مالکیتِ مطلق

مالکیتِ مطلق، مفهومی فراتر از تملکِ اشیاء است؛ این پارادایمی است که در آن، یک سوژه (مالک) ادعایِ حاکمیتِ بی‌قید و شرط بر هستی، منابع و جانِ دیگر سوژه‌ها را دارد. این نوع مالکیت، نه بر پایهٔ نیاز، بلکه بر پایهٔ ارادهٔ معطوف به قدرت و تفوقِ نژادی یا طبقاتی شکل گرفته است. در این نگاه، جهان و هر آنچه در آن است، نه به عنوانِ یک کلِ واحد و جاندار، بلکه به مثابهٔ مایملک و ابزاری برای انباشتِ ثروت و شکوهِ مالک دیده می‌شود. مالکیتِ مطلق، با نادیده گرفتنِ حقِ ذاتیِ حیات برای سایر جانداران، آن‌ها را به برده، ابزار و کالاهایی تبدیل می‌کند که ارزششان تنها در سوددهیِ آن‌ها برای مالک تعریف می‌شود. این مفهوم، ریشهٔ اصلیِ تمامیِ خشونت‌هایِ ساختاری و بهره‌کشی‌هایِ سیستماتیک در تمدن است. از منظرِ هستی‌شناختی، مالکیتِ مطلق، تلاشی نافرجام برای مهارِ جریانِ آزادِ زندگی و محصور کردنِ آن در قالب‌هایِ حقوقی و قراردادیِ سلطه است. مالکان در این سیستم، نه تنها صاحبِ زمین و ابزار، بلکه صاحبِ زمان، جوانی و زندگیِ طبقاتِ فرودست هستند و هرگونه دسترسی به وسایلِ بقا را منوط به پذیرشِ بردگیِ آنان می‌کنند. این پارادایم، با ترویجِ توهمِ استقلالِ فردیِ مالک، او را از مسئولیت‌هایِ وجودی‌اش در قبالِ کلِ هستی جدا کرده و به او اجازه می‌دهد تا بر ویرانه‌هایِ رنجِ دیگران، تختِ فرمانرواییِ خود را بنا کند. مالکیتِ مطلق، با از بین بردنِ مفهومِ اشتراک و همبستگی، زمین را به عرصه‌یِ غارتِ سازمان‌یافته بدل کرده و هر آنچه را که در تضاد با منافعِ مالک باشد، ممنوع و قدغن اعلام می‌کند. در نهایت، این مفهوم، بزرگترین مانع در برابرِ تجلیِ خردِ جان‌مدار است؛ چرا که مالکیت را جایگزینِ احترام و تملک را جایگزینِ همزیستیِ مسالمت‌آمیز با جانِ کلیِ جهان می‌کند.