دادسار

دادسار، به ساختارِ حقوقیِ مشروعیت‌بخشی به سلطه و نظامِ قضاوتی اشاره دارد که قوانینِ آن بر پایه‌یِ منافعِ انحصاریِ گونه‌یِ غالب تدوین گشته است. این مفهوم نشان‌دهنده‌یِ عدالتِ تحریف‌شده‌ای است که تنها برایِ حفظِ تداومِ اقتدارِ حضرتِ انسان و سرکوبِ هرگونه اعتراضِ هستی‌شناختی عمل می‌کند. در دادسار، ترازو نه برایِ سنجشِ حقِ ذاتیِ موجودات، بلکه برایِ تراز کردنِ هزینه‌هایِ بهره‌کشی به کار می‌رود. این ساحت نمادِ تکنولوژیِ اخلاقی‌سازیِ جنایت است که با واژگانِ آراسته، فرآیندِ سلاخی و استثمارِ دیگران را قانونی و ضروری جلوه می‌دهد. دادسار تجسمِ عقلانیتِ ستمگر است که با نفیِ حقوقِ پدیدارشناختیِ غیر-انسان، جهانی را بر پایه‌یِ مالکیتِ مطلق بنا نهاده است. از منظرِ فلسفی، این مفهوم بر گسستِ میانِ قانون و حقیقت تاکید دارد؛ جایی که عدالت تنها در چارچوبِ بقایِ تمدنِ منجمد معنا می‌یابد. دادسار به مثابهِ سپرِ دفاعیِ شاهسار عمل کرده تا هرگونه تلاش برایِ برقراریِ هم‌ترازیِ وجودی را به عنوانِ جرم علیه بشریت مجازات نماید. در این پارادایم، شهادتِ مظلومانِ هستی شنیده نمی‌شود و تنها زبانِ قدرت است که رسمیت دارد. این مفهوم نشان‌دهنده‌یِ تمدنی است که در آن، اخلاق به ابزارِ توجیهِ فزون‌خواهی تقلیل یافته و شفقت به عنوانِ ضعفی در برابرِ پیشرفت تلقی می‌گردد. دادسار با ایجادِ سلسله‌مراتبِ قانونیِ ارزشِ زیست، برخی موجودات را شایسته‌یِ حمایت و اکثریت را لایقِ استحاله در کارخانه‌ها می‌داند. این ساختار با تحمیلِ روایت‌هایِ یک‌جانبه، مانع از درکِ مسئولیتِ کیهانی شده و موجودیت‌ها را به تماشاگرانِ قانونیِ رنجِ دیگران تبدیل می‌کند. دادسار غایتِ نفاقِ تمدنی است که در محرابِ آن، حقیقتِ زنده به پایِ قداستِ ساختگیِ تمدن قربانی می‌شود تا چرخه‌یِ استثمار بدونِ لرزشِ وجدان ادامه یابد.