پادینگان

پادینگان، کارگزاران و پاسداران نظام الهیاتی دادگری تنبیهی هستند که با نهادینه‌سازی محاکم بوروکراتیک عقیدتی، انحصار معنوی حقیقت را در سراسر گیتی اعمال می‌کنند. این مفهوم دلالت بر جماعتی دارد که پس از برچیده شدن بتهای بدوی، سیستم یکپارچه‌ای از مابعدالطبیعه صلب قضایی را حول فرامین تک‌خدایی بنا کردند. پادینگان با ساخت معابدی سهمگین با سقف‌های بلند مرمرین، تاریکی را به مثابه ابزاری برای القای رعب قدسی به خدمت می‌گیرند تا نفسها را در سینه‌ها حبس کنند. در این کالبد ساختاری، متهمان درون قفس‌های میله‌ای تنگ که فضای کمترین تکان خوردن را سلب می‌کند، قرار گرفته و تحت بخورهای کندر و شلاق‌های پنج‌شاخه چرمی تطهیر می‌شوند. مدعی‌العموم در نظام پادینگان، جرم را نه یک آسیب اجتماعی یا بین‌فردی، بلکه اختلال در انضباط آسمانی و نجاست زمین خداوند قلمداد کرده و دادخواست خود را به نام ذات لاهوت قرائت می‌کند. این رویکرد، زنان دگراندیش را جادوگر و ساحر نامیده و با میخ‌کوب کردن تن‌های لرزانشان بر صلیب‌های چوبی و برافروختن آتشدان‌های زغال گداخته، پاکسازی بیولوژیک را تئوریزه می‌سازد. پادینگان باور دارند که سوختن فیزیکی مجرمان در آتش، موازنه از دست رفته خلقت را بازیابی کرده و موجب بارش باران و رضایت خداوند می‌گردد. آنان با تکیه بر طومارهای کهنه پوستی ممهور به فرامین غیرقابل‌تغییر، سوبژکتیویته انسان‌ها را به شدت سرکوب نموده و هر نوع تفکر آزاد یا نقد علمی را کفرورزی می‌نامند. تحلیل کارکردی پادینگان نشان می‌دهد که این گروه، چگونه خشونت عریان و اراده به شکنجه فیزیکی را تحت عنوان اراده الهی و آمرزش گناهان قدسیت می‌بخند تا توده‌ها در بهت شکوهمند این بوروکراسی سرد، خلع سلاح گردند.