ژیداد

ژیداد، به عنوانِ سیستمِ نوین و انقلابیِ دادرسیِ ترمیمی در ساحتِ ژیستان، به فرآیندی انتزاعی دلالت دارد که در آن، قضاوت نه بر پایه‌یِ تنبیه و انتقام، بلکه بر محورِ احیایِ توازنِ هستی‌شناختی و منجمد کردنِ منشأِ آزار استوار است. این مفهوم، نفی‌کننده‌یِ تمامیِ ساختارهایِ سنتیِ جزا و پاداش است که خود بخشی از چرخه‌یِ خشونتِ تمدنی بوده‌اند. ژیداد، تالاری است که در آن، متخصصانِ آگاهی و ناظرانِ بی‌آزاری، به جایِ بریدنِ حکمِ حبس یا مرگ، به دنبالِ ریشه‌یابیِ لکه‌هایِ سیاه در بومِ سپیدِ ذاتِ خاطی می‌گردند تا با استفاده از ابزارهایِ آموزشی و آگاهی‌بخش، او را به مدارِ بی‌آزاری بازگردانند. از منظرِ فلسفه‌یِ حقوق، ژیداد بر این باور استوار است که هر عملِ آزارگرانه‌ای، محصولِ یک جهلِ وجودی و غلبه‌یِ رداهایِ سارکونی بر جانِ فرد است؛ لذا وظیفه‌یِ قاضی نه سرکوبِ فرد، بلکه واسازیِ آن رداها و بازگرداندنِ سوژه به عریانیِ اصیل خویش است. در ژیداد، ترازویِ عدالت با برگِ فدیه‌یِ مادر تنظیم می‌شود و هر حکمی که صادر می‌گردد، باید متضمنِ عدمِ تولیدِ آزارِ جدید باشد. این سیستم، برایِ برخورد با آزارهایِ رادیکال و غیرقابلِ ترمیم، به جایِ اعدام، از روشِ حصرِ بلورین و دور نگه داشتنِ منبعِ آزار از کالبدِ جامعه استفاده می‌کند تا جانِ دیگران مصون بماند، اما همچنان حقِ حیاتِ خاطی را به عنوانِ یک اصلِ غیرقابلِ مذاکره حفظ می‌نماید. ژیداد، نمادِ انتقال از عدالتِ کیفری به عدالتِ شفابخش است که در آن، هدفِ نهایی، پاک کردنِ سیاهی از قلبِ جهان است. این مفهوم، به معنایِ الغایِ مفهومِ «مجرم» و جایگزینیِ آن با «بیمارِ تمدنی» است که نیاز به تیمار و بازشناسیِ قوانینِ زمین دارد. در ژیداد، هیچ‌کس برتر از دیگری نیست و حتی قاضیان نیز تحتِ نظارتِ پرگارهایِ عمومی هستند تا مبادا خود به ابزارِ قدرت تبدیل شوند. این ساختار، با تکیه بر شفافیتِ مطلقِ آگاهی، مانع از شکل‌گیریِ فساد و روابطِ پشتِ‌ پرده می‌گردد و عدالت را به یک تجربه‌یِ زیسته‌یِ همگانی تبدیل می‌کند. در نهایت، ژیداد غایتِ اخلاقیِ یک جامعه‌یِ پیشرو است که در آن، قدرتِ قضاوت نه برایِ دریدن، بلکه برایِ پیوند زدنِ دوباره‌یِ رگ‌هایِ گسسته‌یِ همبستگی به کار می‌رود.