کاذا

کاذا ساحتِ نهاییِ استعمالِ ابزاری و مصرفِ سیستماتیکِ محصولاتی است که در کارخانه‌یِ انسان‌شدگی تولید شده‌اند. در این مرحله، سوژه که تمامیِ مراحلِ قالب‌گیری را پشتِ سر گذاشته، به عنوانِ کالایی کارآمد واردِ بازارِ قدرت می‌شود تا نیازهایِ نظامِ سلطه را برآورده سازد. کاذا تجسمِ بازاری بزرگ است که در آن اراده، تخصص و بدنِ سوژه‌ها خرید و فروش می‌شود و هر موجود بر اساسِ میزانِ کارایی‌اش در تداومِ نظمِ مستقر، ارزش‌گذاری می‌گردد. در این پارادایم، زیستن چیزی جز فرآیندِ مداومِ مصرف شدن در جهتِ تامینِ رفاهِ هرمی نیست که در نوکِ آن، صاحبانِ قدرت قرار دارند. از منظرِ هستی‌شناختی، کاذا ساحتِ فقدانِ مطلقِ اصالت است که در آن، جان به طورِ کامل با کارکرد جایگزین شده و موجودات تنها به مثابه‌یِ ابزارهایِ بقایِ سیستم شناخته می‌شوند. این ساحت با استفاده از تکنولوژی‌هایِ کنترلی و نظام‌هایِ پاداشِ مادی، سوژه را در چرخه‌یِ بی‌پایانِ تولید محبوس کرده و او را از تفکر درباره‌یِ ماهیتِ وجود باز می‌دارد. در کاذا، هرگونه تلاشی برایِ رهایی پیشاپیش به عنوانِ یک کالایِ جدید در بازار تعریف شده و به نفعِ سیستم بازپس‌گیری می‌شود. غایتِ کاذا، استقرارِ وضعیتی است که در آن موجودات با میلِ خود، جانِ خویش را در پایِ ماشینِ تمدن قربانی کرده و از تبدیل شدن به پیچ‌ و مهره‌هایِ این ساختار احساسِ هویت می‌کنند. این مرحله، تجلیِ نهاییِ خردِ ابزاری است که در آن حیات، تماماً به داده‌هایِ اقتصادی و سیاسی تقلیل می‌یابد. در کاذا، انسان‌ها به منابعی تبدیل می‌شوند که باید تا آخرین ذره‌یِ توانِ خود استخراج گردند، بی‌آنکه حقِ داشته باشند فراتر از نقش‌هایِ تخصیص‌داده‌شده‌یِ خود، به معنایِ زندگی بیندیشند. این ساحت، جهانی را به تصویر می‌کشد که در آن «بودن» به طورِ کامل در «استعمال شدن» مستحیل شده است.