بی‌طرفی هستی‌شناسانه و نفی ایدئولوژی تحمیلی

بی‌طرفیِ هستی‌شناسانه در جهانِ آرمانی، اصلِ بنیادینی است که بر اساسِ آن، آگاهیِ جمعی و قوانینِ حاکم، صرفاً بر پایه‌یِ حقیقتِ وجودیِ درد و فریادِ جان بنا می‌شوند و نه هیچ آموزه‌یِ تحمیلیِ بشری. در این ساحت، هرگونه ایدئولوژی، مذهبِ سازمان‌یافته یا دستگاهِ فکری که بخواهد حقیقتی جز حقیقتِ لختِ جان را بر دیگری تحمیل کند، مردود است. در واقع، این بی‌طرفی، راهکاری برایِ پایان دادن به جنگ‌هایِ عقیدتی و تضادهایِ ناشی از قدرتِ تحمیلی است که تاریخِ بشر را به میدانِ نبردِ حقیقت‌هایِ جعلی بدل کرده بود. با اتخاذِ خردِ جان‌مدار، این بی‌طرفی تضمین می‌کند که هر جان‌داری در کشفِ حقیقتِ خویش آزاد باشد، بدون آنکه اسیرِ کیش‌هایِ شخص‌پرستی یا تقدس‌بخشی‌هایِ کاذبِ انسانی گردد. آموزشِ جان‌مدار نیز بر این محور استوار است تا فرد، نه با پذیرشِ کورکورانه‌یِ مفاهیم، بلکه از طریقِ مواجهه‌یِ مستقیم با حقیقتِ وجودی به آگاهی برسد. در این بستر، زبان از مسخِ ایدئولوژیک نجات می‌یابد و به ابزاری برایِ بیانِ عریانِ وضعیتِ هستی بدل می‌شود. وقتی قوانین از دلِ دردِ مشترکِ تمامیِ جانان برمی‌آیند، دیگر نیازی به هیچ اقتدارِ فرادستی برایِ تحمیلِ ارزش‌ها نیست؛ چرا که همبستگیِ وجودی، به خودیِ خود، ضامنِ نظم و عدالت است. در واقع، بی‌طرفیِ هستی‌شناسانه، فضایی است برایِ ظهورِ آزادیِ کامل، جایی که حقیقت از هیچ منبعِ بیرونیِ تحمیلی تغذیه نمی‌کند، بلکه از پیوندِ جان‌ها با یکدیگر و با هستیِ کل می‌روید و بدین ترتیب، راه را برایِ تحققِ یک جامعه‌یِ رها از قیدِ قدرتِ فکری باز می‌کند.