اسارت

اسارت (حصرِ وجودی)، وضعیتی متضاد با جوهرِ رهایی است که در آن، پویایی و غایتمندیِ یک جان به نفعِ میل و اراده‌یِ سلطه‌گر متوقف می‌شود. این مفهوم، فراتر از دیوارهایِ فیزیکی و قفس‌هایِ مرئی، به معنایِ تقلیلِ یک موجودِ زنده به ابزار، کالا یا سوژه‌ای برایِ آزمایش و سرگرمی است. اسارت، نمودِ عینیِ پارادایمِ سلطه و نفیِ بنیادینِ کرامتِ مطلقِ جان است. از منظرِ هستی‌شناختی، اسارت به معنایِ بریدنِ پیوندِ اصیلِ موجود با جهان و حصرِ او در یک بی‌زمانی و بی‌مکانیِ تحمیلی است که در آن، امکانِ شکوفاییِ پایدار از بین می‌رود. در این وضعیت، جانِ به بند کشیده شده، از صیرورتِ طبیعیِ خویش بازمانده و به یک شیء در چرخه‌یِ بهره‌کشیِ سیستماتیک بدل می‌گردد. اسارت، تجسمِ بارزِ بی‌عدالتی است که در آن، حقِ زیستنِ آزاد به بهایِ منافعِ حقیرِ دیگری ذبح می‌شود. در ساحتِ خردِ جان‌مدار، هرگونه حصار، چه بر تن و چه بر روان، جنایتی علیه کلِ هستی قلمداد می‌گردد، چرا که آزادی، صفتِ ذاتیِ جان است و سلبِ آن، به مثابهٔ نفیِ ماهیتِ وجود است. اسارت در تمامیِ اشکالِ خود، از اسارتگاه‌هایِ نمایشی تا دالان‌هایِ تجاری و آزمایشگاهی، ریشه در یک بحرانِ عاطفی و فقدانِ بیداریِ جمعی دارد. این حصرِ وجودی، نه تنها اسیر، بلکه اسیرکننده را نیز در زندانی از قساوت و بیگانگی محبوس می‌سازد. در جهانِ آرمانی، رهایی از این بندها یگانه راهِ دستیابی به عدالتِ کیهانی است. اسارت، نمادِ زشتی و گسستِ تنیدگیِ هستی‌شناختی است که تعادلِ کیهانی را برهم می‌زند. برایِ عبور از این وضعیت، ضرورت دارد که مفهومِ مالکیت بر جان‌ها کاملاً ملغی گشته و جایِ خود را به مسئولیت‌پذیریِ وجودی بدهد. رهایی از اسارت، تنها به معنایِ گشودنِ درهایِ قفس نیست، بلکه به معنایِ بازگرداندنِ حرمتِ بودن به هر جاندار و به رسمیت شناختنِ حریمِ وجودیِ او در پهنه‌یِ بیکرانِ هستی است تا هیچ جانی به واسطه‌یِ خودخواهیِ دیگری، در تنهایی و دهشت، فرجامِ خویش را نجویند.