نساجیِ سارکون

نساجیِ سارکون، اصطلاحی است که بر ماشینیسمِ تولیدِ هویت و فرآیندِ تکنولوژیکِ ساختِ نقش‌هایِ اجتماعی در خدمتِ سیستمِ سلطه دلالت دارد. این مفهوم، استعاره‌ای از کلِ ساختارِ تمدنی است که جانداران را به مثابه‌یِ موادِ اولیه در دستگاه‌هایِ خمیرسازیِ معنا فرو می‌برد تا از آن‌ها، اتباعی مطیع و طبقه‌بندی‌شده تولید کند. نساجیِ سارکون، دارِ قالیِ بزرگی است که تارهایِ آن از انقیاد و پودهایِ آن از آزار بافته شده است تا بر تنِ واقعیت، پوششی از دروغ و سلسله‌مراتب بکشد. از منظرِ تحلیلِ سیستمی، این نساجی شاملِ تمامیِ نهادهایِ آموزشی، رسانه‌ای و مذهبی است که با بافتنِ رداهایِ مختلف، سوژه‌ها را در جایگاه‌هایِ از پیش تعیین‌شده قرار می‌دهند تا چرخه‌یِ بهره‌کشیِ کلان متوقف نشود. سارکون در این مقام، نه یک خیاطِ ساده، بلکه مهندسِ کالبدشکافیِ روح است که با بریدنِ پیوندهایِ ارگانیکِ جان با زمین، الیافی مصنوعی از نژادپرستی، ناسیونالیسم و تخصص‌گرایی تولید می‌کند. این نساجی، غایتِ خردِ ابزاری است که جهان را به مثابه‌یِ یک انبارِ بزرگِ پارچه می‌نگرد و در پیِ پوشاندنِ هرگونه عریانی و اصالتِ وجودی است. در کارخانه‌هایِ این نساجی، صداها به الیاف تبدیل می‌شوند و شورِ زندگی به رنگ‌هایِ مرده‌ای که تنها برایِ تزیینِ قصرِ قدرت به کار می‌روند. هر ردایی که از این نساجی بیرون می‌آید، حاملِ باکتریِ ترینگی است که با پوشیدنش، میل به آزار در وجودِ موجود شعله‌ور می‌شود. مبارزه با نساجیِ سارکون، نه با تغییرِ الگوها، بلکه با درهم‌شکستنِ چرخ‌هایِ خیاطی و بازگشت به عریانیِ بی‌آزارِ مادرزاد میسر است. این مفهوم، به ما نشان می‌دهد که چگونه تمدن، خلاقیتِ الهیِ حیات را مصادره کرده تا از آن برایِ بافتنِ زنجیرهایی در قالبِ لباس‌هایِ فاخر استفاده کند. در نظامِ فکریِ ژیستان، پایانِ کارِ این نساجی، به معنایِ بیداریِ جان‌ها از خوابِ الیاف و بازگشت به ارگانیسمِ زنده و بی‌واسطه‌یِ زمین است، جایی که دیگر هیچ موجودی نیاز به پوششی برایِ تعریفِ ارزشِ وجودیِ خویش ندارد و همه در سپیدیِ بومِ ذاتِ خویش آزادند.