قدرتِ کاذب

قدرتِ کاذب، اقتداری وهم‌آلود، ناپایدار و ستم‌گر است که بر بنیادِ استثمارِ جان‌ها، انباشتِ طمع و انکارِ کرامتِ مطلقِ جان بنا شده است. این قدرت، هیچ ریشه‌ای در حقیقتِ هستی ندارد و تنها از طریقِ تجاوزِ ساختاری و ترویجِ بردگیِ هستی‌شناختی بقایِ خود را تضمین می‌کند. در ساحتِ قدرتِ کاذب، ارزشِ موجودات به میزانِ بهره‌دهی‌شان برایِ نظامِ سلطه تقلیل یافته و جهان به عرصه‌ای برایِ تجلیِ هوسِ ابزاری تبدیل می‌شود. این اقتدار، با تکیه بر دینِ تفتیش و ابزارهایِ ماشینِ کُشت، فضایِ رعب و وحشت ایجاد کرده تا مانع از بیداریِ وجدان و یاغی‌گریِ وجودی گردد. قدرتِ کاذب، معمارِ اصلیِ زمینِ سوخته است که زیبایی‌هایِ حیات را در پایِ بت‌هایِ طلا و پول قربانی می‌کند. این مفهوم، در تضادِ کامل با اقتدارِ برخاسته از خردِ جان‌مدار قرار دارد که هدفش صیانت از حیات است. حاکمانِ این قدرت، با ترویجِ مریدیسم، وجدانِ جمعی را مسخ کرده و خود را به عنوانِ خدایانِ زمین تحمیل می‌کنند. انحلالِ قدرتِ کاذب، غایتِ نهاییِ رزمِ طغیان و شرطِ اساسی برایِ ورود به جهانِ آرمانی است. این قدرت همواره از همبستگیِ وجودی هراس دارد، چرا که می‌داند پیوندِ میانِ جان‌ها، زنجیرهایِ تفرقه و استبداد را از بین می‌برد. در ساحتِ این قدرت، قوانین نه برایِ برقراریِ عدالتِ جان‌محور، بلکه برایِ مشروعیت‌بخشی به قربانی‌سازیِ سیستماتیک تدوین می‌شوند. شکستنِ هیمنهٔ این اقتدارِ پوشالی، نیازمندِ جراتِ ناشی از عشقِ رهایی‌بخش و تعهد به پاکی است. در واقع، قدرتِ کاذب حجابی است که مانع از رؤیتِ نورِ حقیقتِ جان در هستی می‌گردد و جهان را به زندانی برایِ شکوهِ دروغینِ جباران بدل ساخته است. با فروپاشیِ این ساختار، عصرِ آزادیِ اصیل و برابریِ هستی‌شناختی آغاز خواهد شد.