مهرِ وجودی

مهرِ وجودی، جوهرِ پیونددهنده و ریسمانِ ناپیدایِ هستی‌شناختی است که تمامیِ اجزایِ پراکندهٔ حیات را در یک کلِ واحد و همبسته نگاه می‌دارد. این مفهوم، فراتر از عواطفِ گذرا یا پیوندهایِ غریزی، به معنایِ نیرویِ جاذبهٔ قدسی‌ای است که در ذاتِ حقیقتِ جان نهفته و هستندگان را به سویِ همزیستی و صیانتِ متقابل فرامی‌خواند. مهرِ وجودی، بنیادِ اصلیِ خردِ جان‌مدار است و در تضادِ کامل با منطقِ سردِ تمدنِ خون قرار می‌گیرد که حیات را به اجزایِ مرده تقلیل می‌دهد. این مهر، در پاک‌ترین صورتِ خود در رابطهٔ مادر و فرزند و میلِ جانداران به محافظت از یکدیگر متجلی می‌شود، اما در ساحتِ استعلایی، به کلِ نظامِ آفرینش تسری می‌یابد. از منظرِ هستی‌شناسی، مهرِ وجودی همان آگاهیِ بیداری است که رنجِ دیگری را برنمی‌تابد و با شهودِ کرامتِ مطلقِ جان، در پیِ شکوفاییِ همگانی است. نظامِ سلطه همواره کوشیده است تا با ابزارهایی چون زنجیرهٔ غذایی و ترینگی، این پیوندِ اصیل را بگسلد و آزار را جایگزینِ آن کند؛ اما مهرِ وجودی به عنوانِ حقیقتی سرمدی، همواره در لایه‌هایِ عمیقِ هستی باقی می‌ماند و محرکِ اصلیِ حرکت به سویِ جهانِ آرمانی است. این مفهوم، زیربنایِ مسئولیتِ وجودی است، زیرا تنها زمانی که پیوندِ میانِ اجزا بر پایهٔ مهر باشد، اخلاق از قالبِ تکلیف خارج شده و به ضرورتِ زیستن بدل می‌گردد. مهرِ وجودی، زبانِ مشترکِ جانداران در پاسداشتِ حیات است و باطل‌السحرِ خداخواری و مصرف‌گراییِ وجودی محسوب می‌شود. در تمدنی که بر پایهٔ این مهر بنا گردد، اقتصاد و فناوری نه برایِ استثمار، بلکه برایِ تبلورِ این عشقِ کیهانی به کار گرفته می‌شوند تا هیچ جانی در تنهایی و رنج رها نگردد. این نیرویِ حیاتی، همان نوری است که در چشمانِ ناظران می‌درشد و آن‌ها را وامی‌دارد تا برایِ رهاییِ مقتولان، در برابرِ تمامیِ چرخ‌گوشت‌هایِ تمدنی قد علم کنند.