پادوندان

پادوندان، کارگزاران و نمایندگان عصر انقلاب‌های عقل‌گرای مدرن هستند که تحت لوای منشور حقوق مدنی و لغو شکنجه‌های سنتی فیزیکی، یک سیستم قضایی سرد، هندسی و مکانیکی بنا می‌کنند. این مفهوم به جنبشی اشاره دارد که هرم مخروطی کهن را فرومی‌پاشد، تاج شهریاران را خرد می‌کند و کتاب‌های احکام تئولوژیک را می‌سوزاند؛ اما بلافاصله هرم طبقاتی را به پشت تالارهای سپید دادگستری منتقل کرده و خود بر بالای آن تکیه می‌زنند. پادوندان با تاسیس تالارهای سپید بدون صلیب و بت، عینک‌های فلزی قاضیان اتوکشیده و فرآیندهای هندسی هیئت‌منصفه، تظاهر به پاکیزگی و بی‌طرفی انضباطی می‌کنند. مسلخ در پارادایم پادوندان با اختراع گیوتین‌های چوبی با تیغه‌های سه گوش فولادی تجلی می‌یابد؛ دستگاهی کارآمد و استریل که حیات را بدون زجر طولانی تن، در کمال خونسردی و با فشردن یک کلید یا اهرم توسط کارمند اداری قطع می‌کند. این رویکرد، عدالت را به بازار مکاره‌ای برای وکلای مدافع متمول تبدیل می‌کند که با معامله تعرفه‌های سیمین و به چالش کشیدن تبصره‌های فنی، مجرمان را تبرئه ساخته و نفع مالی خود را بر حقیقت موازنه مرجح می‌دارند. در این ساختار، سلول‌های انفرادی بتنی هم‌اندازه، جایگزین شلاق خوردن زیر درختان می‌شوند و بدن خطاکار درون محفظه‌های شیشه‌ای ایزوله و تخت‌های چرمی متحرک با تزریق دوزهای سه‌گانه بیهوشی و سم، بی‌سر‌و‌صدا نابود می‌گردد. پادوندان عقلانیت ریاضیاتی را برای به کار گرفتن نیروی کار بندیان در کارخانه‌ها و ساختن راه‌های بوروکراتیک استخدام می‌کنند، تا به نام انضباط اجتماعی و صیانت از عقل، خشونت ساختاری را استریل و نهادینه سازند.