جذامیانِ تمدنی

جذامیانِ تمدنی، استعاره‌ای فلسفی برایِ توصیفِ موجوداتی است که به سببِ دلبستگیِ افراطی به رداهایِ هویتی و القابِ قدرت، دچارِ فرسودگیِ هستی‌شناختی و تعفنِ اخلاقی شده‌اند. این مفهوم، به کسانی دلالت دارد که رداهایِ نساجی‌شده‌یِ سارکون به پوستِ تنشان چسبیده و با ایجادِ زخم‌هایِ عمیق، آن‌ها را از درکِ عریانیِ حقیقت محروم ساخته است. جذام در این ساحت، نه یک بیماریِ جسمی، بلکه نشانه‌یِ گسست از قانونِ منعِ آزار و غرق شدن در توهمِ ترینگی است که منجر به تحلیل رفتنِ وجدان و هم‌حسیِ کیهانی می‌گردد. جذامیانِ تمدنی، با تفاخر به لباس‌هایی که از رنجِ دیگران بافته شده، در میدانِ شهر به رقصِ مرگ مشغول‌اند، بی‌آنکه بدانند رداهایشان در حالِ بلعیدنِ جانِ آن‌هاست. از منظرِ پدیدارشناسی، این وضعیت بیانگرِ مسخِ سوژه در ساختارهایِ استثماری است که در آن، فردیتِ اصیل زیرِ لایه‌هایِ ضخیمِ مقام و ثروت مچاله شده و از میان رفته است. جذامیان، کسانی هستند که دردِ دیگران را نمی‌بینند، زیرا عینک‌هایِ تمدنی چشمانشان را کور کرده و بویِ تعفنِ رنجِ زیرِ پایشان را با عطرِ موهومِ موفقیت می‌پوشانند. این مفهوم، نقدِ گزنده‌ای بر نخبگانِ نظمِ کهن است که با وجودِ داشتنِ بالاترین رداها، در درون دچارِ زوالِ جانی هستند. جذامِ تمدنی، از طریقِ رقابت و حسادت سرایت می‌کند و هر موجودی را که به دنبالِ برتری‌جویی بر دیگران باشد، درگیرِ چرخه‌یِ تخریبِ خویشتن می‌سازد. تنها راهِ درمانِ این بیماری، دریدنِ رداهایِ چسبیده به تن، تحملِ دردِ عریانی و شستنِ وجود در بارانِ آگاهی و منعِ آزار است. جذامیانِ تمدنی در حقیقت، قربانیانِ اصلیِ سارکون هستند که با فروختنِ جانِ خویش به بهایِ خرقه‌هایِ رنگین، به مومیایی‌هایی زنده تبدیل شده‌اند که تنها وظیفه‌شان، تداومِ بخشیدن به زیست‌بومِ زوال است. این اصطلاح، هشداری است به تمامیِ ساکنانِ زمین که مراقبِ چسبندگیِ هویت‌هایِ اجتماعی باشند، چرا که هر ردایی که بویِ آزار بدهد، سرآغازِ جذامی شدنِ جان است. در نهایت، شفایِ این جذام تنها در گروِ بازگشت به بومِ سپیدِ ذات و پذیرشِ برابریِ مطلق با تمامیِ ذراتِ هستی است.