مالکیتِ سلطه‌گر

مالکیتِ سلطه‌گر، مفهومی است که بر پایهٔ توهمِ برتریِ یک موجود بر کلِ هستی و حقِ تصاحبِ بی‌قیدوشرطِ منابع و جان‌ها بنا شده است. این نوع مالکیت، فراتر از یک رابطه‌یِ حقوقی، نوعی رویکردِ هستی‌شناختیِ مخرب است که جهان را به مثابهٔ غنیمتی برایِ قدرتمندان می‌بیند. مالکیتِ سلطه‌گر، ریشه‌یِ تمامیِ استثمارها، جنگ‌ها و تخریب‌هایِ زیست‌محیطی است؛ چرا که پیوندِ میانِ موجودات را نه بر پایه‌یِ همبستگی، بلکه بر اساسِ اربابی و بندگی تعریف می‌کند. در این پارادایم، زمین، گیاهان و حیوانات به عنوانِ دارایی‌هایِ بی‌جانی تلقی می‌شوند که تنها برایِ خدمت به منافعِ مالک وجود دارند. این مفهوم، کرامتِ ذاتیِ جان را انکار کرده و هرگونه مقاومت در برابرِ تصاحب را با خشونت سرکوب می‌کند. مالکیتِ سلطه‌گر، موجودِ مالک را نیز در زندانی از آز و ترس محبوس می‌کند؛ چرا که حفظِ مایملک مستلزمِ ایجادِ دیوارهایِ جدایی و سیستم‌هایِ نظارتیِ شدید است. این نوع مالکیت، در تقابلِ مستقیم با قانونِ رهایی قرار دارد؛ قانونی که بر اشتراکِ مقدسِ هستی و احترام به حریمِ هر جاندار تأکید می‌کند. در ساحتِ مالکیتِ سلطه‌گر، علم و تکنولوژی نیز به ابزارهایی برایِ مرزبندی و غارتِ بیشتر بدل می‌شوند. این مفهوم نشان‌دهندهٔ سقوطِ اخلاقیِ موجودی است که به جایِ پاسداری از حیات، به دنبالِ زندانی کردنِ آن در قالبِ اسناد و مرزهایِ قراردادی است. برایِ دستیابی به جهانِ آرمانی، باید از این پارادایم عبور کرد و به سویِ نوعی از بودن حرکت کرد که در آن، ارتباط با هستی بر پایه‌یِ مهر و امانتداری است، نه بر اساسِ سلطه و مالکیتِ انحصاری. مالکیتِ سلطه‌گر، با نادیده گرفتنِ پیوستگیِ جان‌ها، تعادلِ هستی را برهم زده و فقر و رنجِ سیستماتیک را بر جهان تحمیل می‌کند.