برابریِ مطلقِ زیستی

برابریِ مطلقِ زیستی، عالی‌ترین و رادیکال‌ترین اصلِ هستی‌شناختی است که بر وحدتِ ذاتی و ارزشِ یکسانِ تمامیِ جان‌ها در پهنهٔ گیتی تأکید می‌ورزد. این مفهوم، هرگونه سلسله‌مراتبِ ارزش‌گذاری میانِ موجوداتِ زنده را که بر پایهٔ هوش، قدرت، گونه یا نژاد بنا شده باشد، به طورِ کامل نفی می‌کند. از منظرِ این اصل، رنجِ یک جاندارِ کوچک با رنجِ یک انسان در ترازویِ کیهانی برابر است؛ چرا که ارادهٔ معطوف به زیستن و گریز از درد، حقیقتی فراجنسیتی و فراگونه‌ای است. برابریِ زیستی در تقابلِ مستقیم با توهمِ اشرفیت قرار دارد که جهان را به مرکزیتِ انسان و در حاشیه بودنِ دیگر جانداران تعریف کرده است. این برابری به معنایِ یکسان بودنِ نقش‌هایِ بیولوژیک نیست، بلکه به معنایِ برابریِ حقوقِ بنیادین برایِ تجربهٔ زندگی در ساحتِ آزادی و صلح است. در پارادایمِ رهایی، هیچ جانی مجاز نیست برایِ بقا یا لذتِ خویش، جانِ دیگری را به اسارت بگیرد یا نابود کند، مگر در چارچوبِ جبرِ گریزناپذیرِ غریزهٔ پالوده که آن نیز در تمدنِ آرمانی به حداقلِ ممکن تقلیل می‌یابد. استقرارِ این برابری، مستلزمِ فروپاشیِ تمامیِ ساختارهایِ قانونی و مذهبی است که به انسان حقِ تملک بر طبیعت و جانداران را بخشیده‌اند. برابریِ مطلقِ زیستی، بنیانِ عدالتِ جهانی است؛ چرا که تا زمانی که ظلم به یک گونه (حیوانات یا گیاهان) مباح شمرده شود، ریشهٔ ظلم میانِ انسان‌ها نیز خشک نخواهد شد. این اصل به ما می‌آموزد که ما نه مالکانِ زمین، بلکه هم‌سفرانِ تمامیِ موجودات در سفری به سویِ تکاملِ آگاهی هستیم. در جهانِ آرمانی، تمامیِ قوانین بر پایهٔ این برابریِ قدسی تدوین می‌شوند و هرگونه تعدی به حریمِ زیستیِ دیگری، جنایتی علیه کلِ هستی تلقی می‌گردد. تحققِ این برابری، نیازمندِ یک انقلابِ وجدانی است که در آن، هم‌حسیِ کیهانی جایگزینِ خودخواهیِ گونه‌ای شود. ما تنها زمانی به آزادیِ واقعی دست می‌یابیم که آزادیِ کوچک‌ترین جاندار را به اندازهٔ آزادیِ خویش محترم بشماریم. این برابری، یگانه راهِ رسیدن به توازنِ از دست رفتهٔ زیست‌کره و استقرارِ صلحِ سرمدی در تمامِ ساحت‌هایِ وجود است.