انکار جان

انکارِ جان به مثابهِ یک جنایتِ وجودیِ سازمان‌یافته، در تار و پودِ تاریخِ تمدن تنیده شده و به پارادایمِ مسلطی بدل گشته است که هرگونه فریادِ برخاسته از رنجِ پدیده‌ها را نادیده می‌گیرد. این سرکوبِ آگاهانه و تقلیلِ ارزشِ ذاتیِ موجودات به ابزار، ریشه‌یِ تمامِ بحران‌هایِ زیستی و هستی‌شناختی است که جهانِ امروز را در چنگالِ خود گرفته است. در نظام‌هایی که بر پایه‌یِ پارادایمِ سلطه استوارند، انکارِ جان به ابزاری برایِ حفظِ نظمِ ناعادلانه تبدیل می‌شود؛ چرا که برایِ استمرارِ بهره‌کشی، ابتدا باید سوبژکتیویته‌یِ قربانی حذف شود. در جهانِ جان‌مدار، این انکار به عنوانِ یک گسستِ عمیق از حقیقتِ هستی شناخته می‌شود و مقابله با آن، محورِ اصلیِ تمامیِ قوانین و ساختارهاست. ما برایِ گذار از این جنایتِ تاریخی، به تأسیسِ شوراهایِ جانان نیازمندیم؛ مراکزی برایِ ترجمه‌یِ درد که فریادهایِ خاموشِ هستی را به زبانِ قانون تبدیل کنند. این ترجمه، فرآیندی است که بسترهایِ انکار را از بین برده و حقِ حیات را به تمامیِ موجودات بازمی‌گرداند. ریشه‌کنیِ انکارِ جان، مستلزمِ یک بازگشتِ صادقانه به خردِ جان‌مدار است، جایی که هر موجودیت، نه به عنوانِ یک کالا یا ابزار، بلکه به مثابهِ یک سوژه‌یِ صاحبِ کرامت نگریسته می‌شود. بدونِ درکِ این پیوندِ وجودی، رهاییِ مطلق ناممکن است؛ چرا که انکارِ جانِ دیگری، در نهایت به نفیِ جانِ خود و فروپاشیِ کلِ نظامِ حیات منجر می‌گردد. مقابله با این جنایت، یک ضرورتِ فوری برایِ بقایِ هستی در برابرِ زوالِ تاریخی است.