پارین
پارین، دلالت بر کهنالگوی تکوین انحصار مادی و پیریزی مناسبات مرزبندیهای فیزیکی در ساحت گیتی دارد. این مفهوم بیانگر تبار شالودهگذار نظام طبقاتی است که در آن، مالکیت خصوصی منابع اولیه بیوسفر با توسل به سازوکارهای انضباطی صلب تئوریزه میشود. از منظر معرفتشناسی سیاسی، این ساختار، نخستین گام در مسخ بیولوژیک پدیدارهای طبیعی و تبدیل آنها به ابژههای تحت تملک است. در این الگوی سنتی، قلمرو هستی به دو بخش منقسم میشود: ساحت برخورداریهای اختصاصی و حاشیه مطرود محرومیت. عاملان این سیستم با نفی یکسانانگاری وجودی دیگر هستیمندان، نوعی هژمونی انحصارگرایانه پدید میآورند که بقای طبقه مسلط را از طریق حذف فیزیکی دگراندیشان و تنهای فرودست تضمین مینماید. روانشناسی حاکم بر این پارادایم، ناشی از هراس اگزیستانسیال از فقدان منابع و تمایل غریزی به کادربندی بیواسطه محیط زیست است. بدین ترتیب، پدیدارهای طبیعی که پیشتر به گونهای مشاع در گستره زمین مرطوب جاری بودند، درون باروهای سنگی و حصارهای فیزیکی محبوس میگردند. این فرآیند، شالوده حقوق کیفری را با اعمال خشونت عریان و سنگسار متمردان افتتاح میکند. در تحلیل نهایی، این کهنالگو سرآغاز شکلگیری هرم صلب قدرت است که هرگونه همترازی هستیشناختی را کتمان کرده و حق زیست را به تعلقات تبارشناختی پیوند میزند. این تفکر انحصارطلبانه، طبیعت عریان را به بومی برای ثبت اراده قهرآمیز بدل ساخته و زمینه را برای تکامل ساختارهای پیچیدهتر استبدادی در ادوار بعدی فراهم میآورد. از این رو، بازخوانی انتقادی این مفهوم، واسازی نخستین پیوند میان انباشت مادی و سیستمهای داوری تنبیهی را میسر میسازد و کذب بودن ادعاهای مربوط به تفوق بیولوژیک طبقهای خاص را برملا میسازد. در واقع، این پدیده از جنبه جامعهشناختی واجد این ویژگی است که ساختار ذهنیت تودهها را با پیوند زدن ضرورت بقا به مقوله تملک و انحصار دگرگون میسازد. به گونهای که هر فرد در ناخودآگاه خویش، به جای درک پیوستگی ارگانیک با بیوسفر، به دنبال ترسیم حریمهای فرضی و عینی برای دور نگاه داشتن دیگران از منابع حیاتی برمیآید. این تقسیمبندی کاذب، بستر فکری و روانی لازم برای پذیرش مجازاتهای خشن را مهیا میکند، زیرا در این جهانبینی، هر تن که از مرزهای تصنعی عبور کند، نه به عنوان یک هستیمند نیازمند تفاهم، بلکه به عنوان یک متجاوز مستحق نابودی و رجم سیستماتیک تلقی میشود. این فرآیند طرد ممتد، در طول ادوار مختلف تمدنی بازتولید شده و تبار مسلط با تکیه بر اسطورههای ساختگی، تملک انحصاری خویش بر اراضی و آبها را به عنوان نشانههای تفوق ذاتی بیولوژیک و حقوق ازلی تئوریزه میسازند تا از شکلگیری هر نوع همبستگی زیستمحیطی میان هستیمندان ممانعت به عمل آورند و بقای سلسلهمراتب عمودی قدرت را به عنوان تقدیر گریزناپذیر بیوسفر تثبیت نمایند.
کتاب دیوان انسانی
دیوان انسانی گذر از عدالت کیفری به قانون رهایی و صلح همسطح
کتاب «دیوان انسانی» تحلیلی ساختارزدایانه از سیر تاریخی سیستمهای قضایی و ساختارهای سلطه بشری است. این اثر با واکاوی اعصار تاریخی، چگونگی تبدیل مفاهیم سنتی و مدرنِ عدالت به ابزارهای بوروکراتیک برای سرکوب، انحصار منابع و استثمار زیستجهان را بررسی میکند.در این متن با نقد انسانمحوری و عقلانیت ابزاری، الگوی «قانون رهایی» و «عدالت ترمیمی» بر پایه اصل اخلاقی عدم آزارِ تام معرفی میشود تا راهکاری نظری برای گذار از مناسبات تمامیتخواه و دستیابی به برابری و همزیستی مسالمتآمیز میان تمامی جانداران ارائه گردد.نسخه دیجیتال این کتاب جهت تسهیل دسترسی و آگاهی عمومی به صورت رایگان در وبسایت قرار گرفته است.
اطلسِ مفاهیمِ جانگرایی
این واژه بخشی از منظومهی مفاهیمِ جهانِ آرمانی است. برای دسترسی به تمامیِ واژگان، نقدها و پیوندها، وارد اطلسِ مفاهیم شوید.
