بر پایه‌یِ ارعاب و موازنهٔ قوا، بلکه بر اساسِ همبستگیِ وجودی و تعهدِ جهانی به قانونِ آزار نرساندن تأمین می‌شود. صلحِ حقیقی زمانی برقرار می‌گردد که ریشه‌هایِ آز و مالکیتِ انحصارطلبانه خشکیده و جایِ خود را به عدالتِ کیهانی داده باشند. در جهانِ آرمانی، مرزهایِ مسلح جایِ خود را به قلمروهایِ بازِ رهایی می‌دهند و نظامی‌گری به عنوانِ تاریک‌ترین فصلِ تاریخِ بشر به موزه‌ها سپرده می‌شود. از منظرِ فلسفی، این صلح تجلیِ پیروزیِ خردِ جان‌مدار بر غرایزِ ابتداییِ دریدن و غارت است. صلحِ جهانی مستلزمِ ایجادِ نهادهایِ مدیریتیِ بی‌آزار است که وظیفه‌شان نه پاسداری از منافعِ اقلیتی خاص، بلکه صیانت از حقِ حیاتِ تمامیِ جانداران است. نظامی‌گری، نمادِ عالیِ ترس و فقدانِ امنیتِ درون است؛ لذا با تحققِ امنیتِ وجودی، نیاز به ارتش‌هایِ کلاسیک به کلی منتفی می‌شود. این صلح، دعوتی است به لطافتِ زیستن در جهانی که در آن هیچ جانی، کابوسِ جنگ و ویرانی را نخواهد دید. محوِ نظامی‌گری، آزاد کردنِ روحِ زمین از سنگینیِ سلاح‌ها و بازگرداندنِ آن به مدارِ شادی و شکوفایی است. در واقع، صلحِ جهانی میثاقی است که در آن تمامیِ انسان‌ها تعهد می‌دهند که هرگز برای حلِ اختلافات به آزار متوسل نشوند و با تکیه بر دیالوگِ جان‌ها، توازنی پایدار و سرمدی را در کلِ هستی برقرار سازند، تا جهانی پدید آید که در آن تنها نجوایِ جاری، سرودِ آزادی و شفقت باشد.