عینکِ حجاب

عینکِ حجاب، به مثابه‌یِ یک فیلترِ ادراکیِ تحمیلی و ساختارِ صلبِ کوریِ خودخواسته، به مکانیسم‌هایی دلالت دارد که مانع از رویتِ بی‌واسطه‌یِ رنج و پیوندِ ارگانیکِ میانِ اجزایِ حیات می‌شوند. این مفهوم، بیانگرِ لایه‌هایِ ضخیمِ ایدئولوژیکی است که تمدنِ آزارگر بر چشمانِ سوژه‌ها می‌نشاند تا تعفنِ ناشی از نساجیِ قدرت و خونابه‌یِ جاری در پیِ رداهایِ تفاخر را امری طبیعی یا نادیدنی جلوه دهد. عینکِ حجاب، ابزاری است برایِ تجزیه‌یِ آگاهی، به گونه‌ای که فرد تنها قادر به دیدنِ منافعِ آنیِ خویش در چهارچوبِ رداهایِ شخصی بوده و از درکِ تپشِ جان در پیکره‌یِ عمومیِ هستی ناتوان می‌گردد. از منظرِ اپیستمولوژیک، این عینک با قطبی‌سازیِ ادراک، جهان را به بخش‌هایِ «مرئیِ ارزشمند» و «نامرئیِ مصرفی» تقسیم می‌کند و بدین ترتیب، راه را برایِ هرگونه تخریبِ بیولوژیک بدونِ عذابِ وجدان هموار می‌سازد. این حجابِ بصری، محصولِ مستقیمِ ماشینیسمِ سارکونی است که با تولیدِ انبوهِ تصاویرِ کاذب و روایت‌هایِ انحرافی، واقعیتِ عریانِ زمینِ سوخته را زیرِ لایه‌ای از توهمِ پیشرفت پنهان می‌کند. پوشیدنِ این عینک، سرآغازِ ورود به وضعیتِ جذامِ اخلاقی است؛ چرا که سوژه با انکارِ دردِ دیگری، عملاً پیوندِ خود را با منبعِ حقیقت می‌گسلد و به مومیاییِ متحرکی در خدمتِ سیستم تبدیل می‌شود. عینکِ حجاب، حتی در میانِ مدعیانِ آگاهی نیز می‌تواند به شکلِ انزواطلبیِ مقدس بروز کند، جایی که فرد با بستنِ دیدگان بر رویِ سلاخ‌خانه‌هایِ تمدن، خود را طاهر می‌پندارد. رادیکال‌ترین کارکردِ این مفهوم، نقدِ تمامیِ ساختارهایِ آموزشی و رسانه‌ای است که به جایِ آموزشِ «دیدنِ بی‌آزار»، به ترویجِ «ندیدنِ سودآور» مشغول‌اند. در ساحتِ بیداری، شکستنِ این عینک با رنجی عظیم همراه است، زیرا سوژه به ناگاه با حجمِ عظیمِ آزاری روبرو می‌شود که به نامِ رفاهِ او بر تنِ زمین آوار شده است. عینکِ حجاب، در حقیقت، همان پرده‌یِ نساجی‌شده بر رویِ لنزهایِ هستی است که تنها با بازگشت به عریانیِ ادراکی و پذیرشِ دردِ مشترک به عنوانِ یگانه پیامِ صادقِ کیهانی، از میان خواهد رفت. در نهایت، خروج از این کوریِ سیستماتیک، نخستین گام برایِ پیوستن به کالبدِ واحد و استقرارِ صلحِ پایدار است.