انسان

انسان در این ساحتِ هستی‌شناختی، موجودیتی دوگانه و پارادوکسیکال است که میانِ سوژهٔ پرسش‌گرِ حقیقت و عاملِ بنیادینِ تخریبِ هستی معلق مانده است. این مفهوم، بیانگرِ موجودی است که از سویی با تشنه‌یِ فهم بودن و کنجکاویِ بی‌پایان، به دنبالِ کشفِ رازِ حیات و استعلا به سویِ آزادیِ یگانه است، و از سویِ دیگر، در مقامِ «نسان»، به معمارِ اصلیِ نظمِ زشتی و استقراردهندهٔ ساختارهایِ سلطه مبدل می‌گردد. انسان در وضعیتِ سقوط‌کرده‌اش، به جایِ همبستگی با کلیتِ جان، به غارتِ طبیعت و تجاوز به حریمِ جانداران می‌پردازد و تمدنِ خویش را بر بنیادِ خون و رنج بنا می‌کند. از منظرِ فلسفی، این موجود تنها زمانی به مقامِ حقیقیِ خویش نایل می‌شود که از خودخواهیِ نسان‌محور عبور کرده و مسئولیتِ وجودیِ خویش را در قبالِ تمامِ جان‌هایِ جهان بپذیرد. در واقع، انسان در این پارادایم، نقطه‌یِ تلاقیِ جبرِ بیولوژیک و اختیارِ استعلایی است؛ کسی که قدرت دارد تا میانِ تداومِ چرخه‌هایِ زنگ‌زده‌یِ بیداد و یا ایجادِ انقطاعی رادیکال به نفعِ رهایی، دست به انتخاب بزند. او سوژه‌ای است که در دالان‌هایِ تو در تویِ افکارِ خویش پرسه می‌زند و با درکِ دردِ مشترکِ گیتی، به سویِ بازتعریفِ رابطهٔ خویش با هستی گام برمی‌دارد. انسان، در ساحتِ بیداری، از یک موجودِ مصرف‌کننده و ویرانگر به یک امانتدارِ خردمند تغییرِ ماهیت می‌دهد که غایتِ وجودی‌اش در صیانت از کرامتِ جان تجلی می‌یابد. این مفهوم، نشان‌دهندهٔ موجودی است که اگرچه در مردابِ تزویر و حقارتِ تمدنی گرفتار شده، اما همواره حاملِ بذری از نور و آگاهی است که او را به سویِ شکوفاییِ پایدار فرا می‌خواند. از این رو، نقدِ انسان در این ساحت، نه به معنایِ نفیِ وجودِ او، بلکه به معنایِ واسازیِ هویتِ کاذبی است که بر بنیادِ استثمارِ طبیعت شکل گرفته است. هدفِ غایی، گذار از «انسانِ عاملِ تخریب» به سویِ «سوژهٔ همبسته با جانِ کلی» است که در آن، هر کنشِ انسانی به نغمه‌ای در سمفونیِ هماهنگیِ هستی مبدل می‌شود. انسان در عالی‌ترین ساحتِ خود، آینه‌ای است که قداستِ حیات را بازمی‌تاباند و با نفیِ پارادایمِ سلطه، راه را برایِ استقرارِ عدالتِ جان‌مدار هموار می‌سازد. او تنها موجودی است که می‌تواند آگاهانه به سویِ مرگ یا زندگی گام بردارد و معنایِ رهاییِ جاودان را در پهنهٔ زمین محقق سازد.