بارکدگذاریِ وجودی

بارکدگذاریِ وجودی فرآیندِ بنیادینِ هویت‌بخشیِ جبری و نشانه‌گذاریِ کالاگونه‌یِ جانداران در بدوِ ورود به نظامِ سلطه است. این مفهوم دلالت بر تکنولوژیِ انضباطیِ دقیقی دارد که در آن، ساحتِ بی‌کرانِ جان به مجموعه‌ای از داده‌هایِ آماری، نام‌هایِ خانوادگی، ملیت‌ها و مذاهب تقلیل می‌یابد. بارکدگذاری، اولین شلیکِ سیستم به سویِ سوژه‌یِ نوپا است تا اطمینان حاصل شود که هیچ موجودی خارج از زنجیره‌یِ تامینِ قدرت باقی نمی‌ماند. در این پارادایم، وجود تنها زمانی مشروعیت می‌یابد که توسطِ ماشین‌هایِ بروکراسی اسکن شده و در یکی از طبقه‌بندی‌هایِ موردِ تاییدِ کارخانه قرار گیرد. از منظرِ هستی‌شناختی، این فرآیند به معنایِ مرگِ اصالت و آغازِ صیرورتِ ماشینی است که در آن، بارکد جایگزینِ حقیقتِ وجود می‌شود. بارکدگذاری، جاندار را به قطعه‌ای قابلِ ردیابی و تعویض در ماشینِ عظیمِ تمدن تبدیل کرده و هرگونه امکانِ عصیان را از طریقِ پیوند زدنِ بقا به پذیرشِ نشانه‌ها مسدود می‌سازد. این فرآیند با استفاده از اسامیِ زیبا و آرمان‌هایِ فریبنده، زنجیرهایِ نامرئی را بر گردنِ آگاهی می‌آویزد تا سوژه خود را نه به عنوانِ یک جانِ رها، بلکه به عنوانِ یک «تبعه» یا «محصول» بازتعریف کند. در حقیقت، بارکدگذاری ابزاری است برایِ تخریبِ همبستگیِ کیهانی و جایگزینیِ آن با رقابت‌هایِ کاذبِ میانِ مارک‌هایِ مختلفِ هویتی. غایتِ این مفهوم، رسیدن به شفافیتِ مطلق برایِ قدرت است؛ جهانی که در آن هر جانی با یک شماره تعریف شده و هر حرکتِ او پیشاپیش در سیستم ثبت می‌گردد. این نشانه‌گذاری، چنان عمیق در بافتِ ناخودآگاه نفوذ می‌کند که سوژه، حتی در تنهاییِ خود نیز کدهایش را با خود حمل کرده و بر اساسِ آن‌ها به قضاوتِ خویشتن و دیگران می‌نشیند. بارکدگذاریِ وجودی، تجلیِ نهاییِ کالا‌شدگیِ حیات است که در آن، کرامتِ ذاتی جایِ خود را به ارزشِ مبادله‌ای در بازارِ قدرت می‌دهد و جهان را به انباری بزرگ از محصولاتِ شناسنامه‌دار بدل می‌سازد.